หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 566 ตรวจสอบไม่ได้

บทที่ 566 ตรวจสอบไม่ได้

ทุกครั้งก่อนหน้านี้เมื่อถังหว่านมีปัญหา เธอมักจะกัดฟันและพยายามแก้ไขด้วยตัวเองมาตลอด แต่ตอนนี้เมื่อเธอรู้ว่าตัวเองกำลังมีปัญหา ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือโทรหาโจวอี้

ใช่แล้ว!

เธอค่อนข้างยินดีที่พบว่าในที่สุดเธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่เธอเคยใฝ่ฝันนึกอยากจะเป็นบ้าง

บ้านมีเสาหลัก ผู้ชายในครอบครัวเป็นกระดูกสันหลังให้เธอ

ซุนเหมิงยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ถังหว่านด้วยแววตาที่ปราศจากความกังวล

เธอมั่นใจว่าตราบใดที่โจวอี้พี่เขยของเธอรู้เรื่องนี้ ปัญหาทุกอย่างจะต้องจบลงแน่นอน ไม่มีอะไรที่พี่เขยของเธอทำไม่ได้ ปัญหาแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาเลยสักนิด

อย่าว่าแต่พี่เขยของเขาเป็นหัวหน้าใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์เลย ต่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกเปิดเผยแล้วจะทำไมกันล่ะ?

พี่หว่านมีทรัพย์สินเยอะมากแล้ว และก็น่าจะยังสามารถหาเงินได้โดยไม่มีผลกระทบ มีคนมากมายปกป้องเธอ สรุปแล้วก็คือชีวิตของพี่หว่านจะไม่ดิ่งลงแน่นอน

บนถนนที่พลุกพล่าน

โจวอี้กำลังเดินเล่นไปเรื่อย ๆ

ในยุคนี้การชอปปิงออนไลน์ส่งผลกระทบต่อร้านค้า และย่านที่ครั้งหนึ่งเคยจอแจหลายแห่งก็ถูกทิ้งร้างและปิดตัวลง

ทว่าดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบกับที่นี่

ไม่วาจะเป็นคู่รักหนุ่มสาว พี่น้อง เพื่อนชายและหญิง และสมาชิกในครอบครัว ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนเข้าและออกจากประตูของแต่ละร้าน อ้อยอิ่งอยู่ในอาคารพาณิชย์ ยิ้มร่าหรือแสดงออกด้วยสีหน้าต่างกัน รวมไปถึงพูดคุยอย่างสนุกสนานหรือซุบซิบนินทาต่าง ๆ นานา

ฉากต่าง ๆ เหล่านี้เมื่อมองรวมกันแล้วคล้ายกับภาพวาดซึ่งคลอไปด้วยเสียงโน้ตเพลงหวาน ๆ ภายใต้ภูมิทัศน์ของเมืองที่มีชีวิตชีวาและพลุกพล่าน

โจวอี้ชอบเมืองนี้

แม้ว่าผู้คนมากมายในเมืองนี้จะมีภาษาถิ่นหรือสำเนียงพิเศษที่ต่างกัน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของที่นี่ทุกครั้งที่เดินอยู่บนถนน

“อิงหง คุณเคยมาที่นี่มาก่อนไหม?” โจวอี้ถาม

“ไม่เลย”

“แล้วคุณชอบที่นี่ไหม?”

“ฉันไม่ชอบมัน”

“ไม่ชอบเหรอ?” โจวอี้ดูประหลาดใจ

“ฉันไม่ชอบความพลุกพล่าน เมื่อเทียบกับที่ที่ฉันเคยอยู่มาก่อน ที่นี่ค่อนข้างจอแจเกินไป บางทียิ่งเมืองนี้เจริญมากขึ้นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกแยก” อิงหงพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“…”

โจวอี้กลอกตา

ไม่แปลกหรอก!

มีสาวกของสำนักโอสถคนไหนที่ปกติบ้างล่ะ จริงไหม?

กริ๊ง!

เมื่อโจวอี้ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือ เขาก็หยิบขึ้นมันมา เมื่อเห็นว่าเป็นถังหว่านที่โทรเข้ามา เขาจึงกดรับสายและเอ่ยถาม “ว่าไงจ๊ะคุณภรรยา คิดถึงผมเหรอ?”

“สามีคะ มีบางอย่างเกิดขึ้น…”

จากนั้นถังหว่านจึงเริ่มเล่าให้โจวอี้ฟังเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ไม่เป็นไร ๆ เรื่องแบบนี้ผมจัดการเอง ไม่ว่าผลจะออกมายังไง เราก็ยอมรับมัน” โจวอี้ยิ้มปลอบโยน ทันใดนั้นดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ทันทีที่เรากลับไปจินหลิง เราไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ!”

ทะเบียนสมรส?

หัวใจของถังหว่านสั่นสะท้าน ความกังวลทั้งหมดของเธอมลายหายไป

“ได้ค่ะ” ถังหว่านยิ้ม

การโทรสิ้นสุดลง

จากนั้นโจวอี้ได้ติดต่อจางหม่านเยว่ และขอให้เธอช่วยเตือนบุคคลที่รับผิดชอบอาเหว่ยสตูดิโอ เพื่อลบข้อมูลที่เผยแพร่ออกไป และขอให้บุคคลจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงตรวจสอบว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวว่าเขามีความสัมพันธ์กับถังหว่าน

เที่ยงวัน

ร้านอาหารเจียเทียนเซีย

ร้านอาหารสไตล์คลาสสิกแห่งนี้ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม โจวอี้และอิงหงนั่งลงที่โต๊ะข้างหน้าต่างบนชั้นสอง และเพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ ในร้าน

โจวอี้เพลิดเพลินกับบะหมี่ลวกแห้ง เนื้อตุ๋น ไก่ย่าง เกี๊ยวนึ่ง และซุปรสเลิศใส่พริกหม่าล่า

ในขณะเดียวกัน หญิงร่างสูงสวมแว่นตาขอบทองและแต่งกายในชุดสูทสุดเนี๊ยบก็เดินเข้ามาโจวอี้และอิงหงพร้อมกระเป๋าเอกสารและพูดด้วยความเคารพว่า “คุณโจวคะ นี่คือข้อมูลที่คุณต้องการค่ะ”

โจวอี้มองอีกฝ่ายสองสามครั้งและนึกประหลาดใจ

สาวสวยอกใหญ่ในชุดสูทนั้นยอดเยี่ยมมาก!

เธอดูอายุเพียงยี่สิบห้าปี แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกจากร่างกายของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นปรมาจารย์ที่แข็งแกร่ง

“คุณชื่ออะไร?” โจวอี้รับเอกสารมาและถามอย่างเป็นกันเอง ขณะที่เขาเปิดอ่านเอกสารผ่าน ๆ

“หยางซือหยาค่ะ”

“อืม”

โจวอี้พยักหน้า จากนั้นเขาก็อ่านข้อมูลอย่างเงียบ ๆ แววตาของเขาเผยความเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ

เอกสารนี้ระบุข้อมูลมากมาย ตัวอย่างเช่นหูจินหรงส่งคนไปมอบเช็คเงินสดสิบล้านหยวนให้เฉินเจี๋ยเป็นค่าปิดปากแล้ว แต่ฉีซิน สามีของเฉินเจี๋ยก็ยังขายข้อมูลออกไปอีกในราคาแสนหยวนให้อาเหว่ยสตูดิโอ

“ไร้ยางอายจริง ๆ กล้าขายข้อมูลให้ปาปารัซซี่แม้ว่าจะได้รับค่าปิดปากไปแล้ว”

“สามีของดาราเฉินเจี๋ยคนนั้นไร้ยางอายจริง ๆ”

“เงิน…ทำให้คนเราทำอะไรโง่ ๆ ได้มากมาย!”

โจวอี้โยนเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ แล้วพ่นลมหายใจออกมาเงียบ ๆ จากนั้นเขาก็มองกลับไปที่หยางซือหยาที่ยังคงยืนนิ่งเงียบ

“ถ้าจำไม่ผิด ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตน่าจะถูกระงับได้ใช่ไหม?” โจวอี้ถาม

“ไม่มีปัญหาค่ะ เราจัดการเรียบร้อยแล้ว” หยางซือหยาตอบ

“อาเหว่ยสตูดิโอนั่น คุณช่วยผมจัดการกับพวกเขาที!” โจวอี้พูดและโบกมือเป็นสัญญาณว่าให้อีกฝ่ายไปได้

“ฉันมีบางอย่างที่ต้องการทราบจากคุณค่ะ” หยางซือหยาถามเสียงเรียบ

“ถามมา!”

“คุณรู้ไหมว่ามีการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ที่บ้านไร่ซีฉวนเมื่อคืนนี้”

“ผมไม่รู้!”

ไม่รู้เหรอ?

หยางซือหยาจ้องมองไปที่โจวอี้เงียบ ๆ ด้วยความสงสัย

ในฐานะหัวหน้าทีมตรวจสอบที่หนึ่งในเจิ้งโจวของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง และได้ชื่อว่าเป็นยอดอัจฉริยะรุ่นใหม่ของการฝึกยุทธ์ในตอนเหนือของจีน เธอภูมิใจในตัวเองอย่างมากและหยิ่งผยอง เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ด้อยไปกว่าใคร

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เธอรับงานนี้ เมื่อได้ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโจวอี้เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์มากพอที่จะเข้าถึงข้อมูลของโจวอี้

เธอขอร้องพ่อของเธอซึ่งเป็นรองผู้ตรวจการของจีนตอนเหนือ ซึ่งผลปรากฏว่าอำนาจของพ่อเธอก็ยังไม่เพียงพอเช่นกัน

อย่างที่ทราบกันดีว่าคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงมีข้อกำหนดชัดเจนว่าสมาชิกทุกคนมีอำนาจในการตรวจสอบข้อมูลในระดับที่สูงขึ้นกว่าตัวเองได้หนึ่งระดับ ดังนั้นอำนาจของพ่อเธอนั้นสามารถเข้าถึงข้อมูลของตัวตนที่มีความสำคัญระดับภูมิภาคได้แน่นอน

แต่ผลที่ออกมา…

หยางซือหยาไม่อยากจะเชื่อว่าโจวอี้มีสถานะสูงส่ง แต่ข้อเท็จจริงได้ประจักษ์ชัดเจนจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ เธอต้องยอมรับว่าในคณะกรรมการกำกับเถิงหลงนั้นโจวอี้มีตำแหน่งที่สูงส่ง

“คำถามสุดท้ายค่ะ” หยางซือหยากล่าว

“หืม! ถามมาสิ!”

“ตัวตนของคุณคือ…”

“คุณไม่รู้เหรอ?” โจวอี้ถามด้วยความสงสัย

“ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลของคุณได้ และแม้ว่าฉันจะขอความช่วยเหลือจากรองผู้ตรวจการของภูมิภาคจีนตอนเหนือ แล้ว แต่อำนาจของเขาก็ยังไม่เพียงพอ”

“ในเมื่อคุณไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้ งั้นก็อย่าถามให้มันเยอะเลย แค่ทำหน้าที่ของคุณไปก็พอ” โจวอี้โบกมือ ดับบุหรี่ครึ่งหนึ่งในที่เขี่ยบุหรี่ จากนั้นหยิบเอกสารมาและเดินไปที่บันได

อิงหงลุกขึ้นพลางปล่อยอำนาจกดดันและถอนกลับอย่างฉับพลัน

เธอมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหยางซือหยา ก่อนจะตบไหล่อีกฝ่ายและพูดว่า “ในคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง เขามีตำแหน่งสูงมาก อยู่ในกลุ่มอันดับต้น ๆ เลยล่ะ ดังนั้นอย่าถามอะไรอีก คุณโชคดีที่วันนี้เขาอารมณ์ดี ไม่อย่างนั้นคุณคงจะถูกลงโทษเพราะการถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม”