หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 458 ทริกเล็กน้อย

บทที่ 458 ทริกเล็กน้อย

“ล้อเล่นเหรอ? มีมากกว่าร้อยครัวเรือนในพื้นที่วิลล่าของเรา หากนับคร่าว ๆ มีสี่คนในแต่ละครอบครัว มันก็รวมทั้งหมดสี่ถึงห้าร้อยคนแล้ว คุณจะให้ทุกคนอยู่ร่วมฉลองปีใหม่ด้วยกันได้ยังไง?” โจวอี้มองทั้งสามคนด้วยความรู้สึกที่ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“เราได้ติดต่อกับเพื่อนบ้านทุกคนเป็นการส่วนตัวแล้ว ประมาณครึ่งหนึ่งของเพื่อนบ้านทั้งหมดจะกลับบ้านเกิดในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นเพื่อนบ้านที่มีโอกาสจะมาร่วมฉลองปีใหม่กับเราน่าจะเหลือไม่ถึงสองร้อยคน” อู๋ฉีหางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“นั่นก็ไม่น่าจะถูกต้อง!”

โจวอี้จำเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ “ผมเกรงว่าเมื่อคืนนี้ผมเห็นว่ามีคนวิ่งออกมาดูดอกไม้ไฟมากกว่าสองร้อยคนนะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นสิ เรื่องดอกไม้ไฟนั่นน่ะแพร่ออกไปไกลมาก หลายคนที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงก็เลยมาร่วมดูที่นี่ด้วยต่างหาก” อู๋ฉีหางหัวเราะ

โจวอี้เข้าใจแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อคืนที่ผ่านมาเขาเห็นคนแปลกหน้ามากมายหมายคน

“ก็ได้! อันที่จริงผมเองก็ชอบฉลองปีใหม่ด้วยกันที่สุด ตอนที่ผมอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาน่ะ เราทุกคนใช้เวลาช่วงปีใหม่ด้วยกัน แม้แต่ญาติบางคนก็ยังกลับไปที่หมู่บ้าน…” คำพูดของโจวอี้หยุดชะงักทันทีทันใด

ดูเหมือนว่าจะมีปัญหากับคนเหล่านั้นที่มักจะกลับไปที่หมู่โจวเมี่ยวในช่วงเทศกาลปีใหม่

พวกเขา…

ญาติอะไร!

พวกเขาทั้งหมดเป็นสาวกของสำนักโอสถต่างหาก

โจวอี้ยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อเขาคิดว่าจะมีคนในหมู่บ้านเกือบสองเท่าทุกปีในช่วงปีใหม่

“เกิดอะไรขึ้น?” อู๋ฉีหางถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร สิ่งที่ผมอยากจะถามคือสถานที่จัดเลี้ยงอยู่ที่ไหน? อากาศหนาวแบบนี้คุณไม่สามารถวางโต๊ะหลายสิบโต๊ะข้างนอกได้หรอก จริงไหม?”

“ติดต่อโรงแรมยังไงล่ะ” อู๋ฉีหางตอบ

“ถ้าเรากินข้าวเย็นวันปีใหม่กันในโรงแรม ที่นี่จะไม่เงียบเหงาเหรอ?”

“ไม่หรอก มีโรงแรมสี่ดาวแถว ๆ ประตูฝั่งตะวันตกของวิลล่าเรา เราสามารถเช่าห้องจัดเลี้ยงของที่นั่นได้โดยตรง” อู๋ฉีหางกล่าว “แต่ฉันเกรงว่านายต้องเป็นผู้นำในเรื่องนี้นะ”

“ผมเป็นผู้นำ?” โจวอี้งงงวย

“น้องโจว ถึงแม้ว่านายจะอายุน้อย แต่ชื่อเสียงของนายเลื่องลือในละแวกนี้มาก อาจกล่าวได้ว่าตราบใดที่นายโบกมือ นายก็จะสามารถทำได้ทุกอย่าง” อู๋ฉีหางหัวเราะ

“ใช่ เพราะการมีอยู่ของนาย บรรยากาศในหมู่บ้านของเราก็เลยดีขึ้นกว่าเดิมมาก และถ้าถามเรื่องนายไม่ว่ากับใคร ทุกคนล่วนแล้วแต่ยกนิ้วให้กันทั้งนั้น” หยางจื่อต้งพูดด้วยสีหน้าเริงร่า

“……”

โจวอี้ไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอู๋ฉีหางและคนอื่น ๆ ชักชวนขนาดนี้แล้ว เขาเองก็จะไม่ปฏิเสธ ดังนั้นมาเป็นผู้นำกันเถอะ! ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามีทริกอีกเล็กน้อย ก็ไม่ต้องกังวลเลยว่าทุกคนจะปฏิเสธไม่ยอมมาฉลองปีใหม่ร่วมกัน

โจวอี้โพสต์ข้อความลงในกลุ่ม WeChat ของวิลล่าต่อหน้าทั้งสามคน

บัตรเชิญสำหรับวันส่งท้ายปีเก่า:

[‘หลังจากรับฟังข้อเสนอของเพื่อนบ้านหลายคน ผมตัดสินใจที่จะเป็นผู้นำในการจัดงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าของหมู่บ้านเรา สถานที่จัดงานคือโรงแรมซีเหมินเสวียนจิง พี่น้องที่ต้องการร่วมรับประทานอาหารเย็นวันส่งท้ายปีเก่ากับเพื่อนบ้าน โปรดลงทะเบียนที่อู๋ฉีหาง และชำระเงิน 2,000 หยวนเพื่อเป็น ‘เงินเข้าร่วม’]

[เพื่อนบ้านทุกคนที่ลงทะเบียนและชำระ ‘เงินเข้าร่วม’ จะได้รับยาต้มอี้เฉินสองขวดจากผมเมื่อเปิดงานเลี้ยง หมายเหตุ: ได้รับครอบครัวละสองขวดเท่านั้น]

หลังจากส่งข้อความแล้ว โจวอี้ก็เงยหน้าขึ้นมองอู๋ฉีหางและหวังเจิ้งเหว่ย แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่อู๋ พี่หวัง หน้าที่นับจำนวนคนมาลงทะเบียนและเรียกเก็บเงินเป็นหน้าที่ของพวกคุณแล้ว ส่วนพี่หยางกับผมจะไปที่โรงแรมเพื่อจองห้องจัดเลี้ยง”

อู๋ฉีหางและหวังเจิ้งเหว่ยกำลังอ่านโพสต์ที่โจวอี้สร้างขึ้นในกลุ่ม WeChat เมื่อพวกเขาเห็นโจวอี้ขอให้เพื่อนบ้านจ่าย ‘เงินเข้าร่วม 2,000 หยวน’ พวกเขาก็สับสนเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเงิน 2,000 หยวนจะเป็นเพียงน้ำหยดเดียวสำหรับพวกเขา แต่คนอื่นอาจมีปัญหา

พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่จะเรียกเก็บเงิน 200 หยวนต่อครอบครัว และพวกเขาก็จะจ่ายส่วนที่เหลือให้

แต่ 2,000 หยวนนี่…

ทว่าเมื่อพวกเขาอ่านข้อความต่อไป และเห็นที่โจวอี้สัญญาว่าแต่ละครอบครัวจะได้รับยาต้มอี้เฉินสองขวดไปฟรี ๆ สีหน้าของพวกเขาก็ดูตกตะลึง

สองขวด… ยาต้มอี้เฉิน?

เรื่องจริงเหรอ?

พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองโจวอี้ที่กำลังยิ้ม ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกว่าแผนการของโจวอี้นั้นมหัศจรรย์ยิ่งกว่าเล่นกลซะอีก

ในตลาดตอนนี้ยาต้มอี้เฉินขวดหนึ่งขายกันหลายล้านหยวน ทว่างานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่านี้ โจวอี้กลับแจกยาต้มอี้เฉินสองขวดฟรี ๆ ให้กับแต่ละครอบครัว และนั่นคือราคามากกว่าสองล้านหยวน!

จ่าย 2,000 หยวน ไม่เพียงแต่คุณจะสามารถรับประทานอาหารเย็นร่วมกับทุกคนอย่างมีความสุขเท่านั้น แต่คุณยังจะได้ยาต้มที่มีมูลค่ามากกว่าสองล้านหยวน ตราบใดที่สติยังดีกันอยู่ ครอบครัวไหนจะปฏิเสธงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าแบบนี้กัน?

“น้องโจว ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังทำร้ายนายอยู่?” อู๋ฉีหางพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“ใช่! โพสต์ของนายเผยแพร่แล้ว และหลายครอบครัวก็เห็นแล้วด้วย” หวังเจิ้งเหว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวเช่นกัน

“กี่คนแล้วเนี่ย? ขอดูอีกทีก่อน มีมากกว่าหนึ่งโหลที่ตอบตกลง…เดี๋ยว…ห่าอะไรวะเนี่ย!? หลิวฮ่าวบอกว่าเขาจะซื้อตั๋วเครื่องบินทันทีและพาครอบครัวของเขากลับมาจากลู่เฉิง?” หยางจื่อต้งอุทานด้วยดวงตาเบิกกว้าง

สิ่งที่ทำให้พวกเขาพูดไม่ออกคือหลังจากอ่านแช็ตของหลิวฮ่าวแล้ว เพื่อนบ้านอีกคนก็บอกว่าจะกลับมาจากบ้านเกิดทันที และมาร่วมทานอาหารเย็นวันส่งท้ายปีเก่ากับทุกคน

อู๋ฉีหางเงยหน้าขึ้นมองโจวอี้ และพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “น้องโจวถ้าฉันเดาถูก เจ้าของวิลล่าทั้งหมดของเราอาจจะกลับมาเพราะข้อความของนาย เป็นเพราะพลังของยาต้มอี้เฉิน… นี่มัน…สุดยอดเกินไปแล้ว”

“ไม่ว่าจะกลับมาเท่าไหร่ก็ช่างเถอะ ยังไงในหมู่บ้านของเราก็มีประมาณร้อยครัวเรือนเท่านั้น ต่อให้กลับมาครบกันหมด ผมก็แค่ต้องเอายาต้มออกมาประมาณสองร้อยกว่าขวด” โจวอี้ยิ้ม

“นาย…สุดยอดจริงๆ” อู๋ฉีหางยิ้มอย่างขมขื่นและยกนิ้วให้

อีกสองคนยังแสดงสีหน้ามั่นใจ

พวกเขาทั้งสามคิดว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ ตำแหน่งของโจวอี้ในหัวใจของลูกบ้านช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่าจะเพิ่มขึ้นในระดับที่สูงมากแน่นอน และแม้แต่ความสามัคคีของคนในชุมชนทั้งหมดก็จะเพิ่มขึ้นเป็นประวัติการณ์

ในอนาคตอันใกล้ ผู้อยู่อาศัยทุกคนจะคิดอย่างภูมิใจว่า ‘ฉันอาศัยอยู่ในช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า!’

น้องโจว… ยอดมนุษย์

เทพบุตร!

“อีกอย่าง พวกคุณควรจำไว้อย่างหนึ่ง อย่าบอกใครนะว่าผมเป็นคนทำยาต้ม บอกแค่ว่าผมได้มาจากเพื่อน แต่มีแค่สามร้อยขวดเท่านั้น” โจวอี้รีบเอ่ยเตือน

“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น!”

ทั้งสามพยักหน้าอย่างหนัก

ทันทีที่อู๋ฉีหางและหวังเจิ้งเหว่ยไปเรียกเก็บเงิน โจวอี้และหยางจื่อต้งก็เดินไปที่ประตูทิศตะวันตกของบริเวณวิลล่า

“น้องโจว ในมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า นายอยากจะจัดโปรแกรมอะไรไหม?” หยางจื่อต้งถาม

“โปรแกรม?”

“ใช่! ตัวอย่างเช่น การแสดงความสามารถจากครอบครัวต่าง ๆ หรือไม่ก็การเชิญบางคนมาสร้างบรรยากาศให้ครื้นเครง?” หยางจื่อต้งยิ้ม

“นี่ก็เป็นทางเลือกที่ดีที่จะให้เจ้าของบ้านทั้งหลายแสดงความสามารถ ไม่จำเป็นต้องเชิญพวกนักร้องหรือดารามาสร้างบรรยากาศเลย ทุกคนสามารถทานอาหารเย็นส่งท้ายปีเก่าด้วยกันและชมงานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิไปพร้อมกันสินะ” โจวอี้กล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“น้องโจว นายคงไม่คิดใช่ไหมว่าปาร์ตี้ของเราจะมีแค่มื้อเย็น? ตั้งแต่เที่ยง ทุกคนจะมาสนุกร่วมกัน! ดังนั้นเราต้องมีโปรแกรมตลอดบ่ายของวันส่งท้ายปีเก่านะ!” หยางจือต้งกล่าวอย่างกระตือรือร้น

“…”