หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 121 ไม่เหมาะสม

หลินเว่ยเว่ยโบกมือปัด “ไม่เป็นไร ! อีกประเดี๋ยวค่อยนอนพิงตะกร้าไม้ไผ่

บนเกวียนก็ได้ พอไปถึงเขตเริ่นอันข้าก็สามารถกระโดดโลดเต้นได้

เหมือนมนุษย์เหล็กแล้ว ! ”

“มนุษย์เหล็ก ? เจ้าคิดว่าร่างกายทำมาจากเหล็กจริงหรือ ? เจ้าอย่าลืมว่า

ห้องแถวก็มีชื่อข้าเป็นเจ้าของด้วย ! ” เจียงโม่หานแสดงความห่วงใยออก

มาอย่างขัดเขิน แม้สิ่งที่หลินเว่ยเว่ยได้ยินจะเป็นถ้อยคำที่เหมือนไม่พอใจ

ของเขาก็ตาม

กระนั้นหลินเว่ยเว่ยก็ยังพูดหยอกล้อได้อยู่ “ข้ารู้ว่ามีชื่อเจ้าด้วย วางใจเถิด

ข้าไม่ได้มีความคิดจะยึดไว้คนเดียวเสียหน่อย ! ”

ทันใดนั้นเจียงโม่หานก็หันไปถลึงตาใส่นาง ข้าหมายความเช่นนั้นที่ไหน

กันเล่า ? เด็กตัวแสบ เหตุใดเจ้าไม่เข้าใจภาษามนุษย์ ! อารมณ์ไม่ดีก็พัก

ผ่อนอยู่บ้านสักหนึ่งวันสิ ไม่มีเจ้าแล้วงานจะไม่เดินเลยหรือไร ?

“เหตุใดต้องโกรธอีกแล้ว ? พวกท่านก็เห็นว่าวันนี้ข้าไม่ได้หาเรื่องเขานะ

เป็นเขาที่ชอบโมโหขึ้นมาเอง ! ” หลินเว่ยเว่ยกล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

“ใช่ ! เป็นข้าที่โมโหขึ้นมาเอง ! ! ” เจียงโม่หานสูดหายใจเข้าลึก จากนั้น

ก็หันหลังแล้วเดินออกไปทางประตูใหญ่เพราะถ้ายังเผชิญหน้ากับนางต่อ

ไป เขาก็คงโมโหจนกระอักเลือด ! เด็กคนนี้ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณหรอก !

หลินเว่ยเว่ยแบกกระบุงเนื้อแผ่นหนักหนึ่งร้อยชั่งขึ้นหลัง จากนั้นก็ถือ

ตะกร้าผลไม้อบแห้งที่หนักกว่าห้าสิบชั่งและยังห่อชงโหยวปิงไปอีกหนึ่งห่อ

ด้วย…บัณฑิตหนุ่มก็เหลือเกิน แม้จะโมโหเช่นไรก็ควรกินให้อิ่มท้องก่อนสิ !

หลิวว่ายจื่อรออยู่ตรงหน้าหมู่บ้านแล้ว เมื่อเห็นเจียงโม่หานเดินออกมา

ก่อน เขาก็ชะโงกมองข้างหลังบัณฑิตหนุ่มปราดหนึ่ง “มีแค่เจ้าคนเดียว

หรือ ? หลินเว่ยเว่ยไม่มาด้วยหรือ ? ”

เจียงโม่หานเหลือบมองอีกฝ่าย จากนั้นก็เดินต่อไปโดยไม่ลังเล ทว่า

ดวงตาที่เฉียบคมและแฝงไปด้วยความเย็นชาสามารถทำให้หลิวว่ายจื่อ

เผลอหดคอลงได้…บัณฑิตเจียงทำให้เขารู้สึกราวกับได้เผชิญหน้ากับนาย

อำเภอ น่าขนลุกใช้ได้เลย !

เมื่อเขาหันหลังกลับไปมองก็เห็นหลินเว่ยเว่ยเดินออกมาพร้อมตะกร้าใบ

น้อยและใบใหญ่ หลิวว่ายจื่อจึงรีบวิ่งเข้าไปหาแล้วรับตะกร้าจากมือของ

นางมาถือด้วยรอยยิ้ม “ส่งใบนี้มาให้ข้าเถิด ประเดี๋ยวข้าช่วยเจ้าถือเอง ! ”

สำหรับผู้ที่ไม่เคยทำงานหนักเยี่ยงหลิวว่ายจื่อ ผลไม้อบแห้งที่หนักกว่าห้า

สิบชั่งจึงนับว่าค่อนข้างหนักพอสมควร ทว่าเพื่อทำดีต่อหน้าหลินเว่ยเว่ย

แล้ว เขาก็กัดฟันพร้อมถือมันจนถึงเกวียน

หลังจากขึ้นมาบนเกวียนแล้ว หลิวว่ายจื่อก็พักหายใจอีกครู่ใหญ่ถึงจะกลับ

มามีแรงอีกครั้ง เมื่อเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเสร็จแล้วก็หันไปหัวเราะกับหลิน

เว่ยเว่ย “เสี่ยวเว่ย เจ้าลำบากใช่ย่อย ! ถ้าข้าเป็นเจ้าล่ะก็คงจ่ายเงินเพื่อซื้อ

เกวียนสักคัน จะได้ประหยัดแรงมากกว่านี้ ! ”

จริงสิ ! เหตุใดนางคิดไม่ได้ ? ทันใดนั้นหลินเว่ยเว่ยก็ตบที่ต้นขาของตน

“อีกประเดี๋ยวพอไปถึงในเมืองแล้วเราไปดูเกวียนกันเถิด ! ถ้าซื้อเกวียน

เทียมวัวไม่ได้ก็ซื้อเกวียนเทียมล่อสักคัน ! ”

เพราะหลังจากห้องแถวปรับปรุงเสร็จก็ยังต้องปล่อยเช่า ดังนั้นต้องมีคนไป

ดูแลไม่ใช่หรือ ? ต่อไปโอกาสที่จะต้องเข้ามาในเมืองก็มากขึ้น ดังนั้นการ

มีเกวียนสักคันย่อมทำให้สะดวกขึ้นมาก

ดวงตาของหลิวว่ายจื่อกลิ้งกลอกไปมา ทันใดนั้นเขาก็ไปหาชายชราที่

กำลังบังคับเกวียนอยู่ ขณะเดียวกันปากก็เรียกนายท่านครั้งแล้วครั้งเล่า

ส่วนดวงตาคู่นั้นก็จับจ้องท่าทางการบังคับเกวียนของอีกฝ่ายและยังถาม

บางอย่างเป็นครั้งคราวด้วย

หลินเว่ยเว่ยและเจียงโม่หานส่งสายตาให้กัน หลิวว่ายจื่อผู้นี้ช่างเรียนรู้ได้

เร็วเสียจริง พวกนางยังไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องอื่นด้วยซ้ำ นับว่าเอางานเอาการ

ใช้ได้เลย !

ยังไม่ทันไปถึงในเมือง หลิวว่ายจื่อก็เรียนรู้วิธีบังคับเกวียนได้แล้ว ระยะ

ทางสิบลี้สุดท้ายจึงมีเขาเป็นผู้บังคับแทน ส่วนชายชราก็ได้รู้จากหลิวว่าย

จื่อแล้วว่าแม้อีกฝ่ายจะซื้อเกวียนก็ไม่ทับซ้อนกับเส้นทางทำมาหากินของ

ตน ดังนั้นในเมื่ออีกฝ่ายอยากลองบังคับเกวียนจึงปล่อยให้ทำไป ส่วนตน

ก็ได้พักผ่อนอย่างสบายใจ

หลินเว่ยเว่ยหลับตลอดทางจนถึงจุดหมายและก็เป็นเหมือนเคยคือให้เงิน

ชายชราเพิ่มอีก 2 อีแปะเพื่อให้เขาจอดเกวียนไว้ที่หน้าร้านขายขนมและ

ผลไม้อบหนิงจี้

“โอ้ ! ป้ายร้านเปลี่ยนไปแล้ว ! ” หลินเว่ยเว่ยเห็นป้าย ‘ร้านขายขนมและ

ผลไม้อบหนิงจี้’ แผ่นใหม่ นางจึงกล่าวกับคุณชายหนิงที่กำลังยืนอยู่ในร้าน

ด้วยความยินดีว่า “ขอแสดงความยินดีกับคุณชายหนิง ธุรกิจเจริญรุ่งเรือง

ขึ้นอีกแล้ว ! ”

“เพราะได้ความช่วยเหลือจากหลินกู่เหนียงทั้งนั้น ! ” คุณชายหนิงยกมือ

คารวะ ขณะที่มองนางแล้ว เขาก็คลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ดูพวกเราสิ อีกคน

เรียก ‘คุณชายหนิง’ อีกคนเรียก ‘หลินกู่เหนียง’ เห็นได้ชัดว่าห่างเหินกัน

เกินไป ข้าอายุมากกว่าหลินกู่เหนียงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น หากท่านไม่รังเกียจก็

เปลี่ยนคำเรียกข้าว่า ‘หนิงซานเกอ’ เถิด ! ”

เนื่องจากคุณชายหนิงเป็นบุตรคนที่สามของครอบครัวนั่นเอง

หลินเว่ยเว่ยพยักหน้า แต่ในขณะที่กำลังจะเปลี่ยนคำเรียกเป็น ‘หนิงซาน

เกอ’ ก็มีเสียงเย็นชาดังขัดขึ้นมาเสียก่อนว่า “ไม่เหมาะสม ! ”

คุณชายหนิงมองไปยังบุรุษรูปงามที่เข้ามายืนขวางตรงหน้าของหลิน

เว่ยเว่ย แม้เป็นบุรุษด้วยกัน แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมในใจว่าชุด

บัณฑิตที่พลิ้วไหวช่างให้อารมณ์เย็นเยือกและสูงส่งเหมือนป่าไผ่ที่สลับซับ

ซ้อน !

“ท่านนี้คือ…” คุณชายหนิงเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยพร้อมถามหลิน

เว่ยเว่ยด้วยความสงสัย

หลินเว่ยเว่ยผลักบัณฑิตหนุ่มไปด้านข้างเบา ๆ จึงทำให้ฝ่ายตรงข้ามขมวด

คิ้ว ส่วนนางก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “นี่คือพี่ชายข้างบ้าน ท่านเองก็รู้ว่าคนที่

ศึกษาตำรามักเป็นคนอวดดีเล็กน้อย…”

สายตาที่เจียงโม่หานหันมามองจึงแฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก…

การป้องกันไม่ให้เจ้าเรียกบุรุษคนอื่นว่าพี่น้องเป็นเรื่องอวดดีหรือ ? เด็กตัว

แสบ ตระกูลหนิงมีชาติกำเนิดเป็นพ่อค้า ในกระดูกของพ่อค้าล้วนมี

แผนการแอบแฝงไว้ทั้งสิ้น ส่วนเจ้าเป็นแค่เด็กน้อยที่มีลูกไม้เพียงไม่กี่

อย่าง แค่โดนอีกฝ่ายพูดเกลี้ยกล่อมไม่กี่ประโยค เจ้าก็ไม่รู้ว่าตนเองแซ่

อะไรแล้ว !

แม้หนิงตงเซิ่งยังเยาว์วัย ทว่ามีความสามารถในการอ่านคนอยู่ไม่น้อย

บัณฑิตหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในสระ1 ดังนั้นเขาจึงยกมือ

ขึ้นคารวะแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าคิดไม่รอบคอบเอง ขอพี่ชายท่านนี้

และหลินกู่เหนียงอย่าถือสาเลย ! ”

“ไม่ถือ ไม่ถือ ! ” หลินเว่ยเว่ยหัวเราะ แต่แล้วก็โดนบัณฑิตหนุ่มถลึงตาใส่

อีกครา นางจึงถลึงตากลับ…คิดทำสิ่งใดกันแน่ ? เทียบกันว่าผู้ใดตาโต

กว่ากันหรือ ? ข้าเองก็ไม่ได้แพ้เจ้าสักเท่าไรหรอก !

คิ้วของหนิงตงเซิ่งกระตุกขึ้นเล็กน้อย บางทีบัณฑิตท่านนี้กับสาวน้อยข้าง

บ้านคง…

ส่วนหลิวว่ายจื่อที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างเชื่อฟังก็ร้อนใจจนเกาศีรษะไม่หยุด

เมื่อใดจะถึงเวลาเอ่ยเรื่องของข้า ? นายน้อยท่านนี้จะเห็นด้วยหรือไม่ ? ไอ

หยา ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว !

ขณะเดียวกันดวงตาของหลินเว่ยเว่ยก็เหลือบไปเห็นหลิวว่ายจื่อที่กำลัง

เดินวนไปเวียนมาตรงหน้าร้าน “หนิง…คุณชายหนิง ขอคุยธุระหน่อยเถิด

! ” เดิมทีนางคิดจะเรียกว่า ‘หนิงซานเกอ’ แต่แล้วลิ้นของนางก็ต้องพันกัน

เพราะโดนบัณฑิตหนุ่มถลึงตาใส่อีกครา

ต่อจากนั้นหลินเว่ยเว่ยก็หยิบขนมไหว้พระจันทร์ไส้ธัญพืชห้าชนิดที่ทำให้

เจ้าหนูน้อยเมื่อคืนออกมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นให้หนิงตงเซิ่ง “ลองชิมสิ”

“นี่คือ…ขนมไหว้พระจันทร์หรือ ? ” หนิงตงเซิ่งพิจารณา ภายนอกก็ดู

เหมือนขนมไหว้พระจันทร์ทั่วไป หลังลองชิมแล้วถึงได้พบว่ามันแตกต่าง

จากขนมไหว้พระจันทร์แบบดั้งเดิมเพราะตัวแป้งกรอบกว่า แค่กัดแป้งก็

ร่วนออกทันทีและไส้ด้านในทั้งหอมและกรุบกรอบ ไม่หวานเลี่ยนเหมือน

ขนมไหว้พระจันทร์ทั่วไป วัตถุดิบที่ใช้ก็ดีและหอมยิ่งกว่าขนมไหว้

พระจันทร์ไส้ธัญพืชห้าชนิดตามปกติด้วย

หนิงตงเซิ่งไม่ได้ลังเลแต่อย่างใด เขารีบหยิบตั๋วเงิน 200 ตำลึงออกมาทันที

“ข้าขอซื้อสูตรขนมนี้ ! ”

“เอ่อ…ไม่ต้อง คุณชายหนิงซื้อสูตรข้าไปเยอะแล้ว สูตรนี้ข้ายกให้เลย”

ขณะมองตั๋วเงิน แม้หลินเว่ยเว่ยจะรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ทว่าหากหวังจะ

ตกได้ปลาตัวใหญ่ก็ต้องวางแผนในระยะยาวโดยไม่รีบร้อน อย่างน้อยก็

ต้องให้อีกฝ่ายได้ลิ้มลองรสชาติหอมหวานเสียบ้าง

หนิงตงเซิ่งรู้สึกขำขันต่อสายตาอาลัยอาวรณ์ของนาง การแต่งกายของ

อีกฝ่ายไม่เหมือนผู้ที่เกิดในครอบครัวมีฐานะร่ำรวย เงิน 200 ตำลึงนี้แม้แต่

ครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยในเขตเริ่นอันก็ยังไม่ปฏิเสธที่จะรับ สาวน้อยคน

นี้ช่างน่าชื่นชมเสียจริง…อย่างน้อยนางก็ไม่ละทิ้งสัญญาของทั้งสองฝ่าย

โดยง่ายเพียงเพราะได้รับผลประโยชน์ที่มากกว่า

1 ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในสระ เป็นการเปรียบเปรยถึงบุคคลที่กำลังจะก้าวหน้าใน

วันใดวันหนึ่ง

ตอนต่อไป