หย่าแล้วไง? ผมกลายเป็นพ่อค้าข้ามโลก! - บทที่ 29 การได้มาซึ่งผลไม้สีแดงสด

หลินซานพูดไม่ออก เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเจอคู่ต่อสู้แบบนี้ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะได้จู่กัวมาครอง ดังนั้นโดยไม่คิดอะไร เขาจึงยกมือขึ้นและกล่าวว่า “สองแสนห้าหมื่น!”

ดวงตาสวยของหลัวปิงเหลือบมองไปทันที และเธอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่พบว่าคนที่กำลังประมูลคือหลินซาน

เดิมทีผู้ประเมินคิดว่าดอกไม้ดอกนี้คงขายไม่ออก และถ้ามีใครสักคนเต็มใจรับไปก็คงคุ้มค่าแล้ว แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะมีคนเสนอราคาสูงกว่านั้น

ชายผู้มั่งคั่งรุ่นที่สองที่นั่งอยู่ตรงหน้าหลินซานมีชื่อว่าซูหวาง เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง เขาก็ขมวดคิ้วและหันกลับมา ปรากฏว่าสบตากับหลินซานพอดี

หลินซานกำมือแน่นแล้วพูดว่า “เพื่อน ฉันชอบของชิ้นนี้มาก ขอฉันสักชิ้นเถอะ”

ซูหวางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนพยายามขโมยของชิ้นนี้ เดิมทีเขาตั้งใจจะอวดโฉมต่อหน้ารวนหยาน แต่ตอนนี้เขากลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก

อาจบอกได้ว่าเขารวย แต่ก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น เงินส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่พ่อ และเขาได้เงินค่าขนมเพิ่มแค่เล็กน้อยเท่านั้น

เขาตามจีบรวนหยานมาสักพักแล้ว และเดิมทีวันนี้เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้แสดงแสนยานุภาพและเอาชนะใจรวนหยานให้ได้ในคราวเดียว แต่การแทรกแซงของหลินซานทำให้สถานการณ์ยุ่งยากขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาของรวนหยานเป็นประกาย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

ซูหวางเห็นแววตาแน่วแน่ของหลินซาน แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไมชายคนนี้ถึงอยากซื้อดอกไม้ แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโต้เถียงต่อไป จึงหันหน้าหนีไปโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

จางจือที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจจึงกระซิบถามว่า “พี่ชาย ทำไมถึงซื้อสิ่งนี้ล่ะ?”

หลินซานกล่าวด้วยเสียงเบาว่า “ผมมีเหตุผลของผม ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ทำอะไรโง่ๆ”

เมื่อเห็นว่าหลินซานพูดอย่างนั้น จางจือจึงเลิกพยายามโน้มน้าวเขา

หลังจากหลินซานประกาศราคาประมูล ห้องก็เงียบลงทันที หลัวปิงรอสักครู่ก่อนจะพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยากประมูลของชิ้นนี้แล้ว งั้นก็ได้ ของชิ้นนี้เป็นของท่านผู้นี้!”

หลังจากนั้น ค้อนก็ถูกเคาะลง เป็นการปิดดีลอย่างเป็นทางการ

หลินซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“โชคดีที่ไม่มีปัญหาที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น!”

ในขณะที่ความคิดนี้กำลังแวบเข้ามาในใจของหลินซาน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากห้องว่า “เดี๋ยวก่อน!”

เสียงนั้นทรงพลังและก้องกังวาน ดังก้องไปทั่วสถานที่จัดงานเป็นเวลานาน และทุกคนต่างหันไปมองข้างหลัง

จากนั้นชายวัยกลางคนสวมสูทแบบจีนและตัดผมสั้นเรียบร้อยก็เดินเข้ามา

เขาเห็นค้อนของหลัวปิงตกพื้น จึงส่ายหัวและถอนหายใจเบาๆ

“เรายังสายเกินไปหนึ่งก้าว”

ผู้คนที่อยู่รอบข้างจำใบหน้าของชายคนนั้นได้และอุทานว่า “นั่นไม่ใช่ประธานโจวเหรอ?”

“เป็นเรื่องจริง ท่านประธานโจวกลับมาแล้ว”

“คุณโจวครับ คุณสนใจดอกไม้นี้ไหมครับ?”

ดูเหมือนว่าหลายคนในสถานที่จัดงานจะจำชายคนนี้ได้

เมื่อเห็นว่าคนส่วนใหญ่มีสีหน้าแสดงความเคารพปนความหวาดกลัวเล็กน้อย หลินซานจึงมองไปที่จางจือที่อยู่ข้างๆ แล้วถามว่า “นี่ใคร?”

จางจือสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับหลินซานว่า “เขาเป็นผู้ทรงอิทธิพลในเมืองเฉียนถาง มีทรัพย์สินมากมายและมีสถานะสูงส่งในโลกใต้ดิน ดูเหมือนว่าช่วงหลังๆ เขาจะเก็บตัวเงียบไป ไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวในงานประมูลระดับนี้”

ลั่วปิงบนเวทีก็ตกตะลึงเช่นกัน มองโจวชิงด้วยสีหน้างุนงง

โจวชิงยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของเขาสวยงามและอ่อนโยน ทำให้เขามีท่าทีอบอุ่นและถ่อมตน ในขณะที่บุคคลผู้ทรงอำนาจมักจะมีบุคลิกที่เฉียบคมและน่าเกรงขาม แต่เขากลับไม่มีลักษณะเช่นนั้น

เขาพูดกับหลัวปิงว่า “ในเมื่อขายไปแล้ว ก็ทำตามกฎของโรงประมูลไปเถอะ หลานสาวตัวน้อย พ่อจะไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากสำหรับหนูหรอก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลัวปิงก็ถอนหายใจโล่งอกและเรียกอย่างอ่อนโยนว่า “ลุง”

จากนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน โจวชิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลินซานแล้วพูดว่า “น้องชาย ข้าสงสัยว่าเจ้าจะยอมแยกจากดอกไม้ดอกนี้ได้หรือไม่? ข้า โจวชิง ยินดีจ่ายมากกว่าราคาถึงสิบเท่าเพื่อซื้อมันจากเจ้า”

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังไปทั่วห้องโถง

แม้แต่คนโง่ก็คงรู้แล้วว่าดอกไม้นั้นไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดาอย่างแน่นอน

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นเข้าใจผิดหมด!

บนเวที หลัวปิงเหลือบมองผู้ประเมินที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้ตัว ผู้ประเมินก็ดูเสียใจและเกือบจะร้องไห้ ที่แท้แล้วนี่ไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา

ซูหวางและรวนหยานที่นั่งอยู่ตรงหน้าหลินซานต่างรู้สึกสำนึกผิด ซูหวางมองไปที่ดอกไม้บนเวที หัวใจของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน

“ฉันน่าจะประมูลแข่งกับเขาต่อไป!”

การขายในราคาสูงกว่าราคาตลาดสิบเท่าเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญที่สุดคือการสามารถสื่อสารกับโจวได้

การได้พบปะกับประธานาธิบดีโจวเป็นสิ่งที่หลายคนใฝ่ฝัน คุณอาจกล่าวได้ว่าหากคุณใช้เงินสองล้านหยวนเพื่อแลกกับโอกาสที่จะได้ร่วมรับประทานอาหารกับประธานาธิบดีโจว 99% ของคนที่นี่จะแห่กันไปทำเช่นนั้น ส่วนที่เหลือก็ยากจนเกินกว่าจะจ่ายไหว

หลังจากโจวชิงพูดจบ เขาก็มองไปที่หลินซานพร้อมกับยิ้ม

ราคาที่เขาเสนอมานั้นสูงพอแล้ว

โดยไม่คาดคิด ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน หลินซานส่ายหัวแทบไม่ลังเลเลย และกล่าวว่า “ขออภัยครับ ท่านประธานโจว ของชิ้นนี้มีประโยชน์กับผมมาก ผมไม่สามารถมอบให้ท่านได้!”

ทุกคนในห้องโถงต่างตกตะลึง

ผู้ชายคนนี้โง่หรือเปล่า?

ที่จริงแล้วเขาปฏิเสธโจวชิง

โจวชิงเองก็ตกใจเช่นกัน แต่แล้วแววตาของเขาก็ฉายแววออกมาเมื่อมองสำรวจหลินซาน ที่น่าประหลาดใจคือ เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับพูดว่า “น้องชาย ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญมากทีเดียว ฮ่าๆๆ เอาล่ะ ถึงแม้ของชิ้นนี้จะหายาก แต่ข้าก็ไม่อาจเอาของของคนอื่นไปได้ ดังนั้น ข้าจะยกให้เจ้าเอง!”

หัวใจของหลินซานเริ่มเต้นระรัว

ดูเหมือนว่าโจวชิงจะรู้จักผลไม้เพลิง นั่นหมายความว่าโจวชิงก็เป็นผู้ฝึกฝนวิชาเหมือนกับเขาด้วยหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม ด้วยมุมมองที่จำกัดของหลินซานในขณะนั้น เขาจึงไม่สามารถแยกแยะอะไรได้จากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว

โจวชิงสุภาพมากตั้งแต่ปรากฏตัว ไม่มีท่าทีโอ้อวดว่าเป็นผู้มีอำนาจ หลินซานไม่ได้นิ่งเฉยเสียทีเดียว เขาจึงประสานมือและกล่าวว่า “ผมพอรู้บ้าง ขอบคุณสำหรับความกรุณาของคุณโจว ผมซาบซึ้งใจมากครับ”

โจวชิงโบกมือ จากนั้นก็หันหลังและออกจากสถานที่จัดงาน การปรากฏตัวของเขาสร้างความฮือฮา และเขาก็จากไปอย่างสงบ แต่คนอื่นๆ กลับไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ หลินซานเห็นผู้คนมากมายมารุมล้อม อยากจะพูดคุยกับโจวชิง แต่ในขณะนั้นเอง บอดี้การ์ดในชุดดำจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนไม่รู้และปิดกั้นพวกเขาไว้ทั้งหมด

จางจือพูดไม่ออก หลังจากทั้งสองนั่งลงอีกครั้ง จางจือก็ถอนหายใจโล่งอกและกล่าวว่า “พี่ชาย คุณสุดยอดจริงๆ รู้ไหมว่าคุณเพิ่งปฏิเสธอะไรไป เงินสองล้านนั่นมันเล็กน้อยมาก ตราบใดที่คุณเอาใจเจ้านายโจวได้ คุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพย์สินและเกียรติยศเลย”

อย่างไรก็ตาม หลินซานค่อนข้างเปิดใจ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ส่ายหัวและกล่าวว่า “ฉันคิดว่าคุณคิดง่ายเกินไป ต่อให้มีสิ่งตอบแทนเช่นนี้ คุณก็ยังต้องมีความสามารถในการคว้าโอกาสนั้นไว้ นี่เป็นสิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ ดังนั้นฉันจึงไม่อาจปฏิเสธได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางจือก็พยักหน้าเห็นด้วยกับการประเมินของหลินซาน

หลังจากโจวชิงจากไป บรรยากาศในสถานที่จัดงานก็ค่อยๆ สงบลง

หลังจากเหตุการณ์เล็กๆ นี้ ความสนใจของหลายๆ คนก็หันมาที่หลินซาน

เมื่อรวมรวนหยานที่อยู่ข้างหน้า และจางว่านที่ยืนอยู่ด้านล่างเวทีแล้ว ความรู้สึกของจางว่านในขณะนี้จึงสับสนอย่างมาก!