หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 722 กลัวกินอยู่ลำบาก

บทที่ 722 กลัวกินอยู่ลำบาก

แน่นอนว่าผู้หญิงคนสำคัญที่สุดในใจของโจวอี้คือถังหว่าน

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงคนแรกหรือการที่ตอนนี้แต่งงานกันตามกฎหมายแล้ว แค่เพราะเธอคลอดลูกสาวให้เขาและเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก เธอก็มีน้ำหนักในใจเขามากแล้ว

ส่วนหลันเสวียน เธอครองตำแหน่งอันดับสองในใจเขา แม้แต่อู่ซินเยว่ที่ตอนนี้ตั้งท้องก็ยังไม่สามารถสั่นคลอนตำแหน่งในใจเขาได้

ผู้หญิงคนนั้นปากแข็ง ทว่าเขารู้อยู่แก่ใจว่าหลันเสวียนหลงรักปักใจในตัวเขา อย่างตอนที่เธอรู้ว่าคนจากนิกายดอกบัวขาวต้องการทำร้ายเขา เธอก็ออกโรงโจมตีนิกายดอกบัวขาวเพียงลำพัง เล่นงานอีกฝ่ายจนบาดเจ็บสาหัส

ตอนที่อาจารย์จากตำหนักหมื่นประดิษฐ์ให้เขาคุกเข่าคำนับ เมื่อได้ยินแบบนั้นเธอก็ลงมือทันที ต่อให้รู้ว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝ่ายตรงข้าม แต่ก็ยังสู้เพื่อปกป้องเขา

ดังนั้นเมื่อฉู่เทียนฮุ่ยให้เขาเลือกระหว่างเซี่ยหลู่กับหลันเสวียน โจวอี้จึงเลือกคนหลังโดยไม่ลังเล

“แน่ใจนะว่าจะไม่ทบทวนดูอีกที?” ฉู่เทียนฮุ่ยถาม

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมเลือกหลันเสวียน” เขายืนกรานหนักแน่น

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

ก่อนที่จะวางสายไป โจวอี้มองเซี่ยหลู่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตารู้สึกผิด ทว่าไม่ได้เสียใจกับทางเลือกของตนเอง

ตอนนี้เองที่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นห่างออกไป ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง

เป็นเฉินซานนั่นเอง!

เมื่อโจวอี้เห็นอีกฝ่ายก็มีสีหน้าสดใสขึ้นมา และรีบก้าวไปหาก่อนถามขึ้นว่า “เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า?”

“ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว เด็กสี่สิบหกคนปรับตัวกับชีวิตในค่ายลับได้แล้ว ถึงตอนแรกจะฝืนใจและตกใจกับวิธีการของคนในค่าย ผมเลยบอกไปว่าถ้าพวกเขาไม่ชอบและไม่อยากฝึกแล้วก็ให้พากลับออกมาพร้อมผม” เฉินซานบอกพลางส่งยิ้ม

“ได้บอกเมฆหนึ่งกับพวกเขาไหมว่าฉันหวังว่าเด็กพวกนี้จะมีชีวิตรอดต่อไป” โจวอี้ถาม

“บอกไปแล้วล่ะ แต่ว่า…” รอยยิ้มของเฉินซานหุบลง เขาเผยท่าทีลังเลใจ

“แต่ว่าอะไร?”

“ก่อนที่ผมจะกลับออกมา เมฆหนึ่งบอกว่ามีแค่ผู้แข็งแกร่งจะอยู่รอดในค่ายลับได้ ไม่อย่างนั้นก็ตายก่อน ไม่ว่าจะตายระหว่างฝึกหรือทำภารกิจก็ตาม” อีกฝ่ายยิ้มเจื่อน

“เจ้าเมฆหนึ่งนั่น…” โจวอี้พูดไม่ออกแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

เขารู้ดีว่ายากที่จะเปลี่ยนกฎการเอาตัวรอดในค่ายลับที่มีมามากกว่าสิบปี หรืออาจจะหลายสิบปีด้วยซ้ำ กฎและความเชื่อพวกนั้นฝังลึกลงกระดูกของเมฆหนึ่งกับพรรคพวกไปแล้ว คนพวกนั้นภักดีแต่ก็ดื้อดึงเช่นกัน

ตอนนี้เขาทำได้เพียงภาวนาให้เด็กทั้งสี่สิบหกคนเอาชีวิตรอดมาให้ได้

“เฉินซาน ต่อไปทุก ๆ สามเดือน ให้คุณไปที่ค่ายลับและส่งเครื่องมือช่วยฝึกให้พวกเขา ผมหวังว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งและมีโอกาสรอดมากขึ้น” โจวอี้บอก

“เข้าใจแล้ว” เฉินซานพยักหน้ารับ

“ว่าแต่เหมิงเทียนอ้าวกลับมาจินหลิงแล้ว อีกไม่นานเขาจะไปเจรจากับใครบางคน คุณกลับไปช่วยเขาด้วยนะ” โจวอี้สั่ง

“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมก็กลับไปแล้ว”

“ไม่ต้องรีบ อยู่กินข้าวพักผ่อนก่อนกลับไปสิ”

“ครับ”

เวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม

ขณะที่เฉินซานออกจากเมืองเยี่ยเฉิง โจวอี้และเซี่ยหลู่ รวมถึงเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยก็ออกจากคฤหาสน์ไปตลาดมืดใต้ดินของเมืองตอนกลางดึกเช่นกัน โจวอี้แปลกใจที่ตลาดมืดที่นี่ใหญ่กว่าที่จินหลิงมาก

เมื่อเขามาถึง สิ่งแรกที่พบคือแผงร้านค้าเรียงรายสองข้างทาง ทว่าเขาสนใจร้านตรงกลางทางเหนือเป็นพิเศษ ที่นั่นมีทางแยกออกไปสองทาง แต่ละทางเป็นที่ตั้งแผงของผู้ฝึกยุทธ์สี่คน

“ด้านในคืออะไร?” เขาถาม

“โรงประมูลกับคุกไง” เซี่ยหลู่รู้จักที่นั่นดีจึงตอบออกไปทันที

“ผมรู้จักโรงประมูล แต่ที่บอกว่าคุกหมายความว่ายังไง?” โจวอี้ถามด้วยความงุนงง

“เป็นที่ที่เอาไว้ขังคนร้ายไง” เธอตอบ

“ขังคนร้ายเหรอ ข้อหาอะไรล่ะ?”

“ผู้ฝึกยุทธ์ร้อยพ่อพันแม่ในโลกที่ฆ่าคนและขโมยของ ถ้าไม่ถูกฆ่าก็ถูกส่งมาขังที่ตลาดมืด ชะตากรรมที่รออยู่มีแค่สองอย่าง อย่างแรกถ้าทนไม่ได้ในก็จะถูกฆ่าทิ้ง อย่างหลังก็คือถูกคนซื้อตัวไป”

“มันคือการค้ามนุษย์ชัด ๆ เลยนี่” เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ไม่ได้เรียกว่าค้ามนุษย์ มันคือการให้โอกาสไถ่ชีวิตต่างหาก เพราะคนที่มาซื้อส่วนใหญ่มาจากสำนักใหญ่ ๆ ทั้งนั้น สุดท้ายไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือเลวก็ถูกส่งไปเป็นทหารพลีชีพในโลกตงเทียนทั้งนั้นแหละ”

“….”

โจวอี้เคยอ่านเรื่องพวกนี้มามาก แต่ตอนนี้เขาเพิ่งได้เข้าใจว่าดูเหมือนโลกผู้ฝึกยุทธ์ก็มีข้อจำกัดเช่นกัน

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าถูกส่งไปเป็นทหารพลีชีพที่โลกตงเทียนเหรอ?” โจวอี้ถาม

“นายไม่รู้เหรอ?”

“รู้อะไร?”

“ถึงโลกตงเทียนจะมีสภาพแวดล้อมเฉพาะและเป็นวิมานที่ผู้ฝึกยุทธ์เฝ้าฝันถึง มีสมุนไพรหายากกับผลไม้วิญญาณเยอะแยะ แต่ก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก พวกสัตว์ประหลาดอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้ พวกมันอยากบุกโลกของเราจะตาย!” เซี่ยหลู่อธิบาย

สัตว์ประหลาด? สัตว์ประหลาดอะไรกัน?

เขาตั้งท่าจะหันไปถามก็ถูกเธอดันหน้าเขาไปอีกทาง

หมายความว่ายังไง?

เขาเหลือบมองเหลียงเหล่ยกับเวิงหลิวกุ้ยด้านหลัง เพิ่งรู้สึกตัวว่าเวิงหลิวกุ้ยเอื้อมมือแตะเซี่ยหลู่ เห็นได้ชัดว่าเตือนไม่ให้เธอตอบคำถามเขา

“ผู้อาวุโสทั้งสอง ตอนนี้ระดับยุทธ์ของผมสูงขึ้นแล้วนะ เทียบได้กับระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสุดท้าย ผมเองก็ควรรู้เรื่องด้วยไม่ใช่เหรอ?” เขาขมวดคิ้วถาม

“พอเจ้ากลับไปทำงานที่สำนักก็จะรู้ทุกอย่างเอง” เวิงหลิวกุ้ยเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำไมรู้ตอนนี้ไม่ได้ล่ะ?” เขาถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เพราะพอเจ้ารู้แล้วความคิดก็จะเปลี่ยนไป ต่อให้อยู่ข้างนอกก็จะกินอยู่ยากลำบาก ตอนนี้ไม่รู้จะดีกว่า” อีกฝ่ายตอบ

โจวอี้นิ่งเงียบไป เขาอยากรู้ ต่อให้จะลำบากไปทั้งชีวิตก็ยอม แต่ตอนนี้มีเหลียงเหล่ยกับเวิงหลิวกุ้ยตามมาด้วยทำให้ซักไซ้ต่อไม่ได้ เอาไว้รออยู่กับเซี่ยหลู่ตามลำพังค่อยล้วงข้อมูลจากเธอก็แล้วกัน

หลังจากนั้นเขาจึงหันไปสนใจสิ่งของในตลาดมืด เขาพบว่านอกจากจะมีผู้ฝึกยุทธ์มาตั้งแผงแล้ว ยังมีบางคนที่ไม่ได้ตั้งแผง แต่เพียงแค่เอาของมาวางที่พื้นเพื่อรอให้คนมาถามราคา

“มันคือเสื้อผ้าเหรอ?” เขาหยุดอยู่หน้าแผงหนึ่ง มองสิ่งนั้นอยู่หลายครั้งก็ถามกับคนขาย

“เสื้อคลุมคุ้มกันยังไงล่ะ” คนขายมองมาด้วยสายตาราวกับว่าโจวอี้เป็นคนบ้านนอก