หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 513 องค์กรลับใต้ดิน

โจวอี้มองไปที่เยี่ยป๋อซางอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกตลกขึ้นมา เพราะตอนที่เขาเห็นเยี่ยป๋อซางที่กลางทะเลเป็นครั้งแรก ชายชราคนนี้อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชมาก

เสื้อผ้ามอมแมมและแขนถูกตัดขาด

ทว่าตอนนี้กลับดูเหมือนเป็นนายแบบชาวอังกฤษโดยสมบูรณ์ ถ้าคนไม่รู้จักคงมองว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีเกียรติอันสูงส่ง

“นั่นใคร?” โจวอี้ชี้ไปที่วิล

“เขาเป็นเด็กที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก เขาทำธุรกิจที่นี่ในซิดนีย์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าผม ดังนั้นเจ้านายมั่นใจได้เลยว่าเขาซื่อสัตย์และไว้ใจได้แน่นอน” เยี่ยป๋อซางกล่าว

วิลรู้สึกสับสน

เขารู้สึกเหลือเชื่อ

เขารู้ว่าเยี่ยป๋อซางมีอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเยี่ยป๋อซางจะเรียกชายหนุ่มตะวันออกว่าเจ้านาย

อีกฝ่ายคือใคร?

มีคุณสมบัติขนาดไหนถึงได้เป็นเจ้านายของเยี่ยป๋อซาง?

“วิล เรียกเขาว่าคุณโจวก็ได้” เยี่ยป๋อซางแนะนำ

“สวัสดีครับ คุณโจว!” วิลรีบทักทายทันที

“อืม” โจวอี้ยิ้มพลางพยักหน้า

ทันใดนั้น โจวอี้ก็มองไปที่เยี่ยป๋อซางและถามว่า “การสืบหาเป็นยังไงบ้าง มีข่าวอะไรไหม?”

“ยังไม่คืบหน้าเลยครับ เราได้พยายามติดต่อหน่วยข่าวกรองใต้ดินในท้องถิ่นแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถค้นหาได้ว่าใครเป็นคนโพสต์เงินรางวัล แต่พวกเขาแน่ใจได้ว่าที่อยู่ของคนที่เจ้านายต้องการอยู่ในซิดนีย์แน่นอนเมื่อเช็กจาก IP ของอินเทอร์เน็ตที่คนคนนั้นใช้เชื่อมต่อกับแพลตฟอร์มของเครือข่ายมืดที่ชื่อว่า ‘Rain Listening Intelligence Organization’” เยี่ยป๋อซางกล่าว

“คุณติดต่อกับคนระดับสูงในขององค์กรมืดใต้ดินนั่นได้ไหม?” โจวอี้ถาม

“มันยากที่จะให้พวกเขาแสดงตัว พวกเขาซื้อขายข้อมูลข่าวหรือประกาศรางวัลค่าหัวแต่เฉพาะบนแพลตฟอร์มเครือข่ายมืดเท่านั้น เว้นแต่…” เยี่ยป๋อซางลังเล

“เว้นแต่อะไร?”

“เว้นแต่จะมีการใช้บริการรายการใหญ่ หรือมีผลประโยชน์มากพอ”

“ใช้บริการรายการใหญ่หรือมีผลประโยชน์มากพอ?”

“ครับ เป็นการใช้บริการที่มีมูลค่ามากกว่า 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ไม่สิ พูดให้ชัดคือ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐนั้นคือเฉพาะแค่ค่าธรรมเนียมที่พวกเขาจะได้รับ” เยี่ยป๋อซางอธิบาย

“ไม่มีปัญหา ติดต่อคนขององค์กรมืดนี้ซะ บอกพวกเขาว่ามีเรื่องใหญ่ต้องหารือ และให้เจ้านายของพวกเขามาพบฉัน”

“คุณโจวคะ สายลับ…” จางหม่านเยว่เตือน

“อย่าเพิ่ง” โจวอี้กล่าว

“รับทราบค่ะ!” จางหม่านเยว่พยักหน้า

สายลับของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงในซิดนีย์แฝงตัวมานานกว่าสิบปี หรือไม่ก็นานกว่านั้น ถ้ามีทางเลือกอื่น เขาจะไม่ใช้สายลับนี้ง่าย ๆ เว้นแต่ว่าจะไร้ทางเลือกจริง ๆ

เพราะทุกครั้งที่ใช้ สายลับคนนั้นจะถูกเปิดโปงทันที ซึ่งหลังจากนั้นก็พบว่ามีไม่กี่คนที่ประสบความสำเร็จในการหนีรอดและกลับไปจนถึงเกษียณได้ เพราะส่วนใหญ่จะตายในหน้าที่

ตามคำกล่าวของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง บุคคลที่เป็นสายลับซึ่งซ่อนตัวอยู่ในต่างแดนทุกคนอาจเรียกได้ว่าเป็นคนตายไปแล้ว

เคลื่อนไหวและตาย ทว่างานเกือบทั้งหมดก็สามารถบรรลุผล

มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์

พื้นที่ขนาดใหญ่บนชั้นสองของอาคารทดลองเต็มไปด้วยเครื่องมือต่าง ๆ ซึ่งสิ่งที่มีจำนวนมากที่สุดก็คือหน้าจอคอมพิวเตอร์

ชายหญิงหลายสิบคนในเครื่องแบบสีดำนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ที่นี่มีห้องแยกอยู่ด้านในสุด ในห้องแยกนั้นยังมีต้นไม้สีเขียวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และแผ่นเสียงก็ถูกเล่นเพลงป็อปอันไพเราะ

บริเวณหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ เด็กผู้หญิงตาฟ้าผมบลอนด์หัวยุ่งเหยิงอยู่ในชุดลำลองสีชมพู ดวงตาที่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เปล่งแสงสีเขียวจาง ๆ

“สก็อตต์ มาหาฉันหน่อย” ทันใดนั้น หญิงสาวก็กดปุ่มอินเทอร์คอมบนโต๊ะและพูดเสียงหวาน

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ชายชราสวมชุดทักซิโด้และแว่นตาขอบทองก็ปรากฏตัวขึ้นที่ข้างโต๊ะของเธอ ใบหน้าชราของเขาดูมีความเคารพอีกฝ่าย “คุณเลอา มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ?”

“แม่ของฉันบอกไว้หรือเปล่าว่าระหว่างที่เธอไปพักผ่อนที่ลาสเวกัส ทุกอย่างที่นี่จะถูกทิ้งไว้ให้ฉันดูแล” เลอาถามโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“ใช่ครับ เว้นแต่ว่า…”

“เว้นแต่อะไร?”

“เว้นแต่จะมีงานใหญ่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณเลอา” สก็อตต์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“จะเป็นยังไงนะถ้ามีงานระดับร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ ฉันหมายถึงเราจำเป็นต้องขายข้อมูลเพียงชิ้นเดียวและเราจะได้รับเงินมากถึงร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐทันที” ในที่สุดเลอาก็เงยหน้าขึ้นถาม

100 ล้านเหรียญ?

หนึ่งข้อมูลแลกกับ 100 ล้านเหรียญ?

นี่มันงานใหญ่!

สก็อตต์ลอบถอนหายใจ แต่สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นมาก เขายกกำปั้นขวาขึ้นเบา ๆ และทุบไปที่อกซ้ายของตัวเองแล้วพูดว่า “คุณเลอา คุณควรจะเข้าใจว่ายิ่งอาหารอร่อยน่าดึงดูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะผสมยาพิษมากขึ้นเท่านั้น รายได้ร้อยล้านเหรียญสหรัฐนั้นแน่นอนว่าเป็นงานใหญ่ แต่คุณก็ต้องระวังให้มากขึ้นด้วย”

“ฉันรู้” เลอาพึมพำ

“แล้วอีกฝ่ายต้องการอะไรอีกครับ?” สก็อตต์ถาม

“อีกฝ่ายต้องการพบเราเป็นการส่วนตัว ซึ่งเป็นเงื่อนไขเดียวของพวกเขา” เลอากล่าว

“ถ้างั้นงานนี้คงไม่สามารถทำได้”

“ทำไมล่ะ? มีสเต๊กมาเสิร์ฟถึงปากของคุณแล้ว ทำไมถึงไม่กินมันล่ะ?” เลอาถาม

“ผมเพิ่งบอกไปว่าเราต้องระวังยาพิษ” สก็อตต์กล่าว

“คุณออกไปเถอะ!” เลอาโบกมือด้วยความไม่พอใจ และสายตาของเธอก็กลับไปจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

เธอใช้นิ้วขาว ๆ บาง ๆ เคาะแป้นพิมพ์ และรหัสต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในเวลาเพียงสองนาที เธอสามารถล็อกที่อยู่ IP ของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

“โรงแรมแชงกรีลา?”

“อีกฝ่ายพักอยู่ในโรงแรม แปลว่าไม่ใช่คนท้องถิ่นเหรอ?”

‘ค่าคอมมิชชันที่แม่ของฉันได้รับเมื่อครู่สามารถสร้างรายได้ให้องค์กรถึงสิบล้านเหรียญ แต่ถ้าฉันสามารถสร้างรายได้ให้องค์กรได้ร้อยล้านเหรียญ ฉันก็จะพิสูจน์ได้ว่าฉันมีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับตำแหน่งผู้นำ!’

‘มีสุภาษิตจีนที่ว่า ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือได้อย่างไร’

‘เงินร้อยล้านคุ้มที่จะเสี่ยงแล้ว’

เลอาคิดอย่างเงียบ ๆ และในที่สุดแววตาของเธอก็ฉายความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

โรงแรมแชงกรีลา

วิลปิดแล็ปท็อป ก่อนจะมองไปที่โจวอี้แล้วพูดว่า “คุณโจว อีกฝ่ายตกลงที่จะพบเรา แต่เราต้องแสดงความจริงใจล่วงหน้าสักหน่อย”

“ราคาเท่าไหร่?” โจวอี้ถาม

“สิบล้านดอลลาร์ครับ” วิลกล่าว

“จ่ายเป็นหยวนได้ไหม เงินของฉันยังไม่ได้แลกเป็นดอลลาร์สหรัฐ”

“เจ้านาย ผมมีบัญชีอยู่ ซึ่งในบัญชีผมมีมากกว่าพันล้านเหรียญสหรัฐ ถ้าอีกฝ่ายต้องการเพียง แค่ร้อยล้านเหรียญสหรัฐ ผมสามารถโอนเงินให้อีกฝ่ายได้ตลอดเวลา” เยี่ยป๋อซางกล่าว

“ดี งั้นเดี๋ยวฉันจะชดเชยให้นายทีหลังนะ” โจวอี้กล่าว

“ครับ!”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ชดเชย’ เยี่ยป๋อซางก็รู้สึกดีใจจนอยากจะตะโกนออกมาด้วยความสุข

เขารู้ว่าโจวอี้หมายถึงอะไรเกี่ยวกับการชดเชยนั่น

โอสถ!

โอสถล้ำค่าอย่างที่มีเงินก็ไม่อาจซื้อได้!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้ขาดแคลนโอสถ แต่เมื่อความสำเร็จของเขาสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาจำเป็นต้องมีโอสถสำรองไว้ เพื่อวางแผนสำหรับการทะลวงผ่านระดับบรรพจารย์ยุทธ์ในอนาคต