หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 551 หมอที่มีอำนาจมากที่สุด

บทที่ 551 หมอที่มีอำนาจมากที่สุด

ที่สวนด้านนอกอาคารพาราไดซ์คลับ

ชายร่างกำยำสี่คนกำลังหันหลังให้ชายวัยกลางคนที่กำลังไอโขลกอย่างรุนแรง พวกเขาสังเกตการเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระมัดระวัง

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นสีแดง สภาพจิตใจของเขาไม่ค่อยดีนัก แต่บุหรี่ครึ่งมวนที่เขาถืออยู่ระหว่างนิ้วของเขาก็ยังคงไม่ถูกโยนทิ้งไป

“อย่าสูบบุหรี่ ไม่งั้นคุณจะอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือน” น้ำเสียงเฉยเมยดังมาจากทางเดินห่างออกไปราว ๆ เจ็ดแปดเมตร

ชายร่างกำยำทั้งสี่ที่อยู่รอบ ๆ ชายวัยกลางคนหันไปจ้องเขม็งที่ผู้มาใหม่เป็นตาเดียวกัน

“คุณเป็นใคร? แค่ก ๆ ๆ” หูจินหรงไอหนัก

“ผมก็แค่คนที่บังเอิญผ่านมา”

“คนแปลกหน้าที่แค่เดินผ่านมา แต่กลับรู้ว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ได้สูงสุดแค่สามเดือน คุณนี่ไม่…แค่ก ๆ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ” หูจินหรงกล่าว

“ขอบคุณที่ชม ผมก็แค่สายตาดีน่ะ”

หูจินหรงโบกมือเพื่อให้คนทั้งสี่ที่อยู่รอบตัวเขาหลีกไป จากนั้นเขาจึงเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแปลกหน้า หลังจากเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ เขาก็ดูประหลาดใจและถามว่า “คุณคือหมอโจว โจวอี้ใช่ไหม?”

“รู้จักผมด้วยเหรอ?” โจวอี้เองก็รู้สึกประหลาดใจ

เขาเพิ่งได้ยินใครบางคนไออย่างหนัก และเสียงไอก็ดูผิดปกติไปเล็กน้อย เขาจึงหยุดเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเรียกชื่อเขาได้ถูกต้อง

“หมอโจว ผมหูจินหรง จุดประสงค์หลักของการมาเมืองจินหลิงครั้งนี้คือตามหาคุณ” หูจินหรงเดินเข้าไปหาโจวอี้และยื่นมือออกไปอย่างเป็นมิตร “ผมไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่คืนนี้เลย ตามที่วางแผนไว้ในคราวแรก พรุ่งนี้เพื่อนของผมจะพาผมไปพบคุณ!”

“คุณจะมาพบผมเพื่อรับการรักษา? อันที่จริงคุณสามารถไปที่โรงพยาบาลเพื่อลงทะเบียนรอรับการตรวจรักษาจากผมก็ได้ ผมทำงานอยู่ในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงอยู่แล้ว” โจวอี้กล่าว และทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหรี่ตาและถามว่า “เพื่อนแนะนำมา? ใครคือเพื่อนของคุณ?”

“หยางเซี่ยวหาง”

“คุณรู้จักพี่หยาง?” โจวอี้ดูประหลาดใจ

“เราเป็นเพื่อนกันมานานกว่า 20 ปีแล้ว” หูจินหรงหัวเราะ

โจวอี้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าช้า ๆ และพูดว่า “เนื่องจากคุณเป็นเพื่อนของพี่หยาง คุณจึงไม่ใช่คนนอก เข้ามากับผมข้างในเถอะ! จำไว้ว่าสูบบุหรี่ให้น้อยลง และอย่าดื่มมาก อันที่จริง สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่คุณควรมาเลย”

“ก็จริง ๆ สิ่งที่คุณพูดมาก็ถูกแหละ…แค่ก ๆๆ” หูจินหรงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “หมอโจว ให้ผมอยู่ที่นี่ได้ไหม ข้างในค่อนข้างอับ ผม…”

พรึ่บ!

ร่างของโจวอี้ไปปรากฏอยู่ด้านหลังหูจินหรงทันที เขาตบฝ่ามือลงบนหลังของอีกฝ่าย ก่อนจะกดนิ้วหัวแม่มือบนหลังของอีกฝ่าย แล้วกดแรง ๆ ที่จุดชีพจร

“อัก!”

หูจินหรงพ่นเสมหะหนาออกมาสองสามคำ และรู้สึกได้ทันทีว่าลมหายใจของเขาราบรื่นขึ้นมาก

ทว่าชายร่างกำยำสี่คนที่อยู่รอบ ๆ ดึงมีดสั้นและปืนพกออกมาในพริบตา แต่พวกเขาไม่ได้โจมตีทันที เพียงจ้องมองที่โจวอี้อย่างกระวนกระวายใจ

“เก็บของลงไป!” หูจินหรงสั่งคนของตัวเองแล้วมองโจวอี้ด้วยท่าทางขอโทษ

“ไม่เป็นไร” โจวอี้โบกมืออย่างไม่ถือสา เขาเดาว่าตัวตนของหูจินหรงนั้นน่าจะไม่ธรรมดา

“หมอโจว คุณเห็นอาการป่วยของผมแล้วใช่ไหม?” หูจินหรงถาม

“อืม!” โจวอี้พยักหน้าเบา ๆ

“รักษาได้ไหม?” หูจินหรงถามอย่างประหม่า

“มิตรภาพของคุณกับหยางเซี่ยวหางลึกซึ้งแค่ไหน?” โจวอี้ถามกลับไป

“เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เราเป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปี ไม่ใช่แค่ความร่วมมือทางธุรกิจนะ แต่ผมหมายถึงเพื่อนสนิทจริง ๆ” หูจินหรงกล่าว

“ถือได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมตายได้ไหม?” โจวอี้ถามต่อ

“ผมไม่รู้ แต่ผมมั่นใจว่าถ้าเขาเจอปัญหา ผมจะพยายามเต็มที่เพื่อช่วยเขา และผมคิดว่า… เขาก็น่าจะคิดแบบผมเหมือนกัน”

“อืม!”

โจวอี้พยักหน้าอีกครั้ง

“แล้วอาการป่วยของผม…”

“มันสามารถรักษาให้หายขาดได้!” โจวอี้พูดจบก็เดินเข้าไปในอาคาร

สามารถรักษาให้หายได้?

หูจินหรงตัวสั่นและมองตามหลังโจวอี้ด้วยสายตาแห่งความปีติยินดี

เขาป่วยอยู่ในระยะสุดท้ายของโรคนี้ ซึ่งแพทย์ที่เขาไปพบมาทั้งหมดต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีทางรักษาหาย

เหตุผลที่เขามาหาหยางเซี่ยวหางที่จินหลิงครั้งนี้เพราะอยากจะลองฝากความหวังสุดท้ายเอาไว้กับการรักษาของโจวอี้

ตอนนี้คำตอบของโจวอี้ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา มันราวกับเสียงของสวรรค์

หยางเซี่ยวหางเพิ่งออกมาจากห้อง เขาเห็นว่าโจวอี้กำลังเดินมา และตามมาด้วยหูจินหรง เขาดูตกตะลึงและถามทันทีว่า “น้องโจว จินหรง รู้จักกันแล้วเหรอ?!”

“เพิ่งเจอกันน่ะ ผมรู้ว่านี่คือเพื่อนของพี่หยาง” โจวอี้ยิ้ม

“เซี่ยวหาง หมอโจวบอกว่าอาการป่วยของฉันสามารถรักษาให้หายได้” หูจินหรงพูดอย่างตื่นเต้น

“รักษาได้จริงเหรอ?” หยางเซี่ยวหางเองก็ดูประหลาดใจเช่นกัน เขาจ้องไปที่โจวอี้อย่างตกตะลึง

“อย่ากังวลเลย! ผมสามารถรักษาได้ แต่พวกคุณต้องเก็บเป็นความลับ” โจวอี้กล่าว

“อืม เก็บเป็นความลับ” ชายสองคนรับปากทันที และแม้แต่ชายร่างกำยำทั้งสี่ที่ตามมาด้วยก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

หลังจากนั้นทุกคนก็เข้าไปในห้อง

ขณะที่หวงไห่เทาและหลี่หงอี้ทักทายหูจินหรงอยู่นั้น โจวอี้ก็ตระหนักได้ว่าหูจินหรงเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในเจิ้งโจว แม้ในมณฑลเหอหนานทั้งหมดก็สามารถติดหนึ่งในสามอันดับแรกของคนที่ร่ำรวยที่สุด และสถานะของอีกฝ่ายก็ไม่เลวร้ายไปกว่าหยางเซี่ยวหางจากมณฑลเจียงซู

“ตระกูลหนี่ในฮาร์บิน?”

เมื่อหูจินหรงได้ยินโจวอี้แนะนำหนี่อันหง แววตาของเขาก็แปลกไปเล็กน้อย

“พี่หู พี่รู้จักผมด้วยเหรอ?” หนี่อันหงถามด้วยความสงสัย

“แค่ก ๆ อันที่จริงฉันเคยเจอพ่อของนายตอนปีนั้น… เฮ้อ…เรื่องมันเก่าแล้ว อย่าพูดถึงมันเลย” หูจินหรงหัวเราะกระอักกระอ่วน

“โอ้ จากที่พี่หูพูดมา…ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเป็นราวที่ดีนะ! เล่ามาเลยก็ได้นะพี่หู! ทุกคนที่มาในวันนี้ไม่ใช่คนนอกเลย” หวงไห่เทากล่าวพลางหัวเราะ

หูจินหรงมองทุกคน จากนั้นมองไปที่หนี่อันหงอีกครั้ง ในที่สุดก็ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่นและพูดว่า “อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ตอนที่ฉันยังเด็กและเต็มไปด้วยกำลังวังชา ฉันขัดแย้งกับหนี่เทียนซุยที่ปักกิ่ง ตอนนั้นฉันยังวู่วาม ดังนั้น… น้องหนี่ หลังจากนี้ฉันจะไปฮาร์บิน และจะพยายามคืนดีกับพ่อของนายนะ”

“ฮ่าฮ่า ผมจำได้ว่าพ่อของผมถูกตีหัวเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ที่แท้ก็เป็นฝีมือของพี่หูนี่เอง! ไม่เป็นไรหรอกพี่ ตอนนั้นผมจำได้ว่าพ่อผมกลับมาถึงบ้าน เขาเป็นคนบอกเองว่าเขาไม่แข็งแกร่งพอ เขาสมควรแล้วที่จะพ่ายแพ้และเจ็บตัวกลับมา ฮ่าฮ่า…” หนี่อันหงหัวเราะ เขาไม่โกรธเลยที่พ่อของเขาถูกทุบตี

การแสดงออกของเขาทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกสนใจ

“อันหง นายยังเด็กแต่กลับใจกว้างขนาดนี้… นับจากนี้ไปฉันจะนับว่าเป็นน้องชายคนเล็กของฉันคนหนึ่งนะ!” หูจินหรงยิ้ม

“ไม่แปลกใจเลยที่นายเป็นเพื่อนกับน้องโจวได้” หยางเซี่ยวหางหัวเราะ

“ฮ่า ฮ่า พวกพี่ชมผมเกินไปแล้ว…”

บนถนนกว้าง

รถเมอร์เซเดสเบนซ์ขับมาด้วยความเร็ว

เฉิงฮ่าวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มองไปที่หวังซงซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาและกำลังทำหน้าตาไม่มีความสุขนัก

“เหล่าหวัง ฉันคิดว่าเราควรเคารพทางเลือกของเด็กน้อยสองคนนั้นนะ” เฉิงฮ่าวพูดด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ

“เฮ้ พี่เฉิง คุณไม่ต้องพูดแทนพวกเขาเลย” หวังซงบ่น

“ช่วยไม่ได้ ก็ฉันเป็นเพื่อนกับพี่ชายของเด็กคนนั้นนี่นา ในสายตาของฉัน น้องสาวของโจวอี้ก็คือน้องสาวของฉันด้วย” เฉิงฮ่าวหัวเราะ

“โจวอี้เป็นใครกันแน่?” หวังซงถามด้วยความสงสัย

“แพทย์จีนของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง” เฉิงฮ่าวหัวเราะ

“แค่หมอ?” หวังซงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขาเป็นหมอที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก”