หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 128 ถอดเองหรือให้ข้าช่วย

ถอด

หลินเว่ยเว่ยเอื้อมมือไปลูบขนมันเงาของเจ้าเทา ส่วนจ่าฝูงเจ้าเทาผู้สูงส่งก็

ให้เกียรติโดยการเลียมือของนางอยู่พักหนึ่ง

หลินเว่ยเว่ยเทน้ำจากมิติน้ำพุวิญญาณที่อยู่ในกระบอกไม้ไผ่ออกมาให้มัน

ดื่มแล้วกล่าวว่า “เจ้าทำได้ดีมาก โอกาสในการได้กินเนื้อมนุษย์มีแค่ศูนย์

หรือนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อเผชิญหน้ากับอาหารอันโอชะพร้อมกลิ่นคาวเลือด

ชวนกระหายหิว เจ้าก็ยังไม่ขยับปากและห้ามฝูงของตนด้วย ประเดี๋ยวข้า

จะเอาซากสัตว์จากมิติน้ำพุวิญญาณมาเป็นรางวัลให้เจ้า ! ”

ในสมองของชายชุดดำมีเพียงประโยคที่ว่า ‘อาหารอันโอชะพร้อมกลิ่น

คาวเลือดชวนกระหายหิว…’

เมื่อหลบให้พ้นสายตาของชายชุดดำแล้ว หลินเว่ยเว่ยก็นำซากกวางสอง

ตัวและกระต่ายอีกหลายตัวออกมาจากมิติน้ำพุวิญญาณ จากนั้นก็โยนไป

ให้ฝูงหมาป่า “นี่คือรางวัลสำหรับพวกเจ้า อาหารมีไม่มาก ตัวหนึ่งก็กิน

สองสามคำถือว่าได้ลับคมเขี้ยวก็แล้วกัน ! ”

จากนั้นนางก็เทน้ำจากมิติน้ำพุวิญญาณลงสู่แอ่งหิน ทันใดนั้นฝูงหมาป่าก็

ไม่สนอาหารตรงหน้าอีกต่อไปแต่พวกมันมาแย่งกันดื่มน้ำแทน

เป้าหมายของนางคือต้องการทำให้ฝูงหมาป่าเข้าใจว่าหากไม่กินเนื้อ

มนุษย์แล้ว พวกมันจะมีทั้งอาหารและน้ำจากมิติน้ำพุวิญญาณให้กิน เมื่อ

เวลาผ่านไปนางก็จะสร้างนิสัยไม่จู่โจมหรือทำร้ายมนุษย์แก่พวกมันได้

หลังจากลูบศีรษะของเจ้าเทาแล้ว หลินเว่ยเว่ยก็กลับไปหาผู้บาดเจ็บอีก

ครั้ง “เจ้า…ดื่มน้ำหน่อยหรือไม่ ? ”

ชายชุดดำผู้มีนามว่า หลีชิง กำลังมองนางอย่างตกตะลึง

กระบอกไม้ไผ่นี้ไม่ได้เพิ่งเอาไปให้หมาป่ากินหรอกหรือ ? เขาไม่รู้ว่าควร

รู้สึก…เป็นเกียรติที่ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับหมาป่าดีหรือไม่ ?

จากนั้นหลินเว่ยเว่ยก็หยิบหญ้าที่มีสรรพคุณสำหรับห้ามเลือดขึ้นมาหนึ่ง

กำมือแล้วใช้กิ่งไม้บดมันพลางมองชายชุดดำ “เจ้าจะถอดเองหรือให้ข้า

ช่วยถอด ? ”

หลีชิงรู้ว่านางกำลังจะช่วยรักษาบาดแผลให้ แต่การที่ตัวเขาจะรักษาสติ

ไว้ได้ก็ถือเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นในขณะที่พยายามนั่งพิงต้นไม้ ดวงตาก็

เริ่มพร่ามัวและอาการเวียนศีรษะก็เข้าครอบงำ…

เขาจึงกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “เช่นนั้น…ต้องรบกวนกู่

เหนียงแล้ว ! ”

หลินเว่ยเว่ยจึงเริ่มแก้เสื้อของเขาออกอย่างไม่ขัดเขินราวกับเขาไม่ใช่

ผู้ชายและเป็นรูปปั้นแกะสลักที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้แทน

“ถือว่าเจ้าดวงแข็งมากเพราะบาดแผลฉกรรจ์จนเกือบถึงแก่ชีวิต เลือดก็

ไหลออกมาเยอะมาก ไม่รู้ว่าเจ้ายังรักษาสติมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร ถ้า

ไม่ได้มาเจอข้าล่ะก็ ชีวิตของเจ้าคงจบลงที่ภูเขาแห่งนี้แล้ว มีแค่ฝูงหมาป่า

เท่านั้นที่จะคอยเก็บศพให้เจ้า…” หลินเว่ยเว่ยทำความสะอาดบาดแผล

แล้วใส่หญ้าห้ามเลือดพลางบ่นไปพร้อมกัน

หลีชิงกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “เจ้าไม่กลัวข้าเป็นคนชั่วหรือ ? เมื่อพ้นขีด

อันตรายแล้วก็สังหารเจ้าเพื่อปิดปาก”

“ฆ่าปิดปากข้า ? เช่นนั้นเจ้าต้องมีความสามารถมากพอก่อน ! ” ทันใดนั้น

หลินเว่ยเว่ยก็หันไปทุบหินด้านข้าง หินก้อนนั้นแตกเป็นชิ้นในทันที “เห็น

หรือไม่ ? คิดว่าศีรษะของเจ้าหรือหินแข็งกว่ากัน ? ”

“กู่เหนียงรู้วรยุทธด้วยหรือ ? ไม่ทราบว่าอาจารย์ของเจ้าคือผู้ใด ? ” หลีชิง

นึกถึงสถานการณ์ในปัจจุบันของตนจึงถามอย่างระแวดระวัง

“แรงเยอะเป็นสิ่งที่มีมาแต่กำเนิด ข้าไม่เคยฝึกวรยุทธมาก่อน” หลังพัน

แผลให้เขาเสร็จแล้ว หลินเว่ยเว่ยก็เหลือบมองไปที่กางเกงของเขา “ยังมี

แผลที่อื่นหรือไม่ ? ”

ในที่สุดใบหน้าที่ไร้สีเลือดของหลีชิงก็กลับมามีสีแดงจาง ๆ อีกครั้ง พร้อม

กันนั้นเขาก็จับเข็มขัดของตนไว้แน่น “ไม่มีแล้ว ที่อื่นไม่มีบาดแผลแล้ว ! ”

นะ…นี่คือเรื่องบ้าอันใด ? สตรีแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ?

หลินเว่ยเว่ยกลอกตาใส่ จะจับไว้แน่นเพื่อเหตุใด ? เจ้าคิดจริงหรือว่าข้า

อยากถอดกางเกงของเจ้า ? แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นบัณฑิตหนุ่มล่ะก็ ข้าอาจ

จะ…

หากให้บัณฑิตหนุ่มรู้ความคิดของนางก็เกรงว่าเขาจะต้องปั้นหน้าแล้ว

เทศนานางยกใหญ่แน่นอน !

“หา! ฟ้ามืดแล้ว เจ้าจะรักษาตัวในถ้ำบนภูเขาหรือจะตามข้ากลับไป ?

เฮ้…เฮ้ ! ” ไม่ขยับตัวแล้วหรือ ? หลินเว่ยเว่ยเขย่าตัวชายชุดดำ ให้ตาย

เถิด ! สลบเวลาใดไม่สลบ ดันมาสลบในเวลานี้เสียได้ !

จะปล่อยไว้เป็นอาหารหมาป่าก็ไม่ได้ แม้ว่าฝูงของเจ้าเทาจะไม่กินเขา แต่

ในป่าก็ยังมีสัตว์อื่นใช่หรือไม่ ? ในเมื่อช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด…

หลินเว่ยเว่ยจึงตัดสินใจแบกเขาขึ้นหลังอย่างคนที่ยอมรับในชะตากรรม

เมื่อเดินมาถึงเชิงเขาแล้วฟ้าก็มืดสนิท เนื่องจากใกล้ถึงเทศกาลไหว้

พระจันทร์จึงทำให้แสงจันทร์ส่องสว่างพอใช้ มันสว่างพอให้นางเห็นทาง

ลงเขาได้

ทันใดนั้นก็มีเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างเกิดขึ้นตรงระหว่างทางที่จะ

เลี้ยวลงเขา หลินเว่ยเว่ยจึงหยุดเดินพลางคิดว่ากลิ่นเลือดของชายชุดดำ

คงไม่ล่อสัตว์ตัวอื่นมาหรอกกระมัง ?

ภายใต้แสงจันทร์ บุรุษรูปงามราวกับต้นไม้หยกก็ปรากฏกายขึ้น สายลม

พัดชายเสื้อของเขาและเส้นผมให้ปลิวไสว ใบหน้างดงามไร้ที่ติราวกับเทพ

เซียนที่ลอยมาจากดวงจันทรา…

“น้ำลายจะหกแล้ว ! ” เสียงแผ่วเบาของชายหนุ่มดังขึ้นที่ข้างหู

หลินเว่ยเว่ยเค้นเสียง เฮอะ แสดงความขัดใจออกมาแล้วกล่าวว่า “เกือบ

จะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว เจ้ายังมีกะจิตกะใจมาล้อข้าอีกหรือ ? ถ้าทำให้ข้า

รำคาญล่ะก็ เชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถโยนเจ้าทิ้งได้ ? ”

“พี่รอง ท่านพูดกับใคร ? ” แท้จริงก็ไม่ได้มีแค่บัณฑิตหนุ่มที่กำลังรอนาง

อยู่ เพราะหลินจื่อเหยียนก็เดินออกมาจากเงาของต้นไม้ด้วย

หลินเว่ยเว่ยสาวเท้าก้าวใหญ่มาหาบัณฑิตหนุ่ม นางเอียงศีรษะมองเขา

อย่างทะเล้นแล้วหัวเราะ “บัณฑิตน้อย เจ้ารอข้าอยู่หรือ ? แสงจันทร์คืนนี้

สวยมาก ทำให้ข้าอดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทกวี ‘จันทร์เฉิดฉายเหนือกิ่งหลิว

นัดพบยามสนธยา’ ”

เจียงโม่หานทำเหมือนไม่ได้ยินถ้อยคำของนาง สายตาของเขากวาดมอง

ใบหน้าของคนบนหลังนางต่างหาก ทันใดนั้นเจียงโม่หานก็ต้องตกตะลึง

หลีชิงอย่างนั้นหรือ ? เหตุใดจึงเป็นเขาไปได้ ?

ในอดีตชาติหลังจากที่หลีชิงถูกข้าช่วยชีวิตไว้แล้วยังมีข้าเป็นคนชี้แนะ

แนวทาง แค้นก็ถูกชำระให้ ต่อจากนั้นหลีชิงก็กลายเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์

ของข้า แล้วสุดท้ายก็รับลูกธนูแทนข้าอีก…

จริงสิ หากเทียบกับเวลาของชาติที่แล้วก็คงเป็นอีกสองวันข้างหน้า จำได้

ว่าข้าอดกลั้นความรู้สึกปวดศีรษะเอาไว้ขณะเดินบนถนนที่นำไปสู่หมู่บ้าน

แล้วข้าก็ได้พบหลีชิง เวลานั้นหลีชิงบาดเจ็บสาหัสจนแทบสิ้นลม ข้าไม่ได้

ช่วยคนเพราะความหวังดีอย่างแท้จริงหรอก แค่อยากหาองครักษ์และหา

คนที่สามารถทำงานแทนตนได้เท่านั้น

ต่อมาข้าก็ทรงอำนาจมากขึ้น หลีชิงจึงฝึกฝนองครักษ์ที่ซื่อสัตย์ให้ข้า ทั้ง

ยังปล้นชิงและลอบสังหาร…แม้ต้องฆ่าคนนับไม่ถ้วน แต่หลีชิงก็ไม่เคยบ่น

แม้แต่คำเดียว หลีชิงมักจะกล่าวว่าเขาเป็นหนี้ชีวิตข้า ! และท้ายที่สุดยัง

ตอบแทนด้วยชีวิต…

พอมาคิดให้ดีแล้วหลีชิงไม่ได้เป็นหนี้ชีวิตข้าหรอก ตรงกันข้ามคือตัวข้า

ต่างหากที่ติดหนี้อีกฝ่ายมากมาย ! ในยามที่ข้าโดนจับมัดไว้ตรงหน้าประตู

อู่1ก็ได้ตระหนักว่าหลีชิงเป็นหนึ่งในคนที่ข้ารู้สึกละอายใจด้วยยิ่งนัก ตอน

นั้นข้าจึงคิดว่า…ถ้ามีโอกาสได้เกิดใหม่อีกคราก็หวังว่าหลีชิงจะไม่ต้องมา

เจอข้าอีก…

คาดไม่ถึงว่าสวรรค์จะได้ยินเสียงภาวนาของข้า ในชาตินี้เด็กตัวเหม็นจึง

เป็นคนช่วยชีวิตของหลีชิงเอาไว้ ! เช่นนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะหลีชิงเป็นคน

รู้คุณคน แม้นางจะทำสิ่งใดโดยไม่คิด แต่จิตใจของนางก็อ่อนโยนและมี

เมตตา ดังนั้นในชาตินี้หลีชิงน่าจะได้อยู่ห่างจากกระแสน้ำเชี่ยวกรากและ

ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข !

หลีชิงมองหลินเว่ยเว่ย จากนั้นก็หันไปมองเจียงโม่หานแล้วหัวเราะเบา ๆ

ก่อนจะพูดว่า “ที่แท้เทพธิดาก็มีใจ แต่เซียนอ๋องไร้รัก ! ”

“หุบปาก! ถ้ายังพูดอีกแม้แต่ประโยคเดียว ข้าจะทำให้เจ้าพูดไม่ได้อีกใน

ชาตินี้ ! ” คนตายไม่มีทางพูดได้ หลินเว่ยเว่ยเริ่มรู้สึกผิดแล้วที่ช่วยอีกฝ่าย

ไว้

หลังขมวดคิ้วพลางจ้องหน้าหลีชิงอยู่นาน หลินจื่อเหยียนก็พูดกับหลิน

เว่ยเว่ยว่า “พี่รอง เขาเป็นใคร ! เหตุใดเหมือนไม่ใช่คนดีเลย ! ”

“น้องชาย เจ้ามองคนที่รูปร่างหน้าตาภายนอกได้อย่างไร ? ” หลีชิงเริ่มมี

แรงแล้วจึงดิ้นลงจากหลังของหลินเว่ยเว่ย…ข้าเป็นถึงนายน้อยแห่งสำนัก

หลิงหูที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วหล้าแล้วจะไม่ใช่คนดีได้อย่างไร ?

1 ประตูอู่ คือประตูใหญ่ที่สุดของวังหลวง เป็นประตูชั้นที่สามของ

พระราชวัง ขนาดกำแพงของประตูมีความสูง 12 เมตร เมื่อมีพระ

ราชโองการหรือประกาศกำหนดการณ์ต่าง ๆ ข้าราชการฝ่ายพลเรือน

และทหารจะมารวมตัวกันอยู่ที่จัตุรัสหน้าประตูอู่เพื่อรอรับฟัง

ตอนต่อไป