หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 628 แดนชำระเขตขั้วโลก

บทที่ 628 แดนชำระเขตขั้วโลก

สีหน้าของอาตาฟูแสดงออกอย่างสยดสยอง

ความเดือดร้อนมาเยือนแล้ว!

และดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่!

เขาเคยชินกับการสังหารผู้คนและเคยชินกับการเป็นคนที่เหนือกว่า แต่ตอนนี้คำพูดของผู้คุมเรือนจำทำให้เขารู้สึกเรากับกำลังตกลงไปในหุบเหวลึก

จะทำยังไงต่อไป?

หรือว่าต้องอยู่ในสถานที่แห่งนี้ตลอดไปอย่างเชื่อฟัง?

อาตาฟูหันศีรษะจ้องมองโจวอี้และคิดเกี่ยวกับการตอบโต้ในใจของเขาอย่างรวดเร็วซึ่งท้ายที่สุดวิธีเดียวที่เขาคิดได้นั่นคือการจ่ายเงินเพื่อรอดพ้นหายนะ

ใช่แล้ว!

ในโลกตะวันตก หากยั่วยุศัตรูที่แข็งแกร่ง ตราบใดที่ไม่มีการบาดหมางล้ำลึกหรือนองเลือดก็สามารถใช้เงินเพื่อจบปัญหาได้

อาตาฟูสูดหายใจเข้าลึกพลางจ้องมองไปยังโจวอี้ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณต้องการซื้อนักโทษกี่คน?”

“หมายความว่ายังไง?” โจวอี้ขมวดคิ้ว

“หากจำนวนนักโทษที่คุณต้องการจะซื้อมีไม่เกินยี่สิบคน ฉันจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ และถ้าคุณตกลง ความคับข้องใจระหว่างเราก็ถือเป็นโมฆะ” อาตาฟูกล่าว

“ฮ่าฮ่า!”

โจวอี้เผยรอยยิ้ม

เขารับรู้ได้ทันทีว่าคำขู่ของเขามีผล

อันที่จริง!

เขาก่อภัยคุกคามทั้งหมดขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้

อาตาฟูสามารถควักเงินสิบล้านดอลลาร์ได้เพื่อหยุดยั้งข้อขัดแย้งระหว่างทั้งสอง ดังนั้นหากเขาไม่ยินยอม แน่นอนว่าอีกฝ่ายจะยอมจ่ายในราคาที่สูงขึ้น

“คิดว่าฉันขาดแคลนเงินมากเหรอ?” โจวอี้เอ่ยถาม

“คุณ…”

“แต่เพื่อเห็นแก่พัศดี ฉันจะยอมให้โอกาสนาย แต่ฉันจะซื้อจำนวนนักโทษเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าและความคับข้องใจระหว่างเราจะถูกลบล้าง ไม่อย่างงั้น…” โจวอี้เย้ยหยัน

สี่สิบคนเหรอ?

สีหน้าของอาตาฟูเปลี่ยนแปลงไป แต่ท้ายที่สุดเขาก็จำใจพยักหน้า

หัวใจของเขากำลังหลั่งเลือด

เนื่องจากนักโทษแต่ละคนมีราคาสูง

และหากนักโทษผู้นั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลัง ราคาก็จะแพงมากขึ้นไปอีก

แม้เขาจะมีเงิน แต่หากนักโทษทั้งสี่สิบคนที่โจวอี้เลือกล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลัง เขาจะต้องเสียเงินมหาศาล

“ในเมื่อยอมรับข้อตกลงแล้ว เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า! แอล นายรับหน้าที่ในการพาพวกเขาไปคัดเลือกตัวนักโทษ” หลังพัศดีวัยกลางคนกล่าวจบ เขาก็เดินหายไปทันที

“เชิญพวกคุณตามผมมาทางนี้ได้เลยครับ!” ชายนามว่าแอลกล่าว

โจวอี้จ้องมองอาตาฟูอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงเดินตามแอลไป

เขาต้องการที่จะฆ่าอาตาฟูเหลือเกิน

แต่ไม่อาจทำแบบนั้นได้

หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว เขามั่นใจว่าจะสามารถสังหารอาตาฟูได้ แต่หากฝ่ายตรงข้ามหลบหนี เขาก็คงไม่อาจตามล่าได้ทัน

นอกจากนี้!

แม้เขาจะทำการข่มขู่อาตาฟู แต่เขาก็ไม่ต้องการไล่ล่าเพื่อสังหารอีกฝ่ายอย่างไร้ที่สิ้นสุด

สำหรับโจวอี้ การไล่ล่าอาตาฟาไม่คุ้มค่ากับพลังงานของเขาที่เสียไป

การคุกคามของเขามีวัตถุประสงค์เพียงอย่างเดียว

นั่นคือล่อลวง!

หรือแม้อาตาฟูจะไม่ยื่นข้อเสนอในการใช้เงินเพื่อกำจัดความบาดหมาง ท้ายที่สุดเขาก็ต้องเอ่ยให้อีกฝ่ายทำ

อันที่จริงโจวอี้ไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการกำลังคน

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าการซื้อนักโทษในแดนชำระเขตขั้วโลกต้องใช้เงินเท่าไหร่ แต่ความขัดแย้งระหว่างเขากับอาตาฟูที่เกิดขึ้นอาจช่วยให้เข้าใจปัญหานี้ได้

หลังจากนั้นไม่นาน

โจวอี้ เฉินซาน เหมิงเทียนอ้าว และเอเลนก็เดินตามหลังแอลไปยังพื้นที่ใต้ดิน ในขณะที่อันโดเรนซึ่งเป็นไกด์นำทางรอคอยอยู่ด้านบนพื้นดิน

“แดนชำระเขตขั้วโลกอยู่ใต้ดินเหรอ?” โจวอี้เอ่ยถาม

“ไม่ใช่!”

แอลดูเหมือนต้องการจะพูดบางสิ่ง แต่ท่าทีของเขากลับเฉยเมยอย่างมาก

โจวอี้หรี่ตาลง หลังจากเดินตามแอลไปสองสามก้าว เขาก็ยื่นขวดหยกไปด้านหน้าแอลแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “สหาย นายน่าจะได้ยินมาแล้วก่อนหน้านี้ ฉันมาจากประเทศจีนและเป็นศิษย์ของสำนักโอสถ ฉันมีโอสถมากมายที่เป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝน เอาเป็นว่าโอสถสองเม็ดในขวดหยกนี้ถือได้ว่าเป็นของขวัญที่ฉันมอบให้กับนายในการเจอกันครั้งแรกของเรา”

“โอสถระดับอะไรในขวดนี้?” แอลถามด้วยสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไป

“โอสถระดับทองคำ” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ระดับทองคำ?

ความประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้าของแอล จากนั้นเขาก็รีบเก็บขวดหยกทันที

เขาเคยใช้ทรัพยากรการฝึกฝนมาหลายประเภทแล้วและแน่นอนว่าโอสถจากประเทศจีนเขาก็เคยใช้ เขาคุ้นเคยกับขั้นตอนของการใช้โอสถเป็นอย่างดี โอสถระดับทองคำเป็นของที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้

ทุกครั้งที่ได้รับมันมา การฝึกฝนของเขาจะดีขึ้นอย่างมาก

“นี่เป็นครั้งแรกที่คุณโจวเดินทางมายังแดนชำระเขตขั้วโลกใช่ไหมครับ ต้องการให้ผมช่วยอธิบายสถานการณ์ที่นี่ให้ไหม?” ทัศนคติของแอลหลังได้รับขวดหยกนั้นเปลี่ยนแปลงไปแบบหลังเท้าเป็นหน้ามือ รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา

“ต้องการครับ!” โจวอี้ไม่ได้ดูถูกความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย

จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อน เขาเข้าใจได้

เป็นเรื่องปกติเมื่อมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยว มนุษย์จะเปลี่ยนทัศนคติทันที

ท้ายที่สุดแล้วในโลกใบนี้ไม่มีการกระทำดีที่ไร้เหตุผล และก็ไม่มีการกระทำชั่วที่ไร้เหตุผลเช่นเดียวกัน

หากจะให้อธิบายได้อย่างชัดเจน ก็ย่อมต้องบอกว่า ‘ความโกลาหลของโลกมีไว้เพื่อผลกำไร และความเจริญรุ่งเรืองของโลกก็มีไว้เพื่อผลกำไรเช่นกัน’

ทั้งหมดเป็นเรื่องของผลประโยชน์!

และนี่คือสิ่งที่ทุกคนจะต้องเผชิญและยอมรับให้ได้

โอสถทั้งสองเม็ดคือประโยชน์ที่แอลได้รับ

ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเปลี่ยนทัศนคติและกระตือรือร้น

ไม่กี่นาทีต่อมา

โจวอี้และคนอื่น ๆ ก็ขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ทหาร เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลอยขึ้นจากพื้น มันก็บินไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว

โจวอี้ได้เรียนรู้บางอย่างระหว่างการนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปยังแดนชำระเขตขั้วโลก

แดนชำระเขตขั้วโลกอยู่ห่างจากฐานใต้ดินแห่งนี้เพียงยี่สิบกว่ากิโลเมตร มันเป็นเกาะซึ่งแม้บางช่วงเวลาเกาะจะถูกเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่โดยธารน้ำแข็ง แต่ก็ไม่มีนักโทษคนใดหนีรอดจากเกาะนั้นได้

เพราะนอกจากจะมีกองทหารติดอาวุธแล้ว ยังมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่ประจำการอยู่รอบเกาะ

ใต้น้ำยังเต็มไปด้วยทุ่นระเบิดนับไม่ถ้วน รวมถึงเรือดำน้ำนิวเคลียร์

เกาะแห่งนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่หนัก

มีขนาดราวยี่สิบสนามฟุตบอลเท่านั้น

อาคารบนเกาะสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งหมด กำแพงสูงสามเมตร ห้อมล้อมด้วยลวดไฟฟ้าแรงสูง อาคารภายในมีจำนวนไม่มากนัก มีอาคารสามชั้นเพียงสี่หลัง ซึ่งแต่ละหลังแยกออกจากกันราวหนึ่งร้อยเมตร มีทางเดินสองทางที่ถูกกั้นด้วยมุ้งเหล็ก

ระบบจัดการของที่นี่ค่อนข้างหละหลวม

นักโทษส่วนใหญ่ไม่ชอบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแม้เพียงนิด

เพราะทุกอย่างยุ่งเหยิงจนเกินไป

ในเรือนจำที่แสนจะขาดแคลนเสบียงแห่งนี้ มีนักโทษหลายสิบกลุ่ม บางกลุ่มมีสมาชิกเพียงไม่กี่คน แต่บางกลุ่มมีสมาชิกนับร้อยคน

ทรัพยากรที่นี่ทุกลุ่มจำเป็นต้องแย่งชิงไขว่คว้าเอาไว้

หากคว้าได้มาก ก็ยิ่งจะมีสิ่งหล่อเลี้ยงชีวิตมากขึ้น แต่หากคว้าได้น้อย ก่อนจะต้องทนหนาวและหิวโหย

หรือตายลงในที่สุด!

สำหรับเหล่านักโทษที่อาศัยอยู่ที่นี่

พวกเขามักจะรีบเร่งต่อสู้เพื่อแย่งชิงทรัพยากร ทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ไห้ตัวเองต้องตาย

มีนักโทษหลายร้อยคนถูกส่งมาจากทั่วโลกในทุกปี แต่จำนวนนักโทษในเรือนจำยังคงที่อยู่ที่ประมาณสามพันคนเสมอ

เหตุผลแรกเป็นเพราะนักโทษบางคนถูกซื้อตัวไป

และอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือนักโทษบางคนถูกซ้อมจนตาย บางคนอดอาหารจนตาย และบางคนหนาวเหน็บจนแข็งตาย

จำนวนผู้เสียชีวิตและนักโทษที่ถูกซื้อตัวไปรวมแล้วอยู่ที่สามถึงสี่ร้อยคนต่อปี

“โครม…”

เฮลิคอปเตอร์ทหารลงจอดในจตุรัสของเรือนจำ และในขณะนี้ นักโทษทั้งหมดในคุกก็ต่างร้องตะโกนเดือดพล่าน

เสียงคำรามดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วท้องฟ้า

ในห้องขังที่ถูกปิดตาย ชายผิวคล้ำร่างใหญ่สวมปลอกคออิเล็กทรอนิกส์และโซ่ตรวนที่ข้อเท้าเงี่ยหูฟังเสียง ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความกระหายเลือด ปราศจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีโดยสิ้นเชิง

เบื้องหน้าเขา

หญิงสาวสองคนที่มีรูปลักษณคล้ายคลึงกัน สวมเสื้อผ้ามอมแมม ริมฝีปากเปื้อนไปด้วยเลือด กำลังกัดกินเนื้อในมือราวกับสัตว์ป่า

ทันใดนั้นพวกเธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

เท้าของพวกเธอรวดเร็วดุจสายลม พวกเธอปีนไต่ขึ้นไปตามร่างกายของชายผิวดำ ขึ้นไปเหยียบที่ไหล่ทั้งข้างซ้ายและขวาของชายผิวดำร่างใหญ่ที่กำลังนั่งพิงกำแพงอยู่ จากนั้นพวกเธอวางมือบนขอบหน้าต่างเล็ก ๆ และจ้องมองไปด้านนอก

“ไม่ใช่การส่งทรัพยากร…”

“หรือว่ามีการซื้อตัวหรือเปล่า?”