หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 921 หลบหนี

บริเวณศูนย์กลาง ณ สนามรบจองจำวิญญาณ

มีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นเช่นกัน ครั้งนี้ยิ่งใหญ่และดุเดือดยิ่งกว่า

ผู้ฝึกยุทธ์มากกว่าสามสิบคนตกอยู่ในวงล้อมของกองกำลังร้อยนายที่เก้าของมนุษย์ต่างดาว ในขณะที่ผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวนับร้อย สัตว์คู่หู และสัตว์ล่าสังหารราวสามสี่ร้อยตัวเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งในด้านกำลังคนและกำลังการต่อสู้

ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากจ้านหลิงอวิ๋น โจวอี้ และพรรคพวก

สองเดือนนี้พวกเขาผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน แม้จะไม่ประสบความสำเร็จอย่างเช่นในสองครั้งแรก แต่ก็ฆ่ามนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหารไปได้มาก อีกทั้งยังช่วยผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกไว้ได้นับสิบคน

ทว่า!

กองกำลังร้อยนายที่เก้าของมนุษย์ต่างดาวก็ยังตามรอยพวกเขามาได้

“ตายซะเถอะ!”

โจวอี้เข้าปะทะกับผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวระดับพลศึกขั้นปลาย ไม้เท้าหัวมังกรกระแทกเข้าใส่เสื้อเกราะที่ศัตรูสวมอยู่ ส่งผลให้อีกฝ่ายกระเด็นออกไป ในขณะที่มนุษย์ต่างดาวอีกสองตนฟันดาบเฉือนเสื้อคลุมคุ้มกันของเขาฉีกขาด จนสร้างบาดแผลบนหลังของเขา

การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินมามากกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกตายไปมากมาย ในขณะที่มนุษย์ต่างดาวถูกฆ่าไปไม่ถึงสิบตน ส่วนสัตว์ล่าสังหารตายไปเกือบร้อยตัว

“ผู้อาวุโสเหลียงกับผู้อาวุโสเวิง พาโจวอี้หนีไปก่อน” จ้านหลิงอวิ๋นที่สู้กับมนุษย์ต่างดาวระดับจอมพลถอยออกมาหาทั้งสองคนขณะบอก

“เจ้าพาเขาไป เราจะอยู่สู้เอง” เหลียงเหล่ยตอบ

“ผมนำกองกำลังนี้มา ถ้าพาโจวอี้หนี คนอื่น ๆ จะเสียกำลังใจ” จ้านหลิงอวิ๋นบอก

“เจ้า…”

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยสู้กับกับผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวตรงหน้าขณะรีบพุ่งตัวไปหาโจวอี้ ดาบในมือแทงเข้าที่อกของมนุษย์ต่างดาวตนหนึ่ง ก่อนจะตัดหัวพวกมันไปอีกตน

“โจวอี้ เราจะคุ้มกันเจ้าให้หนีออกไปเอง” เหลียงเหล่ยกล่าว

“ไปก็ไปด้วยกัน อยู่ก็อยู่ด้วยกันครับ ผม โจวอี้ ทอดทิ้งผู้อาวุโสและพี่น้องผู้ฝึกยุทธ์ไม่ได้เด็ดขาด!” โจวอี้ตะโกนบอก

“เจ้า…”

เหลียงเหล่ยใจเต้นแรงและตั้งท่าจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นก็เห็นลำแสงจากกลุ่มคนเจ็ดแปดคนพุ่งมาแต่ไกล

คนที่นำหน้ามาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหวันเยี่ยนจวิ้นที่เลือดอาบไปทั้งตัว

เขาเป็นผู้นำหนึ่งในสามกลุ่มที่บุกเข้ามาในสนามรบจองจำวิญญาณตั้งแต่แรก จ้านหลิงอวิ๋นเองก็เป็นหนึ่งในผู้นำอีกกลุ่มหนึ่ง

“มีคนมาสมทบแล้ว! มาช่วยจัดการพวกมันที” จ้านหลิงอวิ๋นบอกด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“จัดการกับผีน่ะสิ! หนีเร็ว!”​ หวันเยี่ยนจวิ้นตะโกน

หมายความว่าอย่างไร?

จ้านหลิงอวิ๋นนึกสับสนในใจ

แม้ว่าตอนนี้หวันเยี่ยนจวิ้นและพรรคพวกจะเจ็บหนักและเห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการต่อสู้มา แต่การมาสมทบก็ทำให้พวกเขาได้เปรียบมากขึ้น ทำไมจะต้องหนีอีก?

พวกเขาเข้ามาร่วมต่อสู้ในสมรภูมิ

พวกเขาปล่อยปราณทรงพลังที่สร้างความเสียหายให้กับเหล่ามนุษย์ต่างดาวหลายตน รวมถึงสัตว์ล่าสังหารนับสิบตัว

“จ้านหลิงอวิ๋น เตรียมให้ทุกคนหนี ใครหนีไปได้ให้หนีไปก่อนเลย!” หลังจากที่ฟันมนุษย์ต่างดาวตัวหนึ่งเป็นครึ่งท่อน หวันเยี่ยนจวิ้นก็ร้องบอก

“ทำไม?…”

เขาชะงักคำพูดเมื่อเห็นว่าบนยอดเขาที่อีกฝ่ายและพรรคพวกหนีมามีมนุษย์ต่างดาวกลุ่มใหญ่ปรากฏตัว รวมถึงฝูงสัตว์ล่าสังหารที่มากันแบบมืดฟ้ามัวดิน

“เราถูกกองกำลังร้อยนายของมนุษย์ต่างดาวไล่ล่า ถ้าสองกองกำลังนี้มารวมกันจะไม่มีใครหนีรอดไปได้” หวันเยี่ยนจวิ้นกล่าว

“เอ่อ…”

จ้านหลิงอวิ๋นอยากจะหัวเราะไม่เป็นภาษา

“ทุกคนหนีไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ! ผู้ฝึกยุทธ์ระดับจอมพลอยู่รั้งท้ายกับฉัน!” จ้านหลิงอวิ๋นบอกขณะเหวี่ยงดาบใส่มนุษย์ต่างดาวระดับจอมพล

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับพลศึกแต่ละคนล้มเลิกความตั้งใจจะสู้ต่อ พวกเขาต่างพร้อมใจกันพยายามหลุดพ้นจากการต่อสู้ที่พัวพันอยู่กับมนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหาร ก่อนจะพากันหนีไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ

เหลือเพียงแปดคนที่ยังไม่หลบหนีไป

จ้านหลิงอวิ๋น เหลียงเหล่ย เวิงหลิวกุ้ย หม่านเทียนหลง หลินเยียนจื่อ หวันเยี่ยนจวิ้น และเกาเซิน พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับจอมพล ในขณะที่อีกคนคือโจวอี้

แม้ว่าเจ้าตัวจะยังไม่สำเร็จยุทธ์ไปถึงระดับจอมพล ทว่าพลังการโจมตีตอนที่ต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับเหนือกว่าเจ้าตัวก็เพียงพอจะป้องกันตัวได้

“โจวอี้ นายหนีไปซะ!” จ้านหลิงอวิ๋นตะโกนบอก

“มีคนเพิ่มแค่คนเดียวก็ทำให้พลังการโจมตีเพิ่มขึ้นครับ” โจวอี้ตอบ

ตอนนี้เองที่เขารู้สึกเคร่งเครียด เพราะผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวสี่ห้าตนได้เข้ามาจู่โจมเขา

พวกเขาทั้งแปดคนรวมตัวกันเป็นแนวป้องกันภายในไม่ถึงสิบวินาที

หนึ่งนาทีต่อมา… เพียงหนึ่งนาทีแต่มันกลับไม่ต่างจากหนึ่งวันสำหรับพวกเขาทั้งแปด

แม้ว่าจะมีผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวระดับจอมพลเพียงหกตนในกองกำลังร้อยนายที่เก้า แต่ก็มีมนุษย์ต่างดาวตนอื่น ๆ และสัตว์ล่าสังหารอีกเป็นจำนวนมาก พวกเขาทั้งแปดบาดเจ็บหนักขึ้นในทุกห้วงขณะ

“จ้านหลิงอวิ๋น ถ้านายหนีไปได้ก็ช่วยดูแลลูกหลานครอบครัวฉันด้วยนะ” หม่านเทียนหลงทะยานขึ้นฟ้า สีหน้ามุ่งมั่นฉายชัดบนใบหน้าเปื้อนเลือด

“ผู้อาวุโสหม่าน ผมรับปากครับ!” จ้านหลิงอวิ๋นเห็นเจตนาของอีกฝ่ายแล้ว แม้จะปวดใจแต่ก็ยังรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“พวกมนุษย์ต่างดาวที่มารุกรานเราควรตายไปซะ!”

หม่านเทียนหลงลอยตัวกลางอากาศห่างออกไปสิบเมตร ปราณจากร่างกายมาบรรจบกัน ในขณะที่เข็มเงินนับสิบเล่มถูกแทงเข้าที่จุดชีพจรในตัว พลังที่สามารถทำลายล้างฟ้าดินได้ปะทุออกจากตัวเขา

“ชาติหน้าหม่านเทียนหลงคนนี้ จะยังขอเป็นศิษย์ของสำนักโอสถต่อไป!”

ตู้ม!

ผิวของเขาปริแตก เลือดทะลักพรั่งพรู ทว่ามันกลายเป็นศรโลหิตหลายร้อยดอก ซึ่งพุ่งตรงไปจู่โจมเหล่ามนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหารด้วยพลังดวงดาวผนวกรวมกับพลังฟ้าดิน

“ฉัน หม่านเทียนหลง ขอพลีชีพโจมตีเป็นครั้งสุดท้าย!”

ร่างกายของเขาราวกับเป็นกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งเข้าหากลุ่มศัตรูพร้อมด้วยศรโลหิต ก่อนจะระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

“ฮ่า ๆๆ ผู้อาวุโสสำนักโอสถบ้าดีเดือดมาก ฉันเกาเซินล่ะนับถือเลย ในเมื่อคุณยินดีจะก้าวลงถนนน้ำพุเหลือง งั้นฉันเองก็จะไปเป็นเพื่อนเพื่อไม่ให้คุณข้ามสะพานหน่ายเหอเพียงลำพัง” เกาเซินเหาะขึ้นฟ้าขณะหัวเราะลั่น

ในมือของเขาถือมีดสั้นเอาไว้

เมื่อมีดนั้นปักเขาที่หัวใจ เปลวไฟก็พลันลุกโชนมอดไหม้เสื้อผ้าและคลอกไปทั้งตัว

“ด้วยจิตเทวะของฉัน! ฉันขอสละเลือดเนื้อให้กลายเป็นดาบนับล้าน ทำลายล้างไปถึงนรกภูมิ!”

“จัดการกวาดล้างพวกมัน!!”

ดาบโลหิตกระจัดกระจาย แต่ละเล่มมีเปลวไฟลุกโชน ท้ายที่สุดมันก็กลายเป็นลูกไฟที่เข่นฆ่าบรรดาผู้ฝึกยุทธ์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหาร

“เกาเซิน ผมในฐานะศิษย์สำนักโอสถ ขอสัญญาว่าจะปกป้องคนที่คุณรักเอง!” จ้านหลิงอวิ๋นตะโกนบอกขณะที่อีกฝ่ายแทงมีดทะลุอก ส่วนตัวเขาเองก็ฟันคอมนุษย์ต่างดาวตนหนึ่งขาดสะบั้น

“ขอบใจมาก…”

เกาเซินที่อยู่ท่ามกลางเปลวไฟพุ่งตัวเข้าหากลุ่มมนุษย์ต่างดาว

ทั้งสองคนสละชีพเพื่อทำลายกองกำลังร้อยนายที่เก้าของมนุษย์ต่างดาวไปได้ถึงร้อยละสามสิบถึงสี่สิบภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

ทว่า

กองกำลังร้อยนายอื่น ๆ ที่มีมนุษย์ต่างดาวถึงแปดสิบเก้าสิบตน รวมถึงสัตว์คู่หูและสัตว์ล่าสังหารหลายร้อยตัวก็ตามมาติด ๆ

อีกสิบวินาที พวกมันก็จะมารวมตัวกันแล้ว

“หนี! ทุกคนหนี!”

“ใครหนีไปได้ ฉัน จ้านหลิงอวิ๋นคนนี้จะเลี้ยงเหล้าเลย!”