หย่าแล้วไง? ผมกลายเป็นพ่อค้าข้ามโลก! - บทที่ 58 การเจรจาความร่วมมือ

ท่านอาจารย์ที่หกหัวเราะและกล่าวว่า “สินค้าของพี่หลินดีจริง ๆ ข้าให้พ่อครัวดู เขาบอกว่าสมัยนี้ไม่ค่อยเห็นเสือตัวยาวขนาดนี้แล้ว กรงเล็บและฟันพวกนี้เป็นผลมาจากการฝึกฝนในป่า เป็นไปไม่ได้เลยที่เสือบ้านจะมีกรงเล็บและฟันแบบนี้”

หลินซานกล่าวว่า “ท่านใจดีเหลือเกิน ข้ารู้ว่าท่านชอบสิ่งนี้ ดังนั้นวันนี้ข้าจึงนำมาอีกชิ้นหนึ่ง มันอยู่ในท้ายรถของข้า ท่านอาจารย์ที่หก อยากดูไหมล่ะ?”

อาจารย์ลำดับที่หกรีบตอบว่า “เยี่ยมมาก น้องชาย เจ้าคิดดีกับข้า ต่อจากนี้ไปอย่าเรียกข้าว่าอาจารย์ลำดับที่หกอีกเลย เรียกข้าว่าพี่ชายลำดับที่หกก็พอ ฮ่าๆ ข้าไม่ชอบให้ใครเรียกว่าแก่หรอก”

“ตกลง.”

หลินซานลุกขึ้นและเดินออกจากห้องส่วนตัวพร้อมกับจางจือ ระหว่างทาง หลินซานพูดว่า “ดูเหมือนว่าพี่คนที่หกคนนี้จะเข้ากันได้ง่ายทีเดียว”

จางจือหัวเราะเบาๆ “ชื่อของเขาคือหลิวเย่ เขาเคยเป็นอันธพาลตัวฉกาจ ใครๆ ก็เคยฆ่าคนมาบ้างทั้งนั้นแหละ ตอนนี้เขาแค่ปรับปรุงตัวแล้ว เขาเริ่มพูดถึงวัฒนธรรมจีนโบราณและการดูแลสุขภาพ ทำทีใจดีและเมตตา แต่ถ้าใครไปทำให้เขาโกรธจริงๆ ล่ะก็ ฮ่าๆ”

ทั้งสองคนเดินมาที่ด้านหลังรถของหลินซานและเปิดท้ายรถ หลินซานใช้ตู้เย็นเป็นที่เก็บของ

เมื่อเห็นหลินซานถือไม้ในมือทั้งสองข้าง จางจือจึงพูดไม่ออกว่า “ฉันรู้สึกว่ายิ่งอายุมากขึ้น คุณยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเลยนะ แต่คุณก็ยังมีพลังเหลือเฟือขนาดนี้”

หลินซานรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะการฝึกฝนวิชาน้ำพุอมตะ เขาคิดมาตลอดว่าจะลองสอนวิชาน้ำพุอมตะให้จางจือและคนอื่นๆ

เขาให้ความช่วยเหลือผมอย่างมากมายมหาศาล

หลินซานกล่าวว่า “การรักษาสุขภาพไม่ใช่แค่เรื่องเล่าลือเท่านั้น จริงๆ แล้วมันมีส่วนที่จริงอยู่บ้าง ผมเองก็กำลังฝึกฝนอยู่ และเดี๋ยวผมจะสอนคุณในอีกสักครู่ คุณควรดูแลร่างกายให้ดีจริงๆ”

จางจือถึงกับตกใจและถามด้วยความสงสัยว่า “คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

ในมุมมองของจางจือ เขาไม่เชื่อเรื่องการรักษาสุขภาพเลยแม้แต่น้อย

หลินซานยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นก้อนหินอยู่ข้างๆ เขาก็หยิบก้อนหินขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วทุบมันจนแตกเป็นชิ้นๆ ด้วยมือของเขาเอง

จางจือตกตะลึง

“บ้าไปแล้ว นี่มันต่างจากศิลปะการต่อสู้ในนิยายกำลังภายในตรงไหนกันเนี่ย?”

หลินซานกล่าวว่า “มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะสอนคุณเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางจือก็ตื่นเต้น เขาเติบโตมากับหลินซานและเคยมีความฝันอยากเป็นยอดนักรบเหมือนในละครโทรทัศน์ แต่เมื่อโตขึ้นเขาก็รู้ว่าเรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้นกับเพื่อนสมัยเด็กของเขาในวันนี้

จางจือถามด้วยความสงสัยว่า “อาซาน เจ้าเรียนรู้สิ่งนี้ได้อย่างไร?”

หลินซานกล่าวว่า “ผมได้พบกับสุภาพบุรุษชราท่านหนึ่งที่เคารพนับถือผมและสอนสิ่งนี้ให้ผม ท่านจาง ไม่ใช่ทุกอย่างในนิยายจะเป็นเรื่องแต่งขึ้น ศิลปะการต่อสู้มีอยู่จริงในโลกนี้”

จางจืออยากลองดู และขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ทั้งสองก็กลับไปยังห้องส่วนตัว

ต่อหน้าปรมาจารย์ลำดับที่หก หลินซานเปิดกล่องโดยตรง

เมื่อมองดูเนื้อและเครื่องในภายในกล่อง อาจารย์ลำดับที่หกหรี่ตาลง ตรวจสอบสิ่งของเหล่านั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าช้าๆ แล้วกล่าวว่า “อืม… พวกนี้เป็นของดีทั้งหมดเลย หายากมาก น้องชาย ฉันจะเอาทั้งหมดนี้ ส่วนราคานั้น… จริงๆ แล้วฉันยังใช้ของจากครั้งที่แล้วไม่หมดเลย แต่ฉันก็ยังให้เงินคุณ 2.5 ล้านเพื่อซื้อทั้งหมดนี้ได้ คุณคิดอย่างไร?”

หลินซานโบกมือแล้วพูดว่า “ข้าจะฟังคำแนะนำของพี่หก”

ปรมาจารย์คนที่หกหัวเราะเสียงดัง: “เอาล่ะ เจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา ชื่อหลินซานใช่ไหม? จากนี้ไปเจ้าก็เป็นเพื่อนของข้า”

จากนั้น หลิวเย่ก็ตะโกนว่า “เรียกเสี่ยวไป๋มานี่!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บริกรที่อยู่ด้านนอกห้องก็รีบเดินออกไปทันทีโดยสวมรองเท้าส้นสูง

สักครู่ต่อมา หลินซานก็เห็นหญิงสาวร่างสูงในชุดพนักงานออฟฟิศเดินเข้ามา หญิงผู้นั้นมีรูปร่างงดงามราวกับลูกพีชสุกงอม เปล่งประกายเสน่ห์ดึงดูดใจ

หลินซานและจางจือสบตากัน ทั้งสองต่างคิดเหมือนกันในใจ

เมื่อมีหญิงงามน่าหลงใหลอยู่เคียงข้าง ก็ไม่น่าแปลกใจที่หลิวเย่จะต้องการอวัยวะเพศของเสือมากขนาดนี้

หลิวเย่ชี้ไปที่หลินซานแล้วพูดว่า “เสี่ยวไป๋ โอนเงิน 2.5 ล้านหยวนให้พี่ชายคนนี้”

หลินซานสะกิดจางจือเต๋าแล้วพูดว่า “จางผู้เฒ่า เราโอนเงินเข้าบัตรของคุณกันเถอะ”

จางจือพยักหน้าและบอกหมายเลขบัตรธนาคารของเขา

หลังจากขายอวัยวะเพศเสือและกระดูกเสือไปแล้ว และตอนนี้กำลังขายเสือตัวนี้ เงินสดของหลินซาน บวกกับเงินสี่ล้านจากการขายทองคำ รวมแล้วเป็นแปดล้าน นี่คือเงินสดทั้งหมด หลินซานเปลี่ยนจากคนไร้ค่ากลายเป็นคนร่ำรวย

หลังจากจัดการเรื่องเงินและสินค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลิวเย่เชิญหลินซานและจางจือนั่งลง แล้วกล่าวว่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่เปิดให้คนทั่วไปเข้ามา คนที่มาที่นี่ล้วนเป็นเพื่อนที่ไว้ใจฉัน ถ้ามีเรื่องอะไรจะคุย หรือมีเวลาว่างอยากมาสนุก ก็มาที่นี่ได้เลย ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ชอบกินสัตว์ป่าแบบนี้ หลินซาน ถ้าในอนาคตมีสินค้าอะไรก็ส่งมาให้เราได้นะ”

หลินซานกล่าวว่า “นั่นคงจะดีมากเลย ฉันกังวลว่าคงไม่มีใครซื้อของพวกนี้”

เขานึกในใจว่าเมื่อเขากลับไปแล้ว เขาจะติดต่อเจิ้งตู แจ้งให้เหล่านักล่าในพื้นที่ทราบ และรวมพวกเขาทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองพวกเขาทั้งหมด

แม้ว่าตอนนี้หลินซานจะมีเงินสดอยู่พอสมควรแล้ว แต่เขาก็ยังต้องการหาแหล่งรายได้ที่มั่นคง

นี่เป็นเรื่องหนึ่ง และอีกเรื่องหนึ่งคือการเป็นหุ้นส่วนของเขากับเซียวฉางในธุรกิจอาวุธ

กลุ่มคนคุยกันไปสักพัก เรื่องสารพัดอย่าง จนกระทั่งประมาณบ่ายสองโมง ในเวลานั้น ชายวัยกลางคน รูปร่างสูงผอม สวมสูทแบบราชวงศ์ถัง เดินเข้ามา เขาเห็นหลิวเย่กำลังดื่มอยู่ จึงพูดว่า “ท่านอาจารย์ที่หก ท่านต้องการนวดตัวใช่ไหมครับ”

หลินซานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และคิดในใจว่าหลิวเย่ใส่ใจสุขภาพจริงๆ ถึงขนาดไปนวดทุกวันด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินซานจึงลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ท่านพี่หก พวกเราจะไม่รบกวนท่านอีกต่อไปแล้ว ลาก่อน”

หลิวเย่ดื่มมากไปหน่อย พอได้ยินอย่างนั้นก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาอยู่ต่อ โดยพูดว่า “โอ้ อย่าเพิ่งรีบไป ทำไมไม่ลองนวดดูบ้างล่ะ ฝีมือของอาจารย์ฉันเยี่ยมมาก”

นี่เป็นเพียงวิธีพูดอย่างสุภาพ แต่จางจืออาจจะเมาเล็กน้อย เขาจึงพยักหน้าและพูดว่า “ตกลง พี่หก ขอให้ผมได้สัมผัสการดูแลที่คุณมอบให้ผมด้วยเถอะ”

หลิวเย่ตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าจางจือจะฉวยโอกาสนี้ แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ให้เจ้าอ้วนตัวเล็กนี่ได้โชคดีบ้างก็แล้วกัน”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับชายวัยกลางคนว่า “คุณหวง ช่วยนวดให้หนุ่มสองคนนี้ด้วย”

ดูเหมือนว่าหวงผู้เฒ่าจะลังเล แต่ด้วยความเคารพต่อหลิวเย่ เขาจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “ตกลง ท่านอาจารย์ที่หก ข้าจะฟังท่าน”

ห้องส่วนตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของหลิวเย่ มีเตียงนวดอยู่ด้านหลังฉากกั้น และหลิวเย่ก็ไม่สนใจคนอื่น เขาถอดเสื้อแล้วนอนลงบนเตียงนั้น

ชายชราคนนี้ผอมมาก แทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเลยทีเดียว

หลังจากหลิวเย่ล้มตัวลงนอน ชายวัยกลางคนนามว่าเหลาหวงก็เดินมาที่ข้างๆ เขา วางมือลงบนหลังของหลิวเย่เบาๆ แล้วค่อยๆลูบเบาๆ

ขณะที่เหลาหวงลูบหลังเขา หลิวเย่ก็จะฮัมเพลงเบาๆ เป็นครั้งคราว

จางจือเฝ้ามองด้วยความสนใจอย่างยิ่ง แต่หลินซานขมวดคิ้ว เพราะเขารู้แล้วว่าหวงผู้เฒ่ากำลังพยายามทำร้ายผู้คนอย่างชัดเจน!