หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 309 บัณฑิตน้อยแสดงความ

เป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

ตอนที่ 309 บัณฑิตน้อยแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“ขอบคุณพี่สะใภ้เผิง ดอกไม้นี้ปักออกมาได้งดงามมาก เหมือนของจริงเลย

ทีเดียว ! ” หลินเว่ยเว่ยอิจฉาคนที่ตัดเสื้อผ้าและเย็บปักได้ หากเปลี่ยนเป็น

นางแล้ว ไม่มีทางทนนั่งเย็บผ้าได้แน่นอน คราวก่อนตอนที่มารดาบังคับ

ให้นางปักกระเป๋าใส่เงิน นิ้วทั้งสิบของนางก็มีรูพรุนเหมือนตะแกรง

มารดาเห็นแล้วสงสารจึงไม่บอกให้นางเรียนเย็บปักถักร้อยอีกเลย !

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเผิงคลี่ยิ้ม “เจ้าชอบก็ดีแล้ว…รีบเข้ามานั่งในบ้านเร็ว

ประเดี๋ยวข้าจะเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเที่ยง…”

“ไม่รบกวนพี่สะใภ้เผิงดีกว่า พวกเรายังมีธุระต้องไปทำที่เขตเริ่นอัน กลาง

วันคงไม่กินข้าวที่บ้านท่านแล้ว” หลินเว่ยเว่ยรีบบอก

นางเผิงขมวดคิ้วทันที “มาถึงบ้านแล้วจะออกไปโดยยังท้องว่างได้อย่างไร

? พวกเราเคยกินอาหารบ้านเจ้าตั้งหลายมื้อ แต่พวกเจ้ายังไม่ได้กินอาหาร

ตระกูลเผิง หรือว่าดูถูกฝีมือทำอาหารของบ้านเรา ? ”

“ป้าเผิง ฟังท่านพูดสิ ! เราสองบ้านเป็นอะไรกัน ? อาหารนี้กินเมื่อใดก็ได้

ไม่ใช่หรือ ? ตอนเที่ยงนี้ข้าติดธุระจริง ๆ…บัณฑิตน้อยจะไปเยี่ยมอาจารย์

ของเขา ส่วนข้าเองก็มีธุระต้องไปจัดการที่ท่าเรือ…” หลินเว่ยเว่ยชัก

แม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อมจนในที่สุดก็หลุดพ้นจากการต้อนรับแสนอบอุ่น

ของตระกูลเผิงมาได้

เมื่อกลับไปนั่งบนเกวียนอีกครั้งและออกเดินทางไปได้ระยะหนึ่งแล้ว เจียง

โม่หานก็หันมามองนาง “ที่บอกว่าข้าจะไปเยี่ยมอาจารย์ เหตุใดข้าจึงไม่รู้

เรื่อง ? ”

“ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ ? ” หลินเว่ยเว่ยขยิบตาให้เขา

เมื่อมาถึงเขตเริ่นอัน นางไม่บังคับเกวียนเข้าเมือง แต่เปลี่ยนเส้นทางไปยัง

หมู่บ้านในละแวกนั้นแทน พอเห็นเนินเขาที่คุ้นตาตรงหน้าหมู่บ้านและ

กระท่อมหลังน้อย ๆ แล้วเจียงโม่หานจะยังมีสิ่งใดสงสัยอีก เขาหันไปจิ้ม

หน้าผากเด็กน้อยทันที !

“มีคนอยู่หรือไม่ ? มีคนมาขอข้าวกินเจ้าค่ะ ! ” หลินเว่ยเว่ยหยุดเกวียน มือ

ข้างหนึ่งแบกกระสอบข้าวแดง ส่วนอีกข้างถือแฮมจินหัว ส่วนห่อชาซีหู

หลงจิ่งที่คุณชายลู่ให้มาก็ถูกยัดใส่มือบัณฑิตหนุ่ม

ตอนที่ผู้อาวุโสเซวียออกมาจากแปลงผักหลังกระท่อม เขาก็เห็นนางใน

สภาพหิ้วของเต็มไม้เต็มมือ…นี่มาขอข้าวกินที่ไหนกัน เป็นการเอาของ

ขวัญมาให้มากกว่า

ผู้อาวุโสเซวียปัดมือที่เปื้อนดินของตน แล้วพูดกับหลินเว่ยเว่ยพร้อมรอยยิ้ม

“ขอกินข้าวน่ะได้ เพียงแต่บ้านข้ามีแค่ข้าวหยาบ ๆ และชาจืดชืดเท่านั้น

เกรงว่าพวกเจ้าจะไม่คุ้นชิน ! ”

หลินเว่ยเว่ยยกแฮมจินหัวในมือขึ้นมา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พวกเราเอา

อาหารมาเอง ! ”

เวลานี้ผู้อาวุโสเซวียเดินมาถึงตัวนางแล้ว เขาสูดจมูกดมกลิ่น ทันใดนั้น

ดวงตาก็เบิกกว้าง “แฮมจินหัว ? แถมยังมีข้าวแดงด้วยหรือ ? พวกเจ้าไป

เอาของดีนี้มาจากไหน ? ”

“สหายจากเมืองหลวงคนหนึ่งเอามาฝากเจ้าค่ะ ! ” หลินเว่ยเว่ยส่งสายตา

เป็นเชิงว่า ‘ท่านก็รู้จักของดีเยอะเหมือนกัน’ ให้ชายชรา “แฮมจินหัวนี้ ผู้

อาวุโสเซวียอยากกินแบบไหนเจ้าคะ ? ”

ผู้อาวุโสเซวียลูบเคราพลางหรี่ตานึกถึงความทรงจำในอดีต “ไม่ได้กินหมู

อบน้ำผึ้งมานานหลายปีแล้ว…แต่ไม่มีใครในภาคเหนือทำอาหารนี้เป็น

เช่นนั้นก็นึ่งกินเถิด รสชาติไม่เลวเช่นกัน…”

“หมูอบน้ำผึ้ง ! ที่บ้านผู้อาวุโสเซวียมีน้ำผึ้งกับสุราเหลืองหรือไม่เจ้าคะ ? ”

หลินเว่ยเว่ยถาม

ทันใดนั้นดวงตาของผู้อาวุโสเซวียก็เบิกกว้างกว่าเดิม “เจ้าทำเป็นจริงหรือ

? สุราเหลืองมีอยู่ แต่น้ำผึ้งนี้…ข้าขอไปดูก่อน ข้าไม่ชอบกินเจ้านั่นสัก

เท่าไรจึงไม่รู้ว่าเอาไปยัดไว้ไหนแล้ว ! ”

เขาให้ชายชุดดำ…บุตรชายของบ่าวผู้ภักดีนามว่าเซวียจื้อเฉียน…ช่วย

ค้นหา ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็หาสิ่งที่หลินเว่ยเว่ยต้องการจนครบ

หลินเว่ยเว่ยจึงได้เวลาแสดงฝีมือ นางไม่เพียงทำหมูอบน้ำผึ้ง แต่ยังทำหมู

ผัดเห็ด แกงฟักใส่หมูและอาหารจานผักอีกสองอย่าง แน่นอนว่าข้าวที่กิน

เป็นข้าวแดง หลังจากผู้อาวุโสเซวียตักเข้าปาก รสชาติก็ยังคั่งค้างอยู่ใน

ปากนานแสนนาน สายตาคู่นั้นเหม่อลอยคล้ายกำลังคิดถึงเรื่องราวใน

อดีต

“ผู้อาวุโสลองกินหมูอบน้ำผึ้งว่ารสชาติใช้ได้หรือไม่เจ้าคะ ! ” หลินเว่ยเว่ย

ดึงเขาออกจากภวังค์ ลองนึกภาพชายชราอายุเกินหกสิบซึ่งผ่านความ

รุ่งโรจน์และผ่านความยากลำบากช่วงสงคราม ท้ายที่สุดมาปักหลักยัง

หมู่บ้านเล็ก ๆ ในแดนเหนือและกลายเป็นเพียงสามัญชนทั่วไป ทำให้ทั้ง

ชื่นชมและอดสงสารไม่ได้

ผู้อาวุโสเซวียลองชิม ทันใดนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้นสูง “เจ้าไปเรียนทำอาหาร

รสชาติเช่นนี้มาจากที่ใด ? หมูอบน้ำผึ้งนี้อร่อยยิ่งกว่ารสชาติที่ข้าเคยกิน

เสียอีก ! ไม่เลว ! สหายเจียงเอ๋ย เป็นลาภปากของเจ้าแล้ว ! ”

ผู้อาวุโสเซวียที่ช่วงนี้ไม่ค่อยเจริญอาหารสักเท่าไร สามารถกินข้าวหมด

ถ้วยในมื้อนี้ กับข้าวก็กินไปไม่น้อย เซวียจื้อเฉียนแอบจดจำไว้ในใจ เมื่อ

รอให้หลินเว่ยเว่ยออกจากกระท่อมแล้ว เขาจึงตามออกมาถามวิธีทำหมู

อบน้ำผึ้งจากนาง

หลินเว่ยเว่ยบอกว่าทำน้ำผึ้งอย่างไร เติมเครื่องปรุงเท่าไหร่ ต้องอบนาน

เพียงใด นางค่อย ๆ อธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด หลังครุ่นคิดแล้วนางก็

พูดว่า “ประเดี๋ยวข้ากับบัณฑิตเจียงจะไปที่ห้องหนังสือแล้ว ข้าจะเขียนวิธี

ทำสั้น ๆ ให้เจ้าแล้วกัน ส่วนเจ้าก็ค่อย ๆ ลองทำให้ผู้อาวุโสกิน”

เซวียจื้อเฉียนพยักหน้า แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เจียงโม่

หานรีบดึงตัวนางแล้วบอกให้ขึ้นเกวียน จากนั้นก็ขับเกวียนออกไปทันที…

เขาไม่ชอบให้ชายอื่นใช้สายตาเช่นนั้นมองสตรีของตน บัณฑิตน้อยคนนี้

ชอบแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมากขึ้นทุกวัน !

เซวียจื้อเฉียนกลับมาที่กระท่อม ผู้อาวุโสเซวียมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ไปขอ

สูตรทำหมูอบน้ำผึ้งมาเช่นนั้นหรือ ? การกระทำของเจ้าไม่เหมาะสม

เพราะอาหารจานนี้อาจเป็นสูตรลับของบ้านนางก็ได้ แต่เจ้าวู่วามเข้าไป

ถามเช่นนั้น สรุปแล้วนางบอกเจ้าหรือไม่ ? ”

เซวียจื้อเฉียนเงียบเพราะรู้ว่าการทำเช่นนี้คือขาดการยั้งคิดจริง ๆ แต่ถ้า

ให้เลือกใหม่ เขาก็จะทำเช่นเดิม เนื่องจากผู้อาวุโสเซวียเปรียบเสมือนปู่

แท้ ๆ ของตน ดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก สอนทุกสิ่งอย่าง ท่านพ่อเคยกล่าวไว้

ว่าหากเป็นสมัยก่อนต้องมีคนไม่น้อยที่อิจฉาในความโชคดีของเขา

แน่นอน !

ผู้อาวุโสเซวียอายุมากขึ้นเรื่อย ๆ ช่วงนี้การนอนหลับและการรับประทาน

อาหารก็ไม่ค่อยดี การที่กินข้าวหมดหนึ่งถ้วยในวันนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน

มากแล้ว ขณะมองร่างกายที่ค่อย ๆ ซูบผอมของผู้อาวุโสเซวีย เซวียจื้อเฉีย

นก็วิตกกังวลขึ้นทุกวัน กว่าจะเจออาหารที่ผู้อาวุโสชอบกินไม่ใช่เรื่องง่าย

แม้จะต้องแย่งชิงหรือขู่เข็ญก็จะต้องได้สูตรอาหารนี้มาครอบครอง

“ข้าไม่เห็นความลำบากใจจากตัวกู่เหนียงคนนั้น นางยังบอกเองว่าจะ

เขียนสูตรอาหารที่เหมาะกับคนชราให้ด้วยขอรับ ! นายท่าน ท่านคิดว่า…

นางมีเจตนาแอบแฝงต่อตัวท่านหรือไม่ ? ” ข้าวแดงและแฮมจินหัว แม้

เป็นเมืองหลวงก็ใช่ว่าจะขายให้ใครก็ได้ นางบอกจะให้ก็ให้ คนเสียสติ

เท่านั้นถึงจะเชื่อว่านางทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ !

ผู้อาวุโสเซวียกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “คนแก่เดียวดายอย่างข้าจะมีสิ่งใดให้

คนอื่นใช้ประโยชน์ ? เฉียนเอ๋อร์ เจ้ายังดูคนผิดไปหน่อย กู่เหนียงน้อยคน

นั้นเป็นคนจิตใจดีและไร้เดียงสา นางแค่สงสารคนแก่อย่างข้าเท่านั้น ! ”

เซวียจื้อเฉียนไม่คิดเช่นนั้น “ข้าคิดว่ากู่เหนียงคนนั้นอาจจะอยากให้คู่

หมั้นมากราบท่านเป็น…” หากนายท่านรับลูกศิษย์มาไว้ข้างกายก็อาจจะ

ไม่เหงาเช่นนี้อีก

“ฮ่าฮ่าฮ่า ! ” พอได้ยินเช่นนั้นผู้อาวุโสเซวียก็หัวเราะลั่น “สหายน้อยไม่ได้

อยู่แต่ในสระหรอก หากข้ารับเขาเป็นศิษย์ มันจะเป็นการทำร้ายเขา

มากกว่า อีกอย่างตัวเขาก็ไม่มีเจตนาจะให้ข้าเป็นอาจารย์…เป็นเช่นนี้ก็

ดีแล้ว ยามว่างค่อยมาถกเถียงกัน เล่นหมากล้อมสองสามกระดาน สหาย

ต่างวัยดีกว่าอาจารย์กับศิษย์ และยังเป็นผลดีต่อการพัฒนาตนเองใน

อนาคตของเขาด้วย”

เซวียจื้อเฉียนมีแววตามืดมนทันใด “นายท่าน ท่านกำลังกังวลว่าจะทำผิด

ซ้ำสองใช่หรือไม่ ? ก็เพราะอดีตฮ่องเต้มีพระทัยคับแคบ เห็นผู้มีความ

สามารถไม่ได้ ท่านสร้างเสาหลักให้แก่ราชสำนักตั้งกี่ต้น…หากอดีต

ฮ่องเต้ไม่ลดตำแหน่งและประหารลูกศิษย์ของท่าน ราชวงศ์เก่าก็คงไม่ล่ม

สลายเร็วเช่นนี้…”