หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 428 ต้องการซื้อเกาะ

บทที่ 428 ต้องการซื้อเกาะ

รายการทีวีที่สำคัญที่สุดในจีนคือ ‘งานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ’ ของสถานีโทรทัศน์ปักกิ่ง ขณะที่รายการที่ด้อยกว่างานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเล็กน้อยคืองานปาร์ตี้เทศกาลโคมไฟของสถานีโทรทัศน์ปักกิ่งเช่นกัน

ทุก ๆ ปี ปาร์ตี้เทศกาลโคมไฟจะเต็มไปด้วยเหล่าคนดังที่ได้รับความสนใจอย่างคับคั่ง

ดังนั้นเหล่าดาราในวงการบันเทิงก็อยากจะไปที่นั่นกันเหลือเกิน

ถังหว่านคิดว่าชื่อเสียงของเธอยังไม่มากนัก และเธอก็ไม่มีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง ดังนั้นเธอจึงไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าจะได้ไปร่วมงานปาร์ตี้เทศกาลโคมไฟของสถานีโทรทัศน์ปักกิ่ง

แต่ตอนนี้จื่อเทา รองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ปักกิ่งไม่เพียงเชิญเธอให้เข้าร่วมเท่านั้น แต่ยังสัญญาว่าจะจัดการแสดงของเธอในช่วงเวลาไพรม์ไทม์ ซึ่งทำให้เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ถูก

ทำไมกัน?

หรือเป็นเพราะคุณเสิ่นที่มาส่งของให้เธอเมื่อครู่นี้หรือเปล่า?

“ไม่มีเวลางั้นหรอ?” จื่อเทาถาม

“มีเวลาค่ะ!” ถังหว่านตอบรับทันที

“งั้นก็เยี่ยมเลย! เรามาแลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อกัน หลังจากนี้คุณก็ช่วยส่งรายละเอียดแผนที่จะแสดงโชว์ให้ผมทราบ แล้วผมจะแจ้งคุณเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” จื่อเทากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะคะ”

“อย่าเกรงใจเลย ขอแค่ถ้าคุณมีเวลาว่าง ๆ เมื่อไหร่ ช่วยแนะนำครอบครัวของคุณให้ผมรู้จักก็พอ” จื่อเทาหัวเราะ

“…”

ถังหว่านรู้ว่าจื่อเทาไม่รู้จักโจวอี้ แต่เป็นเพราะคุณเสิ่นคนนั้นทำให้จื่อเทามีความคิดที่อยากจะรู้จักโจวอี้มาก

คุณเสิ่นคนนั้นคือใคร?

ถังหว่านได้แลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อกับจื่อเทา จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องแต่งหน้าเพื่อล้างเครื่องสำอาง

ซูเผิงมองดูจื่อเทาที่กำลังจะจากไปและถามว่า “ลุงจื่อ ทำไมคุณถึงต้องทำดีกับคนส่งของของถังหว่านแบบนั้นด้วย?”

“คนส่งของ?” จื่อเทาขมวดคิ้ว

“ใช่ ก็คนคนนั้นเขาแค่มาช่วยประธานของเขาส่งของ ถ้าเขาไม่ใช่คนส่งของ แล้วเขาจะเป็นอะไรได้?” ซูเผิงพูดจบก็เบ้ปาก

ประธาน?

จื่อเทาตกตะลึง จากนั้นเขาก็จับแขนของซูเผิงไว้และรีบถามว่า “นายพูดจริงใช่ไหม? เสิ่นเฟยหูช่วยประธานของเขาทำธุระจริง ๆ เหรอ? เขายกบ้านและรถให้ถังหว่านเพราะคำสั่งของประธานคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”

“มันน่าจะเป็นแบบนั้น!” ซูเผิงกล่าว

สีหน้าของจื่อเทาตอนนี้ดูตกตะลึงสุด ๆ

เพี๊ยะ!

เขาตบหน้าขาตัวเองอย่างแรงและหัวเราะเสียงดัง “ดี ดี ดี! ไม่คิดเลยว่าฉันจะตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดขนาดนี้!”

“ลุงจื่อ คุณหมายความว่ายังไง?” ซูเผิงถามด้วยความสงสัย

“หมายความว่าอย่างไรงั้นเหรอ? นายไม่รู้ แต่พ่อของนายรู้แน่นอน! แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อนายเห็นฉากเมื่อครู่นี้แล้ว ฉันก็ไม่ควรปิดบังอะไรจากนาย เสิ่นเฟยหูเป็นหัวหน้าผู้ดูแลพื้นที่ปักกิ่งของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง เขาคือตัวตนที่มีทั้งพลังและอิทธิพลมหาศาล ซึ่งคนที่จะสามารถสั่งให้เขาทำธุระได้ นอกจากประธานคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก!” จื่อเทาหัวเราะ

คณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง?

ประธาน?

ร่างกายของซูเผิงสั่นสะท้าน แววตาของเขาดูตกตะลึง

“ซูเผิงเจ้าหนุ่มน้อย การที่เสิ่นเฟยหูมาส่งของให้ถังหว่านด้วยตัวเองแบบนี้…แสดงให้เห็นว่าสามีของเธอคงมีอิทธิพลมาก ถ้านายสามารถรู้จักถังหว่านและรักษาความสัมพันธ์ที่ดีได้ในอนาคต เกรงว่านายจะได้รับผลประโยชน์มากมายเลยเชียว!” จื่อเทาตบไหล่ซูเผิงแล้วหันกลับไป

“…”

ซูเผิงมองตามหลังจื่อเทาและอ้าปากค้าง ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา

ฉันเป็นเพื่อนกับถังหว่านที่ไหน?

ฉันกำลังตามจีบถังหว่าน แถมยังวางแผนจะขุดคุ้ยเรื่องสามีของถังหว่านอีกต่างหาก!

ซูเผิงยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก และตัดสินใจที่จะไปหาถังหว่านเพื่อขอโทษทันที

ในมุมมองของเขา บุคคลที่สามารถสร้างความสัมพันธ์กับคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงนั้นไม่ใช่ตัวตนที่เขาจะสามารถล่วงเกินได้ แถมสามีของถังหว่านคือคนที่ประธานคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงจัดการส่งคนมาส่งใบรับรองทรัพย์สินและกุญแจให้ถังหว่านเป็นการส่วนตัว

ทุกอย่างนี้แสดงให้เห็นว่าสามีของเธอเป็นคนที่มีความสำคัญมากในสายตาของประธาน และคนแบบนี้ยิ่งไปยั่วโมโหด้วยไม่ได้!

ในห้องแต่งหน้า

ถังหว่านกำลังลบเครื่องสำอาง จากนั้นเธอก็เห็นซูเผิงเคาะประตูแล้วเข้ามาด้วยท่าทางระมัดระวัง

“ถัง…ถังหว่าน ผมผิดไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าคุณ… แต่ไม่ต้องกังวลนะ เรื่องนั้นของคุณน่ะผมจะไม่บอกใคร และผมขอโทษสำหรับเรื่องก่อนหน้านี้ ผมหวังว่าคุณจะให้อภัยและไม่ทำอะไรกับผม…” ซูเผิงยอมรับความผิดพลาดของเขาด้วยความขมขื่น

“ฉันจะไม่ถือโทษคุณหรอก แต่คุณจะต้องไม่มาให้ฉันเห็นหน้าอีก”

“ได้ ๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ซูเผิงรีบตอบรับก่อนจะหันหลังกลับแล้วสับเท้าเร็วหนีไปทันที

เจิ้งซวงซึ่งกำลังล้างเครื่องสำอางของถังหว่านถึงกับประหลาดใจ

“ซูเผิงเป็นอะไร? ทำไมเขาถึงต้องขอโทษเธอแบบนั้น? เขาทำราวกับว่า… กลัว?”

“มีเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อยระหว่างเราค่ะ บางทีเขาอาจจะรู้ความผิดของเขาก็ได้!” ถังหว่านพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ฮะ?…” เจิ้งซวงไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อถังหว่านไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอก็ไม่กล้าถามเรื่องนี้อีก

“ถังหว่าน หลังจากนี้เธอว่างไหม? หลังจากทำงานเสร็จเช้านี้แล้ว ทำไมเราไม่ไปกินหม้อไฟด้วยกันล่ะ?” เจิ้งซวงถาม

“ได้!” เดิมทีถังหว่านต้องการไปที่บ้านใหม่ในปักกิ่งเพื่อดูมันสักหน่อย แต่เจิ้งซวงนั้นรู้จักกับเธอมานานแล้ว ดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายชวน เธอจึงปฏิเสธไม่ได้

“ไม่ต้องห่วง! ฉันจะพาไปที่ดี ๆ เป็นที่ลับ ๆ ที่มีหม้อไฟรสชาติเฉพาะตัว ฉันมั่นใจว่าเธอจะรู้สึกคุ้มค่าเมื่อได้กิน!” เจิ้งซวงยิ้มอย่างมั่นใจ

“อืม!”

…

เมืองจินหลิง

เมื่อโจวอี้กลับถึงบ้าน เขาก็บังเอิญเห็นลูกสาวของเขากำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ที่สนามหน้าบ้าน

“พ่อกลับมาแล้ว!” ถังเหมียวเหมี่ยวตะโกนอย่างร่าเริงก่อนจะโยนลูกบอลหิมะในมือออกไปและวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนโจวอี้

“ลูกสาวตัวน้อย อยากให้พ่อปั้นตุ๊กตาหิมะกับหนูไหม? พ่อไม่อยากจะอวดว่าตุ๊กตาหิมะที่พ่อทำน่ะสวยมากเลย” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เย่! หนูอยากให้พ่อช่วยปั้นแพนด้ายักษ์!” ถังเหมียวเหมี่ยวตะโกนและหัวเราะออกมา

“แพนด้ายักษ์?”

โจวอี้รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

เขาพบว่าลูกสาวของเขาดูเหมือนจะสนใจแพนด้ายักษ์เป็นพิเศษ แม้แต่ในสมุดภาพวาดของลูกสาว ภาพวาดส่วนใหญ่ก็ยังเป็นแพนด้ายักษ์

“เหมียวเหมี่ยว ทำไมลูกถึงชอบหมีแพนด้ามากเลยล่ะ?”

“เพราะมันเป็นสมบัติของชาติ! และมันก็รู้กังฟูด้วย!” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดอย่างไร้เดียงสา

“กังฟู? กังฟูแพนด้า?”

“ใช่ ใช่ หนูอยากได้แพนด้ายักษ์ที่รู้กังฟู ตัวอ้วน ๆ น่ารัก แถมยังฝึกกังฟูกับเหมียวเหมี่ยวได้ด้วย” ถังเหมียวเหมี่ยวแสดงความคาดหวังออกมา

“เหมียวเหมี่ยว ถ้าลูกต้องการแพนด้ายักษ์ พ่อจะพยายามจับมาให้ลูกนะ แต่เราจะเลี้ยงไว้ที่บ้านไม่ได้”

“แล้วเราจะเก็บมันไว้ที่ไหนคะ?”

“พ่อจะเก็บเป็นความลับก่อน แล้วลูกจะรู้เองเมื่อพ่อพาลูกไปที่นั่น” โจวอี้กล่าวอย่างมีเลศนัย

“ได้ค่ะ!”

หลังจากนั้น พ่อและลูกสาวก็ใช้เวลาราว ๆ สองชั่วโมงในการปั้นหิมะเป็นแพนด้ายักษ์ทั้งสี่ตัว

ครั้นถึงตอนเย็น โจวอี้ได้โทรหาเยี่ยป๋อซาง

“คุณได้ยินถูกแล้ว ผมต้องการซื้อเกาะ เอาแบบที่อยู่ไม่ไกลจากจีนมากเกินไป ช่วยหาเกาะตามความต้องการของผมให้ด้วย และถ้าเจอเมื่อไหร่ให้บอกมาเลย ผมจะไปสำรวจด้วยตัวเอง” โจวอี้กล่าว

“คุณมีเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกไหม?” เยี่ยป๋อซางถาม

“เกาะส่วนตัวไม่จำเป็นต้องใหญ่เกินไป แต่ต้องสามารถปลูกต้นไผ่ได้ ในอนาคต ผมจะเลี้ยงแพนด้ายักษ์บนเกาะนั่น นอกจากนี้ต้องมีบ้านบนเกาะด้วย จะได้มีที่อยู่เพื่อพักผ่อนในช่วงวันหยุด” โจวอี้กล่าว

“ไม่มีปัญหา ผมจะพยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดของแต่ละเกาะและส่งไปให้คุณเลือกเอง” เยี่ยป๋อซางกล่าว

“อืม รบกวนหน่อยนะ”