หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 624 ขั้วโลกเหนือ

บทที่ 624 ขั้วโลกเหนือ

ณ ขั้วโลกเหนือ

ธารน้ำแข็งทอดยาวต่อเนื่องในสภาพแวดล้อม -30 องศา เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทลำหนึ่งร่อนลงมาอย่างเชื่องช้า ลอยอยู่เหนือชั้นภูเขาน้ำแข็งสูงกว่ายี่สิบเมตร

ภายในห้องโดยสาร

อันโดเรียนสวมถุงมือป้องกันหนาแน่น จ้องมองไปยังนายจ้างสามคนเบื้องหน้าแล้วตะโกน “ผมจะเปิดประตูแล้วจากนั้นพวกเราโรยตัวลงไปตามเชือก พวกคุณก็ควรสวมถุงมือด้วยนะครับ!”

ทว่าเขากลับไม่ได้รับการตอบสนอง

ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรอีก หลังเปิดประตูด้วยแรงทั้งหมดแล้ว เขาก็เตรียมจะปล่อยเชือกลง แต่พลันรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าของตนถูกใครบางคนคว้าไว้

ทันใดนั้น!

ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

ไม่มีเชือก ไม่มีอุปกรณ์ความปลอดภัยอะไรทั้งนั้น!

ทว่าชายที่อยู่ด้านข้างผู้ซึ่งคว้าตัวเขาไว้กลับพาเขากระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างโง่เขลา

“ช่วยด้วย อ๊า…”

อันโดเรนกรีดร้อง เขารู้สึกราวกับหัวใจจะหยุดเต้นในขณะนี้

เขายังไม่อยากตาย!

เฮลิคอปเตอร์ลอยอยู่เหนือพื้นกว่ายี่สิบเมตร เขามั่นใจว่าการตกลงไปจากความสูงระดับนี้ผลลัพธ์คือการตายอย่างอนาถแน่นอน

“หุบปาก!” เฉินซานตะโกน จากนั้นเมื่อลงถึงพื้นจึงผลักอันโดเรนไปด้านข้าง

ตุบ…

อันโดเรนนั่งลงบนน้ำแข็ง หัวใจของเขายังคงตื่นตระหนก

สายตาของเขาเงยมองจ้องไปยังประตูห้องโดยสารเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่เหนือหัวขึ้นไปราวยี่สิบเมตร ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่อยากเชื่อว่าตนจะถูกอีกฝ่ายจับกระโดดลงมา แต่กลับยังปลอดภัยดี และสองคนด้านบน… พวกเขากระโดดลงมาด้วย…

“พระเจ้า…”

“พวกเขา… พวกเขายังเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า?”

“ความสูงมากกว่ายี่สิบเมตร พวกเขาไม่ใช้เชือกหรืออุปกรณ์ชะลอความเร็วเลยสักนิด แต่กระโดดลงมาตัวเปล่า ทำแบบนี้ได้ยังไง?”

อันโดเรนจ้องมองโจวอี้และเหมิงเทียนอ้าวที่ซึ่งอยู่ต่อหน้าเขา ไม่สามารถอธิบายความตื่นตระหนกที่บังเกิดในใจได้

โจวอี้เพียงจ้องมองอันโดเรนชั่วครู่ก่อนจะหันมองโดยรอบ

ตามข้อมูลที่เขาได้รับ พิกัดของที่นี่อยู่ห่างจากแดนชำระเขตขั้วโลกราวหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตร แต่หากเดินทางต่อไปในทิศเหนืออีกเจ็ดสิบกิโลเมตรจะได้พบกับผู้คุมนอกเรือนจำของแดนชำระเขตขั้วโลก

โจวอี้ดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ

“เราไปพักกันก่อนเถอะ” โจวอี้กล่าว

เฉินซานและเหมิงเทียนอ้าวเข้าใจดีถึงการที่โจวอี้ต้องการพักผ่อน แต่อันโดเรนไม่ทราบถึงเหตุผลในเรื่องนี้

อันโดเรนมองไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่บินหายไปกลางอากาศ คว้าเป้ทหารของตนอย่างรุนแรงแล้วจึงเอ่ยถาม “คุณโจว! ถึงแม้พวกคุณจะเป็นนายจ้างของผม แต่ผมก็คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่มากกว่า ผมคิดว่าที่นี่ไม่เหมาะสำหรับการหยุดพัก หากพวกคุณต้องการจะพัก เราควรไปที่เซฟเฮาส์ของผมที่อยู่แถวนี้”

“เซฟเฮ้าส์? ไกลจากที่นี่แค่ไหน?” โจวอี้เอ่ยถาม

“ประมาณเจ็ดถึงแปดกิโลเมตร” อันโดเรนกล่าว

“ไกลเกินไป เราพักกันที่นี่ก่อน! หากคาดเดาไม่ผิด เพื่อนของฉันน่าจะมาถึงในอีกไม่นาน” โจวอี้กล่าว

“เพื่อนของคุณ? จะมีใครมาอีกด้วยเหรอ?” อันโดเรนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ถูกต้อง”

สิบนาทีต่อมา

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะไกล เธอสวมชุดกันหนาวสีดำและรองเท้าบูทหนังสีดำ

“เฉินซาน นายบอกว่าเธอจะเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง ว่าแต่เธอบอกไหมมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไร?” โจวอี้จ้องมองเฉินซานและเอ่ยถาม

“คาดเดาได้ยาก” เฉินซานส่ายศีรษะ

“ฉันเดาได้นายเชื่อไหม?” โจวอี้กล่าว

“จุดประสงค์นั้นคืออะไร?”

“ช่วยชีวิตผู้คน”

“ช่วยชีวิตผู้คน?”

“ถูกต้อง น่าจะเป็นคนสำคัญสำหรับเธอซึ่งถูกขังอยู่ในแดนชำระเขตขั้วโลก”

“ผมว่าไม่น่าใช่ เพราะถ้าเป็นคนสำคัญสำหรับเธอที่ถูกคุมขังในแดนชำระเขตขั้วโลก ทำไมเธอถึงไม่ใช่เงินของตัวเองซื้อเข้าออกมาล่ะ? เธอจะติดตามเรามาที่นี่ทำไม?” เฉินซานเอ่ยถาม

“เพราะน้อยคนนักที่จะได้เข้าใกล้แดนชำระเขตขั้วโลกได้ทั้งที่ยังมีชีวิต” เหมิงเทียนอ้าวกล่าว

เฉินซานเข้าใจทันที

เขารู้จุดประสงค์ในการเดินทางของโจวอี้ และรู้ดีว่าก่อนจะไปถึงแดนชำระเขตขั้วโลกต้องผ่านอุปสรรคมากมายที่ขวางกั้นเพื่อให้ไปยังสถานที่เฉพาะนั้นได้สำเร็จ นี่คือกฎของแดนชำระเขตขั้วโลก

ชู่…

เอเลนสีหน้าซีดเซียว เธอรีบเร่งมาหาโจวอี้และคนอื่น ๆ

“คุณโจว” เอเลนทาบมือบนหน้าอกด้านซ้านของเธอพร้อมโค้งคำนับ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับคุณเอเลน” โจวอี้เผยรอยยิ้ม

“คุณโจวมีแผนจะซื้อคนจากแดนชำระเขตขั้วโลกจริงเหรอ?” เอเลนเอ่ยถามด้วยความประหม่า

“ใช่ครับ”

“คุณแน่ใจเหรอว่าจะสามารถบุกเข้าไปถึงแดนชำระเขตขั้วโลกได้?” เอเลนเอ่ยถาม

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมต้องลองดู” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณโจว ฉันยินดีจะลองเสี่ยงไปพร้อมกับคุณ หากทำได้สำเร็จ ในตอนที่คุณซื้อนักโทษ ช่วยฉันซื้อนักโทษคนหนึ่งได้ไหม? ฉันยินดีจ่ายให้คุณสิบเท่า” เอเลนกล่าว

“ใครครับ?”

“เป็นพ่อของฉันเอง ผู้เฒ่าไรท์”

“หากเขายังอยู่ที่นั่น ผมสัญญาจะพาเขาออกมาให้ได้ ส่วนเรื่องเงินสิบเท่านั้นไม่ต้องหรอก เราเป็นคนกันเอง อย่าให้เรื่องเงินมาทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างเราเลย” โจวอี้เผยรอยยิ้ม

“ขอบคุณค่ะคุณโจว”

“ด้วยความยินดี ตอนนี้เราไปกันเถอะ!” โจวอี้โบกมือพลางกล่าวอย่างใจเย็น

ตอนนี้!

อันโดเรนตกตะลึง เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เขารับรู้ได้ทันทีว่าถูกโกหกตั้งแต่เริ่ม

เพราะก่อนที่โจวอี้จะว่าจ้างเขา อีกฝ่ายบอกเขาว่าจะเดินทางมาที่นี่เพื่อผจญภัย ไม่ใช่ไปยังแดนชำระเขตขั้วโลกเพื่อซื้อตัวนักโทษ!

เขารู้จักแดนชำระเขตขั้วโลก

ไม่ใช่แค่รู้จัก แต่ยังคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เพราะอาหารและของใช้ประจำวันในแดนชำระเขตขั้วโลกมักจะถูกซื้อผ่านเขา ส่วนเหตุผลที่เขาตกลงรับงานว่าจ้างนำทางผจญภัยที่เพิ่งรู้ว่าเป็นการโกหกนี้เพราะราคาที่โจวอี้จ่ายนั้นสูงมาก

“คุณโจวครับ ผมคิดว่าสัญญาว่าจ้างของเราควรจบลงเพียงเท่านี้” อันโดเรนกล่าวพร้อมระงับความไม่พอใจของเขาไว้

“หนึ่งล้านดอลลาร์” โจวอี้กล่าวอย่างใจเย็น

“ฮะ?”

“ผมจะเพิ่มเงินให้คุณ จากสองแสนเป็นหนึ่งล้านดอลลาร์” โจวอี้กล่าว

“…”

อันโดเรนไม่สามารถพูดคำว่า ‘สัญญาว่าจ้างควรจบลง’ ได้อีกต่อไป

เขาถือว่าเงินคือชีวิต และหากสามารถหาเงินได้หนึ่งล้านดอลลาร์จากการเป็นไกด์นำทางในครั้งนี้ เขาก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายไปอีกราวสองสามปีโดยไม่ต้องทำงานอะไรเลย

“ไปกันเถอะ!”

โจวอี้เผยร้อยยิ้มก่อนจะหันหลังและวิ่งไปยังทิศเหนือ

เฉินซานคว้าแขนของอันโดเรนและรีบไล่ตามโจวอี้ไปพร้อมกับเหมิงเทียนอ้าวและเอเลน

เจ็ดสิบกิโลเมตร

แม้จะเดินทางข้ามภูเขาน้ำแข็งหลายลูก แต่ทั้งห้าคนก็ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น

“หยุด!”

สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขานำไม้เท้าหัวมังกรในมือขึ้นมาพาดบนหน้าอก

ข้างหน้ามีกระท่อมไม้ซุง

หลังคาของกระท่อมถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา มีเสาธงตั้งอยู่หน้าประตูพร้อมกับธงสีดำที่พลิ้วไหวท่ามกลางลมหนาว

โจวอี้รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าภายในกระท่อมมีตัวตนที่ไม่มีคนธรรมดาสองคนอาศัยอยู่

และด้านหลังกระท่อมนั้น ภายในระยะราวหนึ่งร้อยเมตร เขายังพบกลิ่นอายบาง ๆ ของอีกสี่ตัวตน เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่อยู่ในกระท่อมและหลังกระท่อมนั้นมีทั้งหมดหกคน

“เอี๊ยด…”

เสียงประตูกระท่อมถูกเปิดออกจากด้านใน

ทว่าทันในนั้น จู่ ๆ หิมะและน้ำแข็งที่อยุ่โดยรอยกลับกลายเป็นควบแน่นเป็นร่างงูยักษ์ซึ่งลำตัวมีขนาดเท่าถังน้ำมันและมีความยาวเกือบสิบเมตรและพุ่งจู่โจมเข้าใส่โจวอี้ในทันที!