หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 426 หลินเสี่ยวเซียว

บทที่ 426 หลินเสี่ยวเซียว

ภายในห้องสำนักงานชั้นสามของโรงน้ำชาปาซาน

โจวอี้ถอดรองเท้าและนั่งขัดสมาธิบนพรมนุ่มข้างโต๊ะน้ำชา เขาเพลิดเพลินกับการชงชาอันงดงามของซีชิงอิ่งอย่างเงียบ ๆ

ควันจากชาในถ้วยโชยขึ้นมาส่งกลิ่นหอมจาง ๆ

โจวอี้รู้สึกได้ว่าในบรรยากาศที่เงียบสงบนี้ช่วยละลายความขมขื่นที่สะสมอยู่ในใจของเขาหลังจากการต่อสู้ที่ผ่านมา

ล้างวิญญาณ และทำให้วิญญาณสงบ

เมื่อซีชิงอิ่งเทชาหอมกรุ่นลงในถ้วยชา โจวอี้ก็ยิ้มและพูดว่า “ชิงอิ่ง คุณรู้เรื่องบริษัทคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์ที่ผมก่อตั้งขึ้นใช่ไหม?”

“รู้สิ!”

“ตอนนี้ผมไม่มีเพลงดี ๆ เลย” โจวอี้ยิ้ม

“ได้! คุณเอาหนังสือเขียนเพลงของฉันไปได้เลย” ซีชิงอิ่งกล่าวอย่างใจเย็น

“คุณจะยังใช้นามแฝง XX อยู่ไหม?”

“อื้ม!” ซีชิงอิ่งพยักหน้า

โจวอี้หยิบถ้วยชาขึ้นมาและค่อย ๆ จิบ กลิ่นชาอันหอมหวนอบอวลอยู่ในปาก ทำให้เขาดื่มชาหอมกรุ่นในถ้วยจนหมด

เขารู้ว่าซีชิงอิ่งไม่แยแสต่อพวกเพลงที่เธอแต่ง เธอแต่งพวกมันไม่ใช่เพราะต้องการแข่งขันหรือเพื่อชื่อเสียงและผลกำไร

ทุกอย่างนั้นขึ้นอยู่กับความชอบของเธอเอง

บางครั้งโจวอี้ก็รู้สึกว่าซีชิงอิ่งเหมาะที่จะใช้ชีวิตอย่างสันโดษในหมู่บ้านโจวเมี่ยวบนภูเขาชางหลาง สถานที่แบบนั้นเป็นอิสระจากโลก น่าจะเป็นสวรรค์ของซีชิงอิ่งใช่ไหม?

ปัง!

ทันใดนั้นประตูห้องถูกผลักเปิดออก

ผู้หญิงในชุดสูทราคาแพงพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินเข้ามา แต่เมื่อเธอเห็นฉากในสำนักงาน ฝีเท้าของเธอก็หยุดกะทันหัน และใบหน้าที่งดงามของเธอก็ดูหมองคล้ำ

“เสี่ยวเซียว?” ซีชิงอิ่งมองเห็นผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน และความรู้สึกประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในแววตาของเธอ

จากนั้นเธอก็ยืนขึ้นและมองไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่หลินเสี่ยวเซียวลากมา ก่อนจะถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมจู่ ๆ เธอถึงมาที่จินหลิงล่ะ? มาเพื่อธุรกิจหรือว่ามาเที่ยวเหรอ?”

หลินเสี่ยวเซียวไม่ตอบและไม่แม้แต่จะมองไปที่ซีชิงอิ่ง

เธอมองไปที่โจวอี้ด้วยความตะลึงพลางอ้าปากค้าง

“เสี่ยวเซียว เธอเป็นอะไรของเธอ?” ซีชิงอิ่งหันกลับไปมองโจวอี้ จากนั้นก็หันกลับมาถาม

“เขา เขา…” หลินเสี่ยวเซียวชี้ไปที่โจวอี้แล้วตะโกนว่า “ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่!?”

“รู้จักผมด้วยเหรอ?” โจวอี้ลุกขึ้นยืนและถามด้วยความสงสัย

“ฉัน…” หลินเสี่ยวเซียวไม่รู้จะตอบอย่างไร

อย่างไรก็ตาม เธอมั่นใจว่าชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้คือผู้ฝึกยุทธ์ที่เธอเห็นเมื่อวานนี้ที่เมืองเจียงเจิ้น เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ฆ่าคนร่วมกับคนอื่น ๆ!

เมื่อวานนี้เธอเห็นการต่อสู้ทั้งหมด แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนมาหาเธอ โดยอ้างว่าเป็นสมาชิกของหน่วยงานรัฐบาล และบังคับให้เธอเซ็นสัญญารักษาความลับ

เดิมทีเธอคิดว่ามันคงจะจบลงแล้ว แต่ใครจะคิดว่าวันนี้เธอกลับได้เห็นหนึ่งในตัวละครเอกของฉากนองเลือดที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้อีกรอบ

แถมตอนนี้เขายังมาอยู่กับเพื่อนที่แสนดีของเธอ!

“เสี่ยวเซียว เธอเป็นอะไรของเธอกันแน่?” ซีชิงอิ่งถามอีกครั้งอย่างงุนงง

“ก็เมื่อวานนี้ฉันเห็นเขาที่เมืองเจียงเจิ้น!” หลินเสี่ยวเซียวตอบกลับ พยายามระงับความตื่นตระหนกและชี้ไปที่โจวอี้

เมื่อวาน?

ในเมืองเจียงเจิ้น?

โจวอี้ขมวดคิ้ว เขารู้ได้ทันทีว่าหลินเสี่ยวเซียวคงจะอยู่ใกล้ ๆ และเป็นหนึ่งในพยานที่เห็นการต่อสู้เมื่อวานนี้

“คุณไม่ได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับเหรอ?” โจวอี้ถาม

“เซ็น…เซ็น…” หลินเสี่ยวเซียวรีบตอบทันที

“อืม!” โจวอี้พยักหน้าและพูดกับซีชิงอิ่งว่า “เมื่อวานนี้ หลังจากที่ผมแยกกับคุณ ผมก็มุ่งหน้าไปที่เมืองเจียงเจิ้น พวกผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายอธรรมที่โจมตีคุณหนีไปที่เมืองเจียงเจิ้น ผมก็เลยติดตามคนของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงเพื่อไปตามจับและฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายพวกนั้น เธอคงเป็นหนึ่งในพยานที่เห็นการต่อสู้”

ซีชิงอิ่งมองไปที่หลินเสี่ยวเซียวอีกครั้งและพบว่าอีกฝ่ายพยักหน้าหงึก ๆ

“เสี่ยวเซียว ถ้างั้นฉันขอแนะนำเธอก่อน นี่คือหมอโจวอี้ เป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง” ซีชิงอิ่งกล่าว จากนั้นก็ชี้ไปที่หลินเสี่ยวเซียวและพูดว่า “ส่วนเธอคนนี้ เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยของฉันเอง เราสนิทกันเหมือนเป็นพี่น้อง ฉันไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะได้เจอกันเมื่อวานนี้”

“ฉันเห็นเขา แต่เขาไม่น่าจะเห็นฉัน” หลินเสี่ยวเซียวหัวเราะแห้ง ๆ

“ยังไม่สายที่จะรู้จักกันตอนนี้” โจวอี้พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีหมอโจว…ฉันหลินเสี่ยวเซียว…ฝากตัวด้วย” หลินเสี่ยวเซียวกล่าว

“อย่ากังวลเลย ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของชิงอิ่ง นั่นก็หมายความว่าคือเพื่อนของผมด้วย” โจวอี้ยิ้ม จากนั้นก็มองไปที่ซีชิงอิ่งและพูดว่า “ในเมื่อเพื่อนของคุณมาเยี่ยม พวกคุณก็ใช้เวลาอยู่ด้วยเถอะ! ผมขอกลับไปที่บริษัทก่อน”

“ตกลง เดี๋ยวฉันขอไปหยิบหนังสือเพลงให้คุณก่อนนะ” ซีชิงอิ่งกล่าว

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในห้องสำนักงานก็เหลือเพียงซีชิงอิ่งและหลินเสี่ยวเซียว

เวลานี้หลินเสี่ยวเซียวยังไม่โล่งใจมากนัก เธอมองไปที่ซีชิงอิ่งด้วยสายตาซับซ้อนและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาว่า “เธอรู้ไหมว่ามีผู้ฝึกยุทธ์เหมือนในภาพยนตร์อยู่ในโลกนี้?”

“ไม่ ฉันไม่รู้จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้นั่นแหละ” ซีชิงอิ่งส่ายหัวพลางยิ้ม

“เพราะเขา?”

“ใช่ จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้เขาเป็นหมอของฉันเอง” ซีชิงอิ่งกล่าว

“หมอ? เขารักษาโรคของเธอได้ด้วยเหรอ?” หลินเสี่ยวเซียวถามด้วยความงุนงง

“เขาไม่เพียงแต่รักษาโรคของฉันได้เท่านั้นนะ แต่ตอนนี้เขายังรักษาฉันเกือบจะหายดีแล้วด้วย” ซีชิงอิ่งยิ้ม

“เยี่ยมมาก!” หลินเสี่ยวเซียวทั้งประหลาดใจและยินดี

“เสี่ยวเซียว มาพูดถึงเรื่องของเธอกันดีกว่า! ทำไมเธอถึงมาจินหลิงล่ะ? ทำไมเธอไม่บอกฉันสักหน่อยก่อนจะมาที่นี่?”

“ทำไมน่ะเหรอ? ก็เป็นเพราะฉันกลัวมากจนไม่ได้นอนทั้งคืนหลังจากที่เห็นเหตุการณ์น่ากลัวเมื่อวานนี้น่ะสิ ฉันก็เลยตัดสินใจรีบมาหาเธอในตอนเช้าเพื่ออยากมาพักใจเงียบ ๆ แต่ใครจะคิดว่าฉันกลับได้มาเห็นพวกคนที่ฉันกลัวอีก” หลินเสี่ยวเซียวยิ้มอย่างขมขื่น

ทันใดนั้น ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงถามขึ้นอย่างเร่งรีบ “เดี๋ยวนะ ฉันได้ยินหมอโจวพูดอะไรบางอย่าง? ผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายอธรรมที่โจมตีเธอเมื่อวาน? เธอถูกโจมตีเหรอ?”

“ใช่ แต่ฉันไม่เป็นอะไรหรอก” ซีชิงอิ่งส่ายหัว

หัวใจของเธอพลันอบอุ่นขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะการมาถึงของเพื่อนที่แสนดีของเธอคนนี้ เธอคงไม่รู้ว่าโจวอี้ทำถึงขนาดติดตามคนของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงไปยังเมืองเจียงเจิ้นเพื่อตามล่าผู้ที่ทำร้ายเธอ

เธอรู้สึกว่าเธอเองก็มีความสำคัญกับโจวอี้เช่นกัน

เขารักษาเธอ

เขาสอนให้เธอฝึกฝน

เขาจ้างบอดี้การ์ดให้เธอ

เขาช่วยพ่อของเธอ

และเมื่อเธอตกอยู่ในอันตราย เขาก็รีบไปช่วยเธอโดยเร็วที่สุด ทั้งยังออกตามล่าคนเลวเหล่านั้น

“เฮ้ กำลังคิดอะไรอยู่?” หลินเสี่ยวเซียวโบกมือไปมาตรงหน้าซีชิงอิ่ง

“ไม่มี! ไม่มีอะไร!” รอยยิ้มของซีชิงอิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก เวลานี้เธอกำลังมีความสุข

ทางด้านโจวอี้นั้นออกจากโรงน้ำชาปาซานไปพร้อมหนังสือเพลงของซีชิงอิ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รีบกลับไปที่บริษัท

เขาเห็นแก่ตัว

ซีชิงอิ่งเขียนและแต่งเพลงได้ดีมาก ดังนั้นเขาจึงต้องการนำหนังสือเพลงกลับไปให้ถังหว่านเลือกเพลงก่อน แล้วจึงมอบส่วนที่เหลือให้จางเหิง เพื่อแบ่งให้นักร้องคนอื่น ๆ ในบริษัท

แน่นอนว่าถ้าถังหว่านชอบทุกเพลง เพลงทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ก็จะเป็นของเธอ

โจวอี้ขับรถและโทรหาถังหว่านไปด้วย

“คุณอยู่ที่ไหน?”

“ในเมืองหลวงน่ะ”

“จะกลับมาเมื่อไหร่?”

“น่าจะอีกสองวันนะ”

“อืม ผมเตรียมเพลงไว้ให้คุณแล้ว ผมจะมอบให้คุณเมื่อคุณกลับมา”

“เพลง? คุณเอามันมาจากที่ไหน?”

“ผลงานของ XX”

“เยี่ยมมาก! ฉันจะกลับไปทันทีที่ฉันทำงานที่นี่เสร็จ”

“ตกลง!”

เมื่อโจวอี้กำลังจะวางสาย จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามด้วยความสงสัยอีกครั้งว่า “ทุกครั้งที่ไปเมืองหลวง คุณพักอยู่ที่ไหน?”

“โรงแรมน่ะสิ” หญิงสาวตอบกลับมา

“ก่อนหน้านี้ผมได้ที่พักแห่งหนึ่งในเมืองหลวง บอกที่อยู่ของคุณมาเลย แล้วเดี๋ยวผมจะส่งใบรับรองอสังหาริมทรัพย์และกุญแจไปให้คุณ ถ้าคุณไม่ต้องการพักในโรงแรม คุณสามารถพักอยู่ที่บ้านของเราในปักกิ่งได้!”

“คุณได้มันมาจากไหน?”

“เอาไว้ผมจะบอกตอนที่คุณกลับมา! อย่าลืมบอกที่อยู่ปัจจุบันของคุณมาให้ผมด้วย”

“ได้ ๆ!”