หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 586 ได้รับใบสมรส

บทที่ 586 ได้รับใบสมรส

เมื่อถังหว่านถอดหมวก แว่นกันแดด และแมสก์ออกเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามของเธอ เฉียนเหวินเฉาและไป๋เซียงเหลียนก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อรู้ว่าดาราหญิงที่มาจดทะเบียนสมรสในวันนี้เป็นใคร

ถัง…ถังหว่าน?

เป็นไปได้อย่างไร!

ไม่เพียงแต่ไป๋เซียงเหลียนที่เป็นแฟนคลับของถังหว่านเท่านั้น แต่เฉียนเหวินเฉาก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน

ในสายตาของพวกเขา ถังหว่านนั้นบริสุทธิ์และเย็นชาราวกับเทพธิดาผู้ไม่แปดเปื้อนโลกีย์ ที่ทำได้เพียงมองจากไกล ๆ เท่านั้น และไม่มีสิทธิ์เอื้อมถึง

แต่ตอนนี้เทพธิดาต้องการจะแต่งงาน

สายตาของพวกเขาหันไปที่ใบหน้าของโจวอี้อีกครั้ง

ไป๋เซียงเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาคือใคร?

เขามีคุณสมบัติอะไรที่จะแต่งงานกับเทพธิดาถังหว่าน?

เฉียนเหวินเฉาไม่คิดเช่นนั้น เขาจำข้อความที่ได้รับจากเบื้องบนได้และแอบเดาว่าโจวอี้คือใคร มิฉะนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะแต่งงานกับดาราใหญ่อย่างถังหว่าน

โจวอี้และถังหว่านหยิบบัตรประชาชน สมุดบัญชี และรูปถ่ายงานแต่งงานที่ถ่ายไว้ล่วงหน้าแล้วส่งให้ไป๋เซียงเหลียน

จากนั้นก็กรอกข้อมูลและประทับตราอย่างมีความสุข

เมื่อสมุดบันทึกสีแดงสดสองเล่มถูกส่งมอบให้กับโจวอี้และถังหว่าน นั่นก็หมายความว่าพวกเขาแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายอย่างเป็นทางการ

“ขอบคุณ”

ถังหว่านขอบคุณเขาอย่างจริงใจ ก่อนจะหยิบขนมและช็อกโกแลตที่เธอนำมาด้วยส่งให้ไป๋เซียงเหลียนและเฉียนเหวินเฉา

ทั้งสองคนรับมันมาและมองรอยยิ้มที่จริงใจของถังหว่าน ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้ว่าถังหว่านแต่งงานด้วยความรักจริง ๆ เธอรักชายหนุ่มที่ชื่อโจวอี้คนนี้

“ผู้อำนวยการเฉียน คุณไป๋ เนื่องจากอาชีพของเสี่ยวหว่านนั้นพิเศษมาก เราจึงไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะในตอนนี้ ดังนั้นขอให้ทั้งสองคนช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วย” โจวอี้กล่าวอย่างสุภาพพลางจับมือกับอีกฝ่าย

“แน่นอน”

คนทั้งสองตอบรับอย่างเร่งรีบ

ครู่ต่อมา

เมื่อโจวอี้และถังหว่านกลับมาที่รถซึ่งจอดอยู่ด้านนอก ทั้งคู่ต่างก็ถือทะเบียนสมรสมองกันและกันด้วยความรักใคร่และยิ้มอย่างอบอุ่น

“สามีคะ นี่เหมือนฝันเลย” ถังหว่านกล่าว

“คุณจะฝันแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยล่ะ” โจวอี้ยิ้ม

“อื้ม” หญิงสาวพยักหน้า

โจวอี้มอบทะเบียนสมรสให้ถังหว่านเพื่อความปลอดภัย จากนั้นก็ยิ้มกว้าง “คุณคิดยังไงเรื่องงานแต่ง?”

“เดี๋ยวก่อน! เอาไว้เราคุยเรื่องงานแต่งงานตอนเหมียวเหมี่ยวโตดีกว่า จะได้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อเธอด้วย” ถังหว่านยิ้ม

“อืม แล้วแต่คุณ” โจวอี้พยักหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็มองออกไปนอกหน้าต่างและถอนสายตาออก “แต่ผมมีความรู้สึกว่าเราไม่ควรปิดเรื่องการแต่งงานของเราไว้นานนัก ตอนนี้หลายคนรู้แล้วว่าเราเป็นสามีภรรยากัน ถ้าคุณโด่งดังมากขึ้นในอนาคต เดาว่าน่าจะมีคนเปิดเผยเรื่องนี้แน่นอน”

“ฉันก็คิดเหมือนกัน ซ่อนได้ก็ซ่อน ถ้าซ่อนไม่ได้ก็เปิดตัวเลย” ถังหว่านหัวเราะ

“ฮ่า ฮ่า!”

แม้ทั้งสองเพิ่งจะจดทะเบียน แต่ทั้งคู่ก็รักกันมานานแล้ว

หลังจากได้ใบสมรสแล้ว ถังหว่านไม่ได้ไปที่บริษัท และโจวอี้ก็ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน ทั้งคู่อยู่บ้านและสนุกกับโลกของพวกเขาทั้งวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวอี้เพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกฝนและมาที่ชั้นหนึ่ง เขาเห็นเด็กผู้หญิงสองคนในชุดกีฬากระโดดออกจากโรงยิม

“พ่อคะ ไปวิ่งมั้ย?” ถังเหมียวเหมี่ยวถามอย่างเริงร่า

“ไป”

“เย่ ๆ วันนี้วิ่งกับพ่อล่ะ!”

ถังเหมียวเหมี่ยวส่งเสียงด้วยความยินดี และแม้แต่ถังเสี่ยวรุ่ยก็ยิ้มอย่างสดใส

เมื่อพ่อและลูกสาวออกไปจากลานบ้าน โจวอี้ก็พลันชะงัก เขาเห็นเด็กชายสี่คนและเด็กหญิงอีกสองคนข้างนอก มีเด็กอายุราว ๆ แปดหรือเก้าขวบอยู่หกคนกำลังยืดเส้นยืดสายคล้ายกับกำลังวอร์มอัปเพื่อเตรียมวิ่งเช่นกัน

“เพื่อน ๆ วันนี้พ่อจะพาเราวิ่งกันแหละ” ถังเหมียวเหมี่ยวตะโกนพลางโบกไม้โบกมือ

“ลุงโจว!” เด็กทั้งหกคนรู้จักโจวอี้ ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

“สวัสดี” โจวอี้ยิ้ม จากนั้นมองไปที่ลูกสาวทั้งสองแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

“พ่อคะ เมื่อก่อนมีแค่หนูกับพี่เสี่ยวรุ่ยวิ่ง แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อแม่ของพวกเขาบอกให้พวกเขาตื่นแต่เช้ามาวิ่งกับเราด้วย และเราทุกคนก็วิ่งด้วยกันเลย สนุกมากเลยค่ะ” ถังเหมียวเหมี่ยวอธิบายด้วยสีหน้าเบิกบาน

โจวอี้เข้าใจแล้ว เขามองไปที่เด็ก ๆ เหล่านี้ด้วยรอยยิ้มและพูดอย่างใจดีว่า “เพื่อเป็นการตอบแทนที่ทุกคนเป็นเด็กดี เดี๋ยวลุงโจวจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทุกคนหลังวิ่งเสร็จ ดีไหม?”

“ครับ/ค่ะ!”

แม้ว่าเด็กทั้งหกคนจะไม่สนใจเรื่องอาหารอร่อย ๆ มากนัก แต่พวกเขาทุกคนก็มีความคาดหวังที่จะกินด้วยกัน

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

แม้ว่าถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยจะเหงื่อออก แต่พวกเธอก็ไม่เหนื่อย ตรงข้ามกับเด็กหกคนที่แก่กว่าพวกเธอหลายปีที่เหงื่อออกและหอบแฮก ๆ

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเหนื่อยจนร้องไห้จ้า

โจวอี้ปลอบเธอ เขาตัดสินใจหยุดวิ่งและปล่อยให้ลูกสาวสองคนเล่นกับเพื่อนไปสักพัก ขณะที่เขารีบกลับบ้าน ทักทายผู้ปกครองของเด็กทั้งหกคนในกลุ่ม We Chat และเริ่มทำอาหารเช้า

มีอาหารเช้าหลากหลายประเภท โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเด็กแปดคนรวมตัวกันรอบโต๊ะและกินอย่างตะกละตะกลาม โจวอี้จึงถ่ายวิดีโอและโพสต์ลงในกลุ่ม We Chat ซึ่งก็ได้รับคำขอบคุณและคำชมจากผู้ปกครองของเด็กอีกหกคนกลับมา

ในเวลาเดียวกัน เจ้าของบ้านหลายคนในวิลล่าต่างเห็นว่าเด็กแปดคนวิ่งด้วยกันในตอนเช้า ดังนั้นครอบครัวที่มีเด็กที่บ้านจึงเริ่มออกคำสั่งกับลูกหลานตัวเองว่าพรุ่งนี้พวกเขาต้องตื่นแต่เช้าและวิ่งไปพร้อมกับถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ย

โจวอี้ไม่รู้ว่าตั้งแต่เช้าวันพรุ่งนี้ จำนวนคนที่วิ่งในตอนเช้าจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เด็กในวัยเจ็ดขวบและแปดขวบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวัยรุ่นด้วยที่เริ่มออกมาวิ่งเช่นกัน

ฉากนี้งดงามมาก

เด็กอีกหกคนแยกย้ายกันกลับบ้านหลังจากทานข้าวเช้า ในขณะที่โจวอี้และลูกสาวทั้งสองรีบไปโรงเรียนหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ

ถังหว่านไม่ได้กินอาหารเช้าเพราะเธอเหนื่อยเกินไปเมื่อคืนนี้ เธอยังคงหลับสนิทจนกระทั่งโจวอี้ไปส่งลูกสาวทั้งสองเสร็จและกลับมาถึงบ้าน

“เป็นความผิดคุณเลยที่ฉันตื่นสาย ทั้งที่ควรเข้างานตรงเวลาแท้ ๆ!” ถังหว่านนั่งอยู่ที่หัวเตียง เธอมองโจวอี้ด้วยใบหน้าแดงซ่าน

“ที่รัก คุณไม่มีเหตุผลเลยนะ ทั้งที่เมื่อคืนคุณเองก็…”

“หุบปาก!”

ถังหว่านคว้าหมอนมาทุบอีกฝ่ายทั้ง ๆ ที่ใบหน้ายังคงแดงซ่าน

พนันได้เลยว่าเธอปลดปล่อยตัวเองอย่างสุดเหวี่ยงเมื่อคืนนี้

เรียกได้ว่า ‘ฟ้าเหลือง’

โชคดีที่โจวอี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์และอึดถึกทน ไม่งั้นเขาเองคงหน้าแห้งและปวดเอวแน่ ๆ

หลังจากถังหว่านตื่นขึ้นมา ใบหน้าของเธอก็ดูเปล่งปลั่งและสวยงามมากขึ้น

โจวอี้ทำอาหารเช้าให้ถังหว่าน หลังจากกินข้าวกับเธอแล้ว เขาก็ล้างจานและถามว่า “ตารางงานวันนี้มีไหม? อยากไปฮันนีมูนกันไหม?”

“ฮันนีมูน?”

ถังหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “วันนี้ฉันจะไปที่บริษัทเพื่อทำอัลบั้มใหม่ ดูเหมือนว่าคุณต้องไปโรงพยาบาลด้วยใช่ไหมล่ะ?”

“วันนี้วันพฤหัส ไม่ต้องไป ” โจวอี้ยิ้ม

“แล้วคุณอยากไปบริษัทกับฉันไหม?” ถังหว่านแนะนำ

“ไม่ ผมเกรงว่าตัวตนของผมในฐานะหัวหน้าใหญ่จะทำให้ศิลปินของบริษัทกลัว”

“พรืด…”

เสียงกลั้นขำดังออกมาทันที