หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 669 แปรพักตร์

บทที่ 669 แปรพักตร์

โอกาสเดียว?

หัวใจของหูจื้อจวินราวกับถูกบีบรัด และเขารีบพยักหน้าและพูดว่า “ขอแค่คุณไว้ชีวิต ผมจะบอกทุกอย่าง”

“นามสกุลของผมคือหู ศิษย์ของนิกายอสูรดำ ครั้งนี้ผมติดตามผู้อาวุโสหกของนิกายมาที่เมืองจินหลิงเพื่อตามหาเด็กที่เหมาะสมสำหรับการฝึกฝน เราซุ่มซ่อนอยู่รอบ ๆ โรงเรียนอนุบาลนานาชาติเหิงปางซื่อเพราะเราพบเด็กหลายคนที่มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ที่ดี เราวางแผนที่จะพาพวกเขาออกไป และส่งพวกเขาไปยังฐานฝึกของนิกายอสูรดำในต่างประเทศ”

“แกมาจากนิกายอสูรดำ นี่ยังไม่ยอมแพ้หลังจากล้มเหลวในเซี่ยงไฮ้?” โจวอี้กล่าว

“ค…คุณรู้เรื่องนั้นได้ไง?” หูจื้อจวินตกตะลึง

“มีคนบอกมาไง” โจวอี้ยิ้มอย่างภาคภูมิใจและถามต่อไปว่า “ครั้งนี้พวกแกมาเมืองจินหลิงกี่คน? ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?”

“คราวนี้ผู้อาวุโสหกของเรานำทีมมาเอง รวมทั้งหมดยี่สิบสี่คน เราซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักส่วนตัวในเขตผูโข่ว แต่ตอนนี้ผู้อาวุโสหกออกคำสั่งให้เราเริ่มจับเด็กเหล่านั้นแล้ว ตอนนี้ทุกคนจึงกระจัดกระจายออกไปรอบเมืองจินหลิง ผมไม่รู้ตำแหน่งที่เฉพาะเจาะจงของแต่ละคน” หูจื้อจวินกล่าว

“ฐานฝึกในต่างประเทศของนิกายอสูรดำอยู่ที่ไหน?” โจวอี้ถาม

“ไม่รู้ รู้แต่ว่าอยู่บนเกาะร้าง”

“แน่ใจเหรอว่าไม่รู้?” โจวอี้มีท่าทีเย็นชา และเจตนาฆ่าก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“ผมไม่รู้จริง ๆ ผมเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับผู้เชี่ยวชาญยุทธ์ขั้นปลาย ผมไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้มากขนาดนั้น แต่ตอนที่ผมคุยกับเพื่อนของผม ผมได้ยินพวกเขาพูดถึงว่าเกาะร้างตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก” หูจื้อจวินรีบกล่าว

มหาสมุทรแปซิฟิก?

เกาะซ่อนหมอกอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกไม่ใช่หรือ?

อย่างไรก็ตาม มีเกาะมากมายนับไม่ถ้วนกระจายอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ใครจะรู้ว่ามันคือเกาะอะไรบ้าง?

โจวอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็มีความคิดบางอย่างขึ้นมา

“พาเขาเข้ามา ส่วนคนอื่น ๆ รออยู่ด้านนอก” โจวอี้พูดกับเหมิงเทียนอ้าว

ครู่ต่อมา

เหมิงเทียนอ้าวตามโจวอี้เข้าไปในห้องโถงของบ้านพักพร้อมกับลากหูจื้อจวินไปด้วย

“ชื่อ?” โจวอี้ถาม

“หูจื้อจวิน”

“สถานะในนิกายอสูรดำ”

“ผมเป็นเพียงศิษย์ธรรมดา ผมถูกพาไปที่นิกายอสูรดำตอนอายุสิบสาม หลังจากผ่านกระบวนการคัดสรร ผมรอดชีวิตมาได้และกลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ หลังจากนั้น ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกยุทธ์ในนิกาย โดยรวมแล้วผมไม่ได้ออกมาโลกภายนอกแปดปีแล้ว” หูจื้อจวินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่อยากรู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?” โจวอี้เผยรอยยิ้ม

หูจื้อจวินก้มหัวลงและพูดว่า “อยาก!”

“นามสกุลของฉันคือโจว เป็นศิษย์ของสำนักโอสถ”

สำนักโอสถ?

นั่นเป็นหนึ่งในแปดนิกายหลักในโลกผู้ฝึกยุทธ์!

หูจื้อจวินมองไปที่โจวอี้ จากนั้นมองไปที่เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยที่อยู่ข้าง ๆ และนึกถึงชายหญิงวัยกลางคนอีกสองคนที่จับตัวเขาไว้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกท้อแท้

ไม่โดนจับสิแปลกแล้ว!

ผู้ฝึกยุทธ์มากมายจากสำนักโอสถรอบตัวขนาดนี้ นับประสาอะไรกับเฉินหลงเปา แม้แต่ผู้อาวุโสหกก็ยังสู้ไม่ไหว

“หูจื้อจวิน นายคิดว่าการใช้ชีวิตอย่างหนูในความมืด หรือว่ามีชีวิตอยู่อย่างสดใสในโลกผู้ฝึกยุทธ์ดีกว่ากัน?” โจวอี้ถาม

“เอ่อ…อยู่อย่างสดใสดีกว่า” หูจื้อจวินกล่าวอย่างกระวนกระวายใจ

“ถ้าฉันให้โอกาสนาย โอกาสที่จะได้ไม่ต้องเป็นปรปักษ์กับนิกายหลักในโลกผู้ฝึกยุทธ์ โอกาสที่จะไม่ถูกคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงไล่ล่า โดยต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือนายต้องออกจากนิกายอสูรดำ และทำงาานให้ฉันหลังจากนี้ นายจะว่ายังไง?” โจวอี้ถาม

“ทำงานให้คุณ? คุณ…คุณขอให้ผมเป็นคนทรยศ?” ร่างกายของหูจื้อจวินสั่นเทา แววตาของเขาดูหวาดกลัว

คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ชัดเจนมากว่าถ้าเขาถูกค้นพบว่าเป็นคนทรยศของนิกายอสูรดำ เขาจะถูกสับเป็นชิ้น ๆ และทรมานจนตาย!

“หูจื้อจวิน นอกจากจะเป็นศิษย์ของนิกายโอสถแล้ว ฉันยังเป็นเค่อชิงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงด้วย ฉันคิดว่านายคงรู้ว่าสถานะนี้หมายถึงอะไร”

“ผมรู้ ผมรู้” หูจื้อจวินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“ถ้านายเต็มใจที่จะทรยศนิกายอสูรดำและทำงานให้ฉันในอนาคต ฉันจะไม่เพียงแค่เพิกเฉยต่อการกระทำในอดีตของนายเท่านั้น แต่จะให้งานนายด้วย แน่นอนว่าฉันเป็นศิษย์ของสำนักโอสถและสิ่งที่ไม่ขาดคือทรัพยากรการฝึก ตราบใดที่นายซื่อสัตย์และทำงานเพื่อฉัน นายจะไม่มีวันขาดแคลนโอสถ” โจวอี้เริ่มล่อลวง

ทรัพยากร?

โอสถ?

แววตาของหูจื้อจวินเป็นประกาย

เขาขาดแคลนทรัพยากรการฝึก ขาดแคลนอย่างมากเลยด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจเลย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพึ่งพาทรัพยากรการฝึกที่มีอยู่อย่างจำกัดที่นิกายส่งมาให้ทุกปี ซึ่งส่งผลต่อความเร็วในการฝึกฝนของเขาอย่างมาก

เขาถูกล่อลวงด้วยตัวตนที่สามารถเดินในโลกภายนอกได้อย่างผ่าเผย และทรัพยากรการฝึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด…

“หูจื้อจวิน ฉันสัญญากับนายอีกอย่าง ถ้านายเต็มใจที่จะติดตามฉันในอนาคต และมอบข้อมูลลับที่มีค่าให้ฉัน เมื่อนายทะลวงไปสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ฉันสามารถตัดสินใจให้นายเข้าร่วมสำนักโอสถของฉันได้” โจวอี้กล่าวอย่างเคร่งขรึม

เข้าร่วมสำนักโอสถ?

ฉัน?!

หูจื้อจวินรู้สึกว่านี่มันบ้ามาก!

อย่างไรก็ตาม แม้จะรู้สึกว่ามันช่างบ้า แต่เขาก็ยังถูกล่อลวง

ถูกล่อลวงเป็นอย่างยิ่ง!

ถ้าเลือกได้ใครจะอยากอยู่ในนิกายอธรรมอย่างนิกายอสูรดำกันล่ะ ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ในความมืด ต้องคอยระวังการไล่ล่าของฝ่ายธรรมะอยู่ตลอดเวลา

นอกจากนี้ ระดับบรรพจารย์ยุทธ์..

ถ้าเขายังคงฝึกฝนด้วยความเร็วในปัจจุบัน มันจะเป็นคำถามใหญ่ว่าเขาจะสามารถทะลวงไปสู่ระดับปรมาจารย์ได้หรือไม่ คงไม่ต้องพูดถึงระดับบรรพจารย์ยุทธ์เลยด้วยซ้ำ

“คุณต้องการให้ผมทำอะไร?” หูจื้อจวินถามด้วยความยากลำบาก

“สำหรับตอนนี้ ฉันแค่ต้องการให้นายทำสองอย่าง อย่างแรก ตามหาว่าผู้อาวุโสหกของนิกายอสูรดำอยู่ที่ไหน และเด็กที่ถูกจับไปอยู่ที่ไหน ฉันต้องช่วยชีวิตเด็กพวกนั้น และฉันต้องการให้นายเล่นละครตบตาโดยการช่วยชีวิตผู้อาวุโสหกของนาย” โจวอี้กล่าว

แววตาของหูจื้อจวินเป็นประกาย

เขาเข้าใจเจตนาของโจวอี้แล้ว

ถ้าเขาช่วยชีวิตผู้อาวุโสหกด้วยความร่วมมือของโจวอี้ เมื่อผู้อาวุโสหกรอดไปได้ เขาจะมีผู้สนับสนุนที่แท้จริงในนิกายอสูรดำ ทำให้เขาทำงานได้ง่ายขึ้นในอนาคต

“แล้วอย่างที่สองคืออะไร?”

“ช่วยฉันหาเกาะของนิกายอสูรดำในต่างประเทศ” โจวอี้กล่าว

“ผมขอบุหรี่ได้ไหม?” หูจื้อจวินถาม

“แน่นอน!” โจวอี้หยิบบุหรี่ออกมาแล้วโยนให้อีกฝ่าย และสั่งให้เหมิงเทียนอ้าวแก้มัดอีกฝ่ายออก

หูจื้อจวินยังไม่ยืนขึ้น แต่ยังคงนั่งบนพื้นและจุดบุหรี่ หลังจากที่บุหรี่กำลังจะมอด เขาก็หายใจเข้าลึก ๆ และมองไปที่โจวอี้ “ผมยอมรับข้อเสนอ แต่ผมต้องการหลักประกัน”

“หลักประกันอะไร?”

“ผมต้องการทรัพยากรการฝึก และผมต้องทะลวงไปสู่ระดับกึ่งปรมาจารย์ให้เร็วที่สุด” หูจื้อจวินกล่าว

“ฮ่า ฮ่า!” โจวอี้หัวเราะลั่น

เขาหยิบขวดหยกออกมาจากอกแล้วโยนให้อีกฝ่าย “นี่คือโอสถทลายขอบเขตระดับทองคำ ข้างในมีโอสถสองเม็ด น่าจะเพียงพอสำหรับนายที่จะทะลวงไปสู่ระดับกึ่งปรมาจารย์”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบขวดหยกอีกขวดออกมาโยนให้หูจื้อจวิน

“มีอะไรอยู่ในนี้?” หูจื้อจวินถาม พยายามระงับความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้น

“ในนั้นมีน้ำลายมังกรอยู่สิบหยด หลังจากที่นายทะลวงผ่านไปยังช่วงเริ่มต้นของระดับกึ่งปรมาจารย์แล้ว มันจะช่วยให้นายก้าวผ่านอีกระดับหนึ่งและไปถึงขั้นกลางของระดับกึ่งปรมาจารย์”

“ขอบคุณครับ เจ้านาย!” มือของหูจื้อจวินสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

โอสถทลายขอบเขตระดับทองคำ นี่คือโอสถที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้

น้ำลายมังกรเป็นสมบัติล้ำค่าในสายตาของผู้ฝึกยุทธ์

เพียงหยดเดียวมีค่าเกือบเท่าโอสถระดับทองคำ

สองเดือน…

ไม่สิ!

ตราบใดที่ให้เวลาฝึกฝนสักสิบวัน เขาก็สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับกึ่งปรมาจารย์ได้

“หูจื้อจวิน หลังจากที่นายทำงานแรกเสร็จ ฉันจะให้ทรัพยากรในการฝึกฝนกับนาย ซึ่งนั่นน่าจะเพียงพอที่นายจะทะลวงไปสู่ระดับปรมาจารย์ได้” โจวอี้กล่าว

“ตกลงครับ! ผมจะเชื่อฟังเจ้านาย!”