หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 477 ที่แท้ก็เป็นอ๋องอายุสั้น

พระองค์นั้น

ตอนที่ 477 ที่แท้ก็เป็นอ๋องอายุสั้นพระองค์นั้น

หลินจื่อเหยียนก้มมองเจ้าตัวน้อยที่เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากำลังท้องร้อง แต่ไม่หัน

มามองเค้กไข่สักแวบเดียว เขาจึงเริ่มคิดถึงน้องชายตัวแสบที่บ้านขึ้นมา

ตอนที่ตระกูลหลินยังไม่มีอาหารให้กินจนอิ่มท้อง เจ้าหนูน้อยก็รู้ความแบบ

นี้เลย รู้จักทำตัวเข้มแข็งเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสาร

หากเป็นเวลาอื่น หนิงอ๋องไม่มีทางยอมรับของจากคนอื่นแน่นอน แต่พอ

มองบุตรชายและบุตรสาว หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจรับไว้

หลังจากสามพ่อลูกเข้าไปในห้องโดยสารแล้ว หลินเว่ยเว่ยก็เหลือบมอง

น้องชายพลางพูดว่า “เจ้ามีน้ำใจ ชอบแบ่งของที่ข้าทำไปให้คนอื่นเสียจริง ! ”

หลินจื่อเหยียนเข้าไปช่วยนางตีไข่ขาวอย่างเอาใจ ก่อนจะพูดว่า “ข้าก็แค่

ได้ยินพวกผู้โดยสารบนเรือบ่นว่าอาหารที่แม่ครัวทำเหมือน ‘อาหารหมู’

ตั้งหลายครั้ง ครอบครัวนี้พาลูกชายลูกสาวมาด้วย ฝ่ายคนเป็นพ่อก็ดูไม่

ค่อยแข็งแรงสักเท่าไร พวกเขาคงลำบากไม่น้อยเลย…”

“ใช่สิ ! พวกเขาลำบากไม่น้อย ส่วนเจ้าไม่ลำบากเลย ! เจ้ายกขนมสำหรับ

สองวันนี้ให้คนอื่นไปแล้ว ดังนั้นขนมที่เหลืออีกสองถาดก็จะไม่มีส่วนของ

เจ้า ! ” หลินเว่ยเว่ยแค่นเสียง ฮึ

หลินจื่อเหยียนรู้ว่าพี่รองกำลังล้อเล่น แต่ก็ยังพูดเอาใจนางยกใหญ่เพื่อช่วง

ชิงสิทธิ์ในการกินขนมของตนตลอดสองวันข้างหน้าคืนมา

ในขณะที่หนิงหวางเฟยกำลังปักผ้าให้บุตรสาวอยู่นั้น นางก็ได้ยินเสียงคน

ผลักประตูเข้ามา พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นถาดขนมในพระหัตถ์ของหนิงอ๋

อง จึงถามว่า “พระองค์…ซื้อมาหรือเพคะ ? ”

โม่ชิงหลีรับถาดขนมจากฟู่หวางแล้วนำไปวางบนโต๊ะ ก่อนจะตอบว่า

“เป็นของที่ครอบครัวในห้องโดยสารด้านข้างให้มาเพคะ”

“ให้ ? ” หนิงหวางเฟยรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที จากที่รู้จักพระสวามีย่อมไม่มี

ทางรับของจากใครสุ่มสี่สุ่มห้า

หนิงอ๋องล้างพระหัตถ์แล้วหยิบเค้กไข่ชิ้นหนึ่งยื่นให้พระชายา จากนั้นจึง

หยิบให้บุตรคนละชิ้น หลังโดนบุตรชายและบุตรสาวเกลี้ยกล่อมแล้วถึง

หยิบขึ้นมาเสวยเองหนึ่งชิ้นพลางตรัสว่า

“ให้ด้วยน้ำใจจึงยากจะปฏิเสธ…เห็นว่าคุณชายสองท่านที่อยู่ห้องด้าน

ข้างดูท่าทางจะเป็นปัญญาชน อีกประเดี๋ยวข้าจะเอา ‘ตำราทั้งสี่ฉบับ

ขัดเกลาใหม่’ ที่คัดไว้เมื่อก่อนไปให้พวกเขาหนึ่งชุด เป็นการตอบแทน

น้ำใจในครานี้”

หนิงหวางเฟยพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก นางกัดกินขนมหนึ่งคำ เนื้อนุ่ม

หอมหวาน รสหวานกำลังพอดี อร่อยยิ่งกว่าขนมร้านหนิงจี้ที่ซื้อมาเสียอีก

จากนั้นหันไปมองบุตรชายก็กำลังกินขนมคำโตด้วยใบหน้าแสนพึงพอใจ

ราวกับเป็นอาหารอันโอชะที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้แล้ว

หนิงอ๋องถอนหายใจเบา ๆ พระชายาและบุตรทั้งสองเคยลำบากอย่างนี้

ตั้งแต่เมื่อใด ? เป็นเพราะพระองค์พาพวกเขามาลำบากเอง !

หนิงอ๋องรู้ว่าญาติผู้พี่ไม่มีทางปล่อยพระองค์ไปง่าย ๆ แน่นอน สำหรับการ

เดินทางครั้งนี้จึงให้หัวหน้าองครักษ์ของจวนอ๋องนำขบวนคุ้มกันไปส่ง

ครอบครัว ‘หนิงอ๋อง’ ตัวปลอมเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง เพื่อดึงดูดความ

สนใจของอดีตองค์ชายห้า

ส่วนหนิงอ๋องตัวจริงก็ปลอมตัวขึ้นเรือเพื่อเดินทางลงใต้ โดยพาสาวใช้มา

เพียงสองคนและองครักษ์อีกสองคน แต่คาดไม่ถึงว่าบริการบนเรือจะ

ย่ำแย่ถึงขนาดนี้

หลังได้ยินคุณชายน้อยกลับเข้าห้องโดยสารข้าง ๆ แล้ว หนิงอ๋องก็หยิบ

ตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลาใหม่ออกมาจากห่อสัมภาระ แล้วเดินไปเคาะประตู

ห้องด้านข้างพร้อมถาดขนมที่รับมาเมื่อครู่

คนที่ออกมาเปิดประตูเป็นคุณชายน้อยที่มอบขนมให้นั่นเอง หลังเห็นถาด

ในมือหนิงอ๋องแล้วก็ยื่นมือมารับด้วยรอยยิ้ม “นำมาส่งคืนได้รวดเร็วเหลือ

เกิน…”

จากนั้นหนิงอ๋องก็ยื่นตำราทั้งสี่เล่มออกไป “นี่คือตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลา

ใหม่หนึ่งชุด เป็นตำราที่ข้าคัดลอกในยามว่าง หากคุณชายน้อยไม่รังเกียจ

ก็โปรดรับไว้ด้วยเถิด”

ตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลาใหม่ ? หลินจื่อเหยียนรับไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง หลัง

จากพลิกไปพลิกมาแล้วมันก็คือตำราทั้งสี่ที่มีคำบรรยายประกอบเพิ่มขึ้น

มาเอง ! เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจสักเท่าไร เพราะคำบรรยายของคนอื่นจะ

ร้ายกาจเท่าพี่เขยรองได้อย่างไร ? ยิ่งไปกว่านั้นคือในมือของพวกตนยังมี

บันทึกรวบรวมคำสอนของผู้อาวุโสเซวีย !

เมื่อรอให้หนิงอ๋องจากไปแล้ว หลินจื่อเหยียนก็วางตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลา

ใหม่ไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็เริ่มฝึกคัดตัวอักษร พี่เขยรองรับบทเป็นอาจารย์จน

คุ้นชินแล้ว แม้จะออกมาข้างนอกก็ยังไม่ให้เขาหยุดพัก แต่ละวันต้องคอย

ดูเขาอ่านตำรา คัดตัวอักษรและเขียนบทความ…ชีวิตน่าขมขื่น !

เจียงโม่หานเดินมาจากด้านนอก เมื่อเห็นว่าหลินจื่อเหยียนกำลังเพ่งสมาธิ

ไปที่การคัดอักษร จึงไม่ได้เข้ามากวน เมื่อเห็นบนโต๊ะมีตำราวางอยู่ เขา

จึงหยิบขึ้นมาพลิกดู…ช้าก่อน ตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลาใหม่ ? เป็นตำราทั้งสี่

ฉบับขัดเกลาใหม่ที่นักปราชญ์โจวผู้เลื่องชื่อในราชวงศ์ก่อนให้คำบรรยาย

ไว้ ?

นักปราชญ์โจวคือปราชญ์ลัทธิขงจื๊อผู้มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงราชวงศ์ต้าโจ

วรุ่งเรือง สิ่งที่เขาแตกต่างจากผู้อาวุโสเซวียก็คือการไม่รับลูกศิษย์ เอาแต่

หมกมุ่นอยู่กับการศึกษาตำราทั้งสี่ เขาได้ผสมผสานทฤษฎีของชนรุ่นก่อน

และยังมีความเข้าใจอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่ด้วย สามารถนำมาใช้

กับทางโลกได้จริง น่าเสียดาย…ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงหายสาบสูญไป…

เจียงโม่หานเริ่มพลิกอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ คำบรรยายด้านในทำให้บังเกิด

มุมมองใหม่ขึ้นมาจริง ๆ แต่ลายมือที่คัดลอกออกมานี้…เหตุใดจึงคุ้นตา

เหลือเกิน ?

แต่แล้วภายใต้ความสับสน เขาก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายจากห้องข้าง ๆ เรียก

ใครคนหนึ่งว่า ‘ฟู่หวาง’ ทันใดนั้นหมอกควันตรงเบื้องหน้าก็เหมือนจาง

หายไปในทันที…หนิงอ๋อง ? อ๋องว่างงานผู้มีลายพระหัตถ์ยอดเยี่ยม แต่

กลับมีอายุสั้นในชาติก่อน ! พอคำนวณเวลาดูแล้ว ช่วงเวลาที่หนิงอ๋องจะ

เดินทางไปเมืองหลวงเพื่อยกที่ดินศักดินาคืนราชสำนักก็น่าจะอยู่ในช่วงนี้

พอดี

หากเปรียบหนิงอ๋องเป็นขุนนาง ก็คือขุนนางตงฉินคนหนึ่ง เป็นหนึ่งในไม่กี่

คนที่ได้รับความยกย่องในชาติก่อนและผู้คนก็รู้สึกเศร้าใจมากในจุดจบ

ของเขา…คาดไม่ถึงว่าในชาตินี้ พวกตนจะได้มีวาสนามาพบกันบนเรือ

เมื่อหลินจื่อเหยียนคัดตัวอักษรเสร็จแล้วก็เงยหน้ามองเจียงโม่หานที่กำลัง

จ้องตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลาใหม่อย่างตั้งใจ เขาจึงอดถามไม่ได้ “เป็นอะไร

ไปหรือ ? คำบรรยายในตำราเล่มนี้มีปัญหาหรืออย่างไร ? ”

“ปัญหาใหญ่มาก ! ” ขณะมองน้องชายของภรรยาตรงเบื้องหน้า เจียงโม่

หานก็คิดว่าคนโง่ย่อมมีโชคของคนโง่ สามารถแลกตำราทั้งสี่ฉบับ

ขัดเกลาใหม่ที่โม่ชิงจือคัดออกมาเองด้วยขนมเค้กไข่แค่ถาดเดียว โชคดี

จนน่าเหลือเชื่อ ถ้าผ่านไปอีก 20 ปี ตำรานี้จะมีราคาสูงลิ่วในท้องตลาด !

แน่นอนว่าผู้ที่มีปัญญาจะไม่มีทางนำออกมาขายแน่นอน !

หลินจื่อเหยียนไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างโง่งม

“ถ้ามีปัญหา พวกเราก็ควรเก็บไว้ เนื่องจากอย่างไรเขาก็ให้มาแล้ว จะโยน

ทิ้งก็คงไม่ดีสักเท่าไร…”

“โยนทิ้ง ? นี่คือตำราทั้งสี่ฉบับขัดเกลาใหม่ของนักปราชญ์โจวผู้หาย

สาบสูญไปนาน แม้จะเป็นตำราที่ถูกคัดลอกมาอีกที แต่สำหรับบัณฑิตแล้ว

ถือเป็นสมบัติล้ำค่า หากเจ้าได้อ่านตำราไม่กี่เล่มนี้ก่อนสอบเซียงซื่อ ตอน

นี้ก็คงกลายเป็นจู่เหรินอายุน้อยที่สุดของเมืองจงโจวไปแล้ว ! ”

ประตูถูกผลักเข้ามา พอเจียงโม่หานเห็นว่าใครเข้ามาแล้วก็ลุกขึ้นยืนเพื่อ

รับขนมจากมือของนาง ตอนผลักประตูเข้ามานั้นหลินเว่ยเว่ยได้ยินบท

สนทนาของทั้งสอง นางจึงเหลือบมองตำราในมือของคู่หมั้นแล้วอดไม่

ได้ที่จะพูดว่า “ฟังจากที่บัณฑิตน้อยพูด ตำราไม่กี่เล่มนี้มีค่ามาก เราจะไม่

เอาเปรียบพวกเขาเกินไปหรือ ? ”

เจียงโม่หานนึกถึงช่วงเวลา 3 ปีต่อมาที่เดินทางไปสอบขุนนางในเมือง

หลวงของชาติก่อน ตอนนั้นหนิงอ๋องสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว เหมือนจะ

เป็นเพราะร่างกายไม่แข็งแรงและยังต้องเดินทางมายังเมืองหลวงด้วย

ความยากลำบากตลอดเส้นทาง หนิงอ๋องจึงประชวรหนัก ผ่านไปไม่นานก็

สิ้นพระชนม์

คนรุ่นหลังยกย่องหนิงอ๋องว่าเมินเฉยต่อเรื่องทางโลกและเป็นคนมากด้วย

พรสวรรค์ ทำให้ผู้คนรู้สึกเสียใจต่อการจากไปอย่างกะทันหันของเขา

เจียงโม่หานเงยหน้ามองคู่หมั้น ตั้งแต่นางหายป่วย คนที่มีความเกี่ยวข้อง

กับนางก็มีชะตาชีวิตเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อย ชาวบ้านในฉือหลี่โกวต่าง

เรียกนางว่าเป็นดาวนำโชค ไม่รู้ว่าชีวิตของหนิงอ๋องผู้นี้จะเปลี่ยนไป

เพราะนางด้วยหรือเปล่า ?

“หากเจ้ารู้สึกไม่ดี ก็เอาของกินไปให้พวกเขาบ่อย ๆ ได้เลย ! ” แต่ไหนแต่

ไรมาหนิงอ๋องก็มีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว อาหารบนเรือยังแย่ขนาดนี้ หาก

ปล่อยให้ทนทรมานไปจนถึงเมืองหลวง ก็เกรงว่าอายุขัยได้หายไปแล้วครึ่ง

หนึ่ง…