หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 761 เปิดศึก
บทที่ 761 เปิดศึก
เวลานี้บุคคลที่น่าหวาดกลัวหลายคนเหยียบลงบนเกาะแห่งนี้แล้ว
ตัดภาพไปยังบนหอสังเกตการณ์
ผู้ฝึกยุทธ์นิกายอสูรดำทั้งสี่คนที่เฝ้ายามกะกลางคืนตั้งท่าจะกดสัญญาณเตือน ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็พลันปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา มีดสั้นฟันปาดคอและแทงหัวใจจนพวกเขาล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น
ความหวาดกลัวกลายเป็นความสิ้นหวัง ร่างพวกเขาสั่นเทาขณะลมหายใจรวยริน
ในเวลาเดียวกัน กลุ่มคนแบ่งออกเป็นสองด้านเริ่มเข้าใกล้เกาะแห่งนี้อย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง กลิ่นเลือดจาง ๆ เริ่มโชยเข้าจมูก
เรือสปีดโบตหลายลำแล่นมาถึงชายหาด
คราวนี้โจวอี้ไม่ได้เอาไม้เท้าหัวมังกรออกมา แต่ถือดาบยาวไว้ขณะสั่งเสียงเข้ม “แยกเป็นกลุ่มละสามคนคอยช่วยเหลือกัน! ต้องกำจัดพวกนิกายอสูรดำบนเกาะนี้ให้ได้ เยี่ยป๋อซาง พาคนไปทำลายเรือทั้งหมดบนเกาะ อย่าให้ใครรอดไปได้!”
“ครับ!”
เยี่ยป๋อซางตอบรับและหายไปในความมืดพร้อมคนอีกไม่กี่คน
หลังจากนั้นกว่าสิบนาที ณ ศูนย์กลางของเกาะ ภายในบ้านสองชั้นกลางสวน
จางโจวชิงในชุดดำนั่งขัดสมาธิฝึกวิชาเงียบ ๆ อยู่บนฟูก ก่อนหน้านี้เขาบาดเจ็บและเพิ่งฟื้นตัว จึงต้องกินโอสถเพื่อฟื้นคืนความแข็งแกร่ง
ทันใดนั้น ดวงตาที่หลับอยู่ก็เบิกโพลงขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีอาฆาตที่ปะทุขึ้นมา
เขาปรากฏตัวขึ้นบนหลังคาในชั่วขณะต่อมา สายตากวาดมองไปทางเหนือ
การระเบิดครั้งใหญ่บริเวณทะเลอีกฟากเกิดขึ้นตรงหน้า เรือและเฮลิคอปเตอร์ถูกทำลาย บริเวณที่ห่างจากเขาไปหลายพันเมตรเกิดการต่อสู้ขึ้นมาในหลายพื้นที่
ตู้ม!
จางโจวชิงพลันหันไปมองกลุ่มควันรูปเห็ดที่พวยพุ่งขึ้นมาทางตะวันตกเฉียงใต้ เขาใจหายวาบทันที
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
บุคคลทั้งสี่วิ่งมาหา เพียงพริบตาเดียวก็มาอยู่ข้างตัวเขา
“ผู้อาวุโสจาง เกิดอะไรขึ้น?” ซิ่วตงในชุดจงซานสีเทาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ไม่ผิดแน่” จางโจวชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ “อีกฝ่ายคงเตรียมการมาดี พวกเขาทำลายเรือกับเฮลิคอปเตอร์ก่อน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเปิดโอกาสให้หนี แต่ว่าฉันก็ยังเดาไม่ออกว่าเป็นใคร พวกเขาถึงได้กล้าดีมาโจมตีค่ายฝึกลับของเรา”
“หรือจะเป็นคนจากเกาะอื่น?” ซิ่วตงนิ่วหน้าบอก
“คนจากเกาะอื่นเหรอ เหอะ! นิกายอสูรดำของเราอยู่ที่เกาะนี้มีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าสองคน ระดับบรรพจารย์ยุทธ์สี่คน ระดับปรมาจารย์อีกหลายสิบคน จะมีสำนักไหนโง่มารนหาที่ตาย” จางโจวชิงเอ่ยอย่างย่ามใจ
“หมายความว่ายังไง?”
“ฉันสงสัยว่ามีคนทรยศในฐานทัพของเรา เราจะประมาทพวกเขาไม่ได้” จางโจวชิงเอ่ยพลางชี้ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ “อย่างน้อยฝ่ายนั้นน่าจะมีผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายคน ใครจะรู้ว่าจะมีผู้แข็งแกร่งซ่อนเอาไว้อยู่อีกหรือเปล่า”
“จะบอกว่าคนที่มาโจมตีเราอาจมีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าอยู่ด้วยงั้นเหรอ?” ซิ่วตงถามด้วยความตกใจ
“ก็เป็นไปได้!” จางโจวชิงกล่าว
“ช่างหัวมันสิ! เราเองก็มีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าเหมือนกัน แถมยังมีระดับบรรพจารย์ยุทธ์อีกตั้งสี่คน รวมถึงระดับปรมาจารย์อีกเป็นสิบคน ต่อให้พวกเขามีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋า ทำไมเราจะสู้ไม่ได้” ซิ่วตงเย้ยหยันและตะโกนสั่งคนทั้งสาม “ไปกำจัดผู้บุกรุกทั้งหมดเดี๋ยวนี้!”
“ครับ!”
ทั้งสามขานรับและเตรียมมุ่งหน้าออกไป
ทว่ากลับสีหน้าเปลี่ยนไปในจังหวะนั้น
พวกเขาเห็นลำแสงคล้ายคนสองคนพุ่งตัวมาแต่ไกล เพียงไม่กี่อึดใจ อีกฝ่ายก็มาปรากฏตัวตรงหน้า
“แกเองเหรอ?!” จางโจวชิงตวาดเมื่อเห็นหน้าแขกผู้มาเยือนชัดเจน
“ฮ่า ๆ เจ้าหายดีแล้วหรือยังล่ะ? ดูไม่เลวเลยนี่ โอสถฟื้นฟูที่ใช้น่าจะมาจากสำนักโอสถของเราใช่ไหมล่ะ?” เหลียงเหล่ยหัวเราะ
“นอกจากโอสถฟื้นฟูจากสำนักเรา จะมีอะไรที่ทำให้เขาหายเร็วได้ขนาดนี้อีก ดูเหมือนว่าต่อไปสำนักเราคงต้องขายของให้น้อยลงหน่อย! เสียแรงชะมัดเลย” เวิงหลิวกุ้ยถามหยอกล้อพร้อมรอยยิ้ม
จางโจวชิงจ้องทั้งสองเขม็งและนึกบางอย่างขึ้นได้
หรือว่าจะเป็นหูจื้อจวิน?
ใช่แล้ว ต้องเป็นมันแน่นอน!
เพราะมันเอาชีวิตรอดในเมืองจินหลิงมาได้
ตอนนี้คนจากสำนักโอสถตามไล่ล่าพวกเขา เห็นได้ชัดว่ามันคงหักหลังนิกายอสูรดำและแอบบอกที่อยู่ที่นี่กับคนของสำนักโอสถ
…หรือจะเป็นแผนเอาตัวรอดและหลบหนีจากเมืองจินหลิง?
จุดประสงค์ของฝ่ายนั้นคือการตามหาที่อยู่ของพวกเขาและตามหาเด็ก ๆ ที่ถูกนิกายอสูรดำจับตัวมางั้นหรือ?
“พวกแก! ตาย!”
จางโจวชิงชักดาบออกมาด้วยความโกรธ ก่อนจะพุ่งตัวจู่โจมเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ย
“แกต่างหากที่จะตาย!” ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นขวางหน้าเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ย พร้อมดาบที่ส่องประกายวาววับจากทั่วสารทิศ
ไอสังหารรุนแรงปะทุจากจ้านหลิงอวิ๋นที่โผล่มาโดยไม่ทันตั้งตัว ดาบโฉบเฉี่ยวราวกับลมฝนคล้ายผู้เป็นใหญ่ในโลกนี้
“ระดับผสานเต๋าขั้นปลายอย่างนั้นเหรอ?!”
สีหน้าจางโจวชิงเปลี่ยนไปทันที ในขณะที่ซิ่วตงที่อยู่ข้าง ๆ ตกตะลึง เขาลงมือทันที ทว่าแม้จะร่วมมือกับจางโจวชิงแล้วก็ยังถูกดาบนับพันต้านทานเอาไว้
“ตายซะ!”
เหลียงเหล่ยกวัดแกว่งดาบก่อนจะพุ่งเข้าหา ดาบของเขาส่องประกายราวกับกระแสน้ำผ่าแยกจางโจวชิงจากซิ่วตง
ในขณะเดียวกัน สายตาของเวิงหลิวกุ้ยก็ฉายแววเย็นยะเยือก เขามาปรากฏตัวตรงหน้าผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายคน เงาดาบมากมายส่องประกายราวกับแสงดาว ผู้แข็งแกร่งในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายสองคนต้านทานเอาไว้ได้ ดาบหนึ่งตวัดผ่าร่างผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นต้นอีกคนจนกลายเป็นครึ่งท่อน
นี่คือการต่อสู้กันที่สั่นสะเทือนเลือนลั่น
อาคารเบื้องล่างถล่มลงมาทีละตึก ผู้ฝึกยุทธ์ของนิกายอสูรดำหลายคนที่ซ่อนตัวถูกแรงโจมตีจากดาบและหนีหายไป บ้างถูกตึกถล่มทับ หากไม่ตายก็บาดเจ็บหนัก
“จะเก่งแค่ไหนก็ฆ่าให้หมด!”
ห่างออกไปไม่กี่พันเมตร โจวอี้ได้สังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับกึ่งปรมาจารย์ของนิกายอสูรดำ เขาหันไปมองยังกลางเกาะก็เห็นว่าเกิดการต่อสู้ และผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าได้มารวมตัวกันแล้ว
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์สองคนมาปรากฏตัวด้านหลังโจวอี้อย่างเงียบเชียบ
อาวุธของอีกฝ่ายอยู่ห่างจากชายหนุ่มไปไม่ถึงสองเมตร
“อยากจะลอบโจมตีหรือไง?” โจวอี้หันไปทันที เงาของเขาพุ่งผ่านระหว่างทั้งสองไป มือแกร่งราวคีมเหล็กบีบคออีกฝ่าย การบีบที่รุนแรงนี้ทำให้พวกเขาคอหักทันที ดาบในมือชายหนุ่มถูกเงื้อขึ้นฟันศีรษะอีกฝ่ายจนหลุดออกจากตัว
“หืม?”
โจวอี้เลิกคิ้วและมองผู้แข็งแกร่งของนิกายอสูรดำที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร
สองพี่น้องอู๋วาและอู๋หยาร่วมมือกัน ทว่ายังตกเป็นรองฝ่ายตรงข้าม เพียงไม่นานนักก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
“ฮึ่ม!” โจวอี้ส่งเสียงด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาโผไปขวางหน้าสองพี่น้องไว้ภายในไม่กี่อึดใจ
ในจังหวะที่ร่างโจวอี้ผงะถอย ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลางของนิกายอสูรดำที่ดาบแตกร้าวก็แทงดาบเข้าที่อกของโจวอี้
ทว่าเมื่อถูกแทง เขากลับไม่บาดเจ็บ
“สวมเสื้อคลุมคุ้มกันเหรอ?”
โจวอี้เหาะขึ้นกลางอากาศ ริมฝีปากแสยะยิ้ม เขาเห็นผู้แข็งแกร่งของนิกายอสูรดำคนหนึ่งปรากฏตัวที่ด้านหลังทางซ้าย
น่าสนใจดีนี่!
โจวอี้หัวเราะร่าและฟันผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ที่กล้าเอาดาบมาจ่อตรงหน้าเขา
ฟิ้ว!
ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์เหวี่ยงดาบขัดขวางการโจมตีของโจวอี้ และกระเด็นถอยไปทางซ้าย
ฉึก!
มีดสั้นปักลงที่ท้ายทอยผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ของนิกายอสูรดำ
โจมตีได้ครั้งหนึ่งก็ถอยออกมา
การลอบฆ่าเป็นไปอย่างพลิ้วไหว โดยไม่มีการลงมือด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดหรือกระหายเลือด แต่กลับได้ผลอย่างสมบูรณ์แบบ