หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 15 ข้าเกลียดท่าน

ตอนที่ 15 ข้าเกลียดท่าน !

หลินเว่ยเว่ยหอมแก้มน้องชายคนเล็กด้วยความเอ็นดูแล้วถามว่า “เจ้าหนู

น้อยของข้าเป็นเด็กดีมาก เช่นนั้นเจ้าอยากไปเที่ยวในเมืองกับข้าหรือไม่ ? ”

เจ้าหนูน้อยเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม “ข้าไปได้จริงหรือ ? ”

“ยังคิดไปเที่ยวเล่นกันอยู่อีกหรือ ? งานบ้านก็ยังไม่เสร็จ ไหนจะซักเสื้อผ้า

ทำกับข้าว รดน้ำพรวนดิน…คนอื่นยุ่งกันจะตายอยู่แล้ว แต่เจ้ายังมีเวลา

ว่างไปเที่ยวเล่นในเมืองอีก ! ” พี่สาวคนโตเริ่มบ่นอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ !

ทันใดนั้นดวงตาที่เคยสว่างสดใสของเจ้าหนูน้อยก็พลันมืดมนและน้ำตา

ไหลอย่างอดกลั้นมิได้พลางเอ่ยอย่างรู้ความ “พี่รอง ท่านไปเถิด หากท่าน

นำเนื้อไปแลกเงินมาได้ บ้านของเราก็จะได้อิ่มท้องกัน ! ข้าจะช่วยพี่ใหญ่

รดน้ำพรวนดินอยู่ที่บ้านเอง”

หลินเว่ยเว่ยรู้สึกสงสารน้องชายจับใจจึงใช้มือปาดน้ำตาให้น้องแล้วหันไป

จ้องพี่สาวตาเขม็ง “หากเจ้ามีความสามารถในการล่าสัตว์และจับกวาง

เพื่อนำไปขายแลกเงินสิบกว่าตำลึงมาให้ครอบครัว เจ้าก็มีสิทธิ์เที่ยวเล่นที่

ใดก็ได้เช่นกัน เจ้าอยากจะพาผู้ใดไปด้วยก็ย่อมได้ ! ตอนนี้ข้าก็หาเงิน

เลี้ยงดูทุกคนในครอบครัวอยู่ เจ้ามีปัญหาหรือไม่ ? ”

“เจ้า…เจ้าเป็นภาระของครอบครัวมานานหลายปีแต่เพิ่งหาเงินได้ไม่กี่

ตำลึงก็คิดว่าตนเก่งถึงเพียงนั้นแล้วหรือ ? หากมิใช่เพราะเจ้ากินจุราวกับ

หมู คิดว่าครอบครัวของเราจะยากจนถึงเพียงนี้หรือไม่ ? ตอนนี้เจ้าทุ่มเท

เพื่อครอบครัวก็ถือเป็นเรื่องถูกต้องและสมควรที่สุดแล้ว ! ” พี่สาวคนโต

กล่าวด้วยท่าทีเหมือนต้องการเปิดศึก !

“แล้วเมื่อครู่ผู้ใดที่เพิ่งทานชงโหยวปิงไปถึง 4 แผ่น ? ” หลินเว่ยเว่ยมองอีก

ฝ่ายด้วยแววตาท้าทาย น้องชายคนโตยังทานไปเพียง 3 แผ่น แต่พี่สาว

เป็นแค่สตรีธรรมดาคนหนึ่งกลับทานไปถึง 4 แผ่น ผู้ใดกันแน่ที่กินจุราวกับ

หมู !

พี่สาวคนโตอายจนหน้าแดงก่ำและในขณะที่ตั้งท่าเตรียมปะทะฝีปากกับ

น้องสาวนั้น หลินเว่ยเว่ยก็ยกมือขึ้นตัดบทเสียก่อน “หากเจ้าไม่อยาก

ทำงานบ้านก็พักงานเอาไว้ก่อนและรอให้ข้าไปขายเนื้อในเมืองกลับมา

ประเดี๋ยวข้าทำเอง อย่าพูดเหมือนว่ามีแต่เจ้าคนเดียวที่ทุ่มเทเพื่อ

ครอบครัว ! เจ้าเองก็โตถึงเพียงนี้แล้วยังไม่รู้ความเท่าเจ้าหนูน้อยเลย ! ”

จากนั้นนางก็ไม่สนใจท่าทีกระฟัดกระเฟียดของพี่สาวอีกต่อไป นางนั่งบน

เก้าอี้แล้วมองไปทางมารดาด้วยความกังวล “ท่านแม่ หากท่านสงสารลูก

และไม่อยากให้พวกข้าเป็นกังวลก็ไม่ต้องทำอันใดทั้งสิ้น ท่านจงรักษา

สุขภาพให้ดี ! หากมีงานก็รอให้ข้าและน้องเล็กกลับจากในเมืองเสียก่อน ! ”

หลังกล่าวจบนางก็ถือตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นมาแล้วอุ้มเจ้าหนูน้อยพลางหันไป

ขยิบตาให้หลินจื่อเหยียนที่ได้แต่มองโดยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา จากนั้นนาง

ก็รีบสาวเท้าเดินทางเข้าเขตเริ่นอัน

เจ้าหนูน้อยที่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมกอดของพี่รองรู้สึกเขินอายจึงกล่าวว่า “พี่

รอง ท่านวางข้าลงก็ได้ ข้ามิใช่เด็กน้อยแล้ว ข้าสามารถเดินเองได้ ! ”

หลินเว่ยเว่ยจับขาเล็ก ๆ ของเจ้าหนูน้อยแล้วกล่าวว่า “ดูสิ ขาของเจ้าทั้ง

สั้นและเล็ก กว่าเราจะเดินไปถึงในเมือง พระอาทิตย์คงอยู่กลางศีรษะพอดี

! เช่นนั้นเจ้าจงเป็นเด็กดี เพราะน้ำหนักของเจ้าสำหรับพี่รองไม่ต่างอันใด

จากการอุ้มกบตัวเล็กตัวหนึ่ง ! ”

น้องเล็กจึงเบ่งกล้ามของตนทันที “ ข้าไม่เหมือนกบเสียหน่อย ! ”

“ผู้ใดบอกว่าเจ้าไม่เหมือน ? กบมันตาโต พุงป่องแถมยังปากจู๋อีก ตอนนี้

เจ้าเหมือนมันมากเลย ! ” หลินเว่ยเว่ยบีบแก้มของเด็กน้อย จากนั้นก็กล่าว

เย้าแหย่ “แต่ถึงอย่างนั้นกบก็ยังขยันเพราะมันช่วยชาวนาจับพวกแมลง

ร้ายกิน ! ”

“ข้าก็สามารถช่วยครอบครัวจับแมลงในแปลงนาได้เช่นกัน ! ” น้องเล็กทำ

สีหน้าน่าเอ็นดู

หลินเว่ยเว่ยเห็นท่าทีของน้องชายคนเล็กก็หัวเราะชอบใจแล้วกล่าวว่า

“เจ้าหนูน้อยของเราเหมือนกบจริงด้วย ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเจ้าจึง

ขยันยิ่งนัก ! ” เมื่อเห็นว่าพี่รองยิ้มอย่างมีความสุข เจ้าหนูน้อยก็หัวเราะ

อย่างมีความสุขเช่นกัน !

หลินเว่ยเว่ยก้าวเท้าเดินให้เร็วขึ้นและทุกครั้งที่เดินไปมักทำให้เกิดลมพัด

ขึ้น นางเดินไปพร้อมหยอกล้อน้องเล็ก ทำให้ตลอดทางไม่มีความน่าเบื่อ

เลย แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกราวกับว่ากำลังลืมบางสิ่งบางอย่างไป

นางหันไปแล้วพบว่าน้องชายคนโตหลินจื่อเหยียนกำลังลากสัมภาระเพื่อ

กลับสำนักศึกษาและเดินรั้งท้ายอยู่ไกล ๆ ยามนี้เด็กหนุ่มกำลังใช้มือนวด

หน้าขาเพราะความเหนื่อยล้า ส่วนอีกมือก็พยายามฮึดสู้เพื่อลากสัมภาระ

ของตนให้เดินหน้าต่อ หน้าผากของเขามีเหงื่อเม็ดโตผุดออกมามิหยุด

ด้านหลังเสื้อคลุมตัวยาวเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เส้นผมของเด็กหนุ่มเปียก

จนติดแนบไปกับใบหน้า ตอนนี้เขาไม่มีมาดของบัณฑิตผู้มีปัญญาสูงส่งแต่

อย่างใด

หลินเว่ยเว่ยจึงรีบเดินย้อนไปหาอย่างรวดเร็วแล้วรับเอาสัมภาระของเด็ก

หนุ่มมาพลางเอ่ยถ้อยคำที่คล้ายตำหนิอีกฝ่าย “เจ้าเป็นบัณฑิตที่มิได้เรื่อง

เสียจริง ! พวกเราเพิ่งเดินมาไกลแค่ไหนกันเชียว เจ้าก็มีสภาพเหงื่อซกเสีย

แล้ว ต้าฮว๋า เจ้าคงเรียนหนักเกินไปจนมิได้ออกกำลังกายใช่หรือไม่ ! ”

หลินจื่อเหยียนเอ่ยอย่างยอมแพ้ระคนโมโห “พี่รอง ท่านก็ดูถนนหนทางนี่

ก่อนสิ ผู้ใดจะมีพละกำลังยิ่งกว่าวัวเทียมเกวียนเช่นท่าน จะรีบเดินไปเพื่อ

เหตุใด ! ”

“เฮอะเฮอะ ! ต้าฮว๋า อย่าหาข้ออ้างให้ร่างกายที่อ่อนแอของตนเลย รูปร่าง

เยี่ยงเจ้าในภายภาคหน้าหากสอบได้ขุนนางก็คงเป็นขุนนางที่ผอมแห้ง

กว่าผู้ใด ข้าขอเตือนด้วยใจจริงเลยว่าวันหน้าถ้ามีเวลาว่างหลังเรียน

หนังสือ ในแต่ละวันเจ้าต้องออกกำลังกายให้ถึงครึ่งชั่วยาม มันจะมี

ประโยชน์ต่อเจ้าไม่น้อย ! ” หลินเว่ยเว่ยให้คำแนะนำ

ใบหน้าขาวเนียนของหลินจื่อเหยียนเริ่มมีสีแดงขึ้นมา จากนั้นน้ำเสียงของ

เขาก็แฝงไปด้วยความประชดประชัน “รู้สึกว่าท่านรู้มากเสียเหลือเกิน เมื่อ

ก่อนท่านคงมิได้แกล้งบ้าแกล้งโง่เขลาใช่หรือไม่ ? ”

หลินเว่ยเว่ยไม่ได้โกรธน้องชายแต่อย่างใด นางลูบศีรษะของบัณฑิตหนุ่ม

แล้วกล่าวว่า “ในที่สุดเจ้าก็มีมาดของเด็กหนุ่มอายุสิบสองสิบสามปีเสียที

เวลาอยู่ต่อหน้าคนในครอบครัว เจ้าไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวแข็งแกร่ง

หรอก เช่นนั้นมันจะไม่เหนื่อยแย่เลยหรือ ! ”

“ท่านเสียสติหรือไร ! เหตุใดต้องมาหาเรื่องให้ข้าด่าท่าน ? ท่านไม่อยาก

ให้ข้าเป็นคนน่าเชื่อถือใช่หรือไม่ ? ได้ ! เช่นนั้นข้าขอบอกท่านด้วยใจจริง

เลยว่า ข้า ! เกลียด ! ท่าน ! ในอดีตเกลียดท่านเช่นไรตอนนี้ก็เกลียดเช่น

นั้น แถมยังเกลียดมากกว่าเดิมด้วย ! ” หลินจื่อเหยียนเหมือนสุนัขตัวน้อย

ที่โดนเหยียบหาง แม้ดูดุดันแต่ก็น่ารักและโง่เขลาในเวลาเดียวกัน !

เจ้าหนูน้อยที่เห็นดังนั้นก็เริ่มเบะปาก “พี่สาม พี่รอง พวกท่านอย่าทะเลาะ

กันเลย”

หลินเว่ยเว่ยหันไปยิ้มให้น้องชายคนเล็ก จากนั้นก็หันไปบอกหลินจื่อเหยีย

นว่า “ข้ารู้แล้วน่า ! ข้าไม่ใช่เงินตำลึงเสียหน่อยที่จะทำให้ทุกคนหันมา

ชอบได้ ! ข้าก็แค่อยากเป็นตัวของตัวเองที่สามารถทำสิ่งใดโดยไม่ต้อง

รู้สึกละอายใจ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ! ”

หลังกล่าวจบ นางก็ใช้มือเพียงข้างเดียวอุ้มน้องเล็กขึ้นมา จากนั้นก็ใช้มือ

อีกข้างถือสัมภาระให้หลินจื่อเหยียนแล้วเดินนำเพื่อมุ่งหน้าสู่เขตเมือง

ด้านความเร็วของนางช้าลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เดิมทีหลินจื่อเหยียนเตรียมต่อปากต่อคำกับพี่รอง แต่เขาไม่คาดคิดเลย

ว่านอกจากนางจะไม่ถือโทษโกรธเคืองกันแล้วขณะเดียวกันก็ยังช่วยถือ

สัมภาระโดยไม่บ่นสักคำ สีหน้าของเขาในตอนนี้จึงเหมือนคางคกที่โกรธ

จนตาโปนแต่ไม่สามารถพ่นพิษออกมาได้ !

เมื่อมีภาระเยี่ยงสัมภาระของหลินจื่อเหยียนเพิ่มขึ้นมา หลินเว่ยเว่ยจึงใช้

เวลากว่าหนึ่งชั่วยามในการมาถึงเขตเริ่นอัน พอมาถึงนางก็เดินตรงไปที่

หอจุ้ยเซียนทันที แต่สัมภาระของหลินจื่อเหยียนยังอยู่ในมือนางซึ่งเขา

อยากเรียกพี่สาวให้หยุด ทว่าก็อายเกินกว่าจะเอ่ยปากก่อน ดังนั้นเขาจึง

ยอมเดินตามนางไปด้วย !

ณ หอจุ้ยเซียนยังมีคนต้อนรับคนเดิม หลังจากที่เขาเห็นหลินเว่ยเว่ยแล้ว

ท่าทีก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ “น้องหลิน เจ้าเอาของดีมาส่ง

ให้โรงเตี๊ยมของพวกข้าใช่หรือไม่ ? เนื้อหมูป่าที่เจ้าเอามาส่งขายดิบขาย

ดีเป็นเทน้ำเทท่า ถึงขั้นที่หลงจู๊หานเอาแต่บ่นไม่ขาดปากว่าเมื่อไรเจ้าจะ

มาอีก ! ”

หลินเว่ยเว่ยส่งสัมภาระคืนให้น้องสาม จากนั้นก็วางน้องเล็กลงแล้วยื่น

ตะกร้าไปด้านหน้าพร้อมกล่าวว่า “วันนี้ข้าเอาเนื้อกวางมาขายครึ่งหนึ่ง

ไม่ทราบว่าหลงจู๊หานอยู่หรือไม่ ? ”

“อยู่ อยู่สิ ! น้องหลินรอสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเรียกหลงจู๊มาให้ ! ” จากนั้น

คนต้อนรับก็รีบวิ่งไปชั้นสองเพื่อเชิญหลงจู๊หาน

หลงจู๊หานเดินมาต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “น้องหลิน คาดมิถึงเลยว่า

เจ้าจะเอาของมาส่งให้พวกข้าเร็วเพียงนี้ เจ้าช่างรู้ใจกันเสียจริง ! ”

เพราะเสียงเล่าลือว่าที่นี่มีเนื้อหมูป่าขายจึงทำให้กิจการของหอจุ้ยเซียนดี

ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว หลังจากที่เจ้าของโรงเตี๊ยมทราบเรื่องก็แสดง

ท่าทีพึงพอใจออกมา จากนั้นก็ให้หลงจู๊หานผูกสัมพันธ์กับพรานหนุ่มผู้นี้ซึ่ง

สามารถแบกหมูป่าหนักห้าร้อยกว่าชั่งเอาไว้ ต่อให้อีกฝ่ายขอขึ้นราคาก็

ไม่เป็นไร ขอเพียงให้สามารถนำสัตว์ป่ามาขายที่นี่ได้เป็นประจำก็พอ !

ตอนต่อไป