หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 485 ดูเหมือนได้ช่วยใต้เท้าผู้

ยิ่งใหญ่เอาไว้

ตอนที่ 485 ดูเหมือนได้ช่วยใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่เอาไว้

ไม่ถูกต้อง ! ม้าตัวแรกสุดดูไม่ค่อยปกติ เหมือนกำลังพยศ มันห้อตะบึงไป

ข้างหน้าโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่มันก็เหนื่อยจนน้ำลายฟูมปาก…ถ้ายัง

ไม่หยุดเอาไว้ ม้าตัวนี้ต้องตายแน่ ส่วนคนที่อยู่บนหลังของมัน ขาทั้งสอง

ข้างเกี่ยวกับท้องม้าไว้แน่น มือข้างหนึ่งจับสายบังเหียน ข้างหนึ่งกอด

คอม้าเอาไว้ สภาพเหมือนกำลังจนตรอกเลยก็ว่าได้

ไม่รู้ว่าคนกับม้าคู่นี้อยู่ในสภาพเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว เมื่อเข้ามาใกล้

อีกหน่อยก็จะเห็นใบหน้าแสนเหนื่อยล้าของคนบนหลังม้า ถ้าไม่มีใครช่วย

เหลือ เกรงว่าอีกไม่นานเขาจะตกจากหลังม้าแน่นอน…ความเร็วขนาดนี้

ถ้าไม่ตกมาตายก็ต้องพิการ

ช่วยหรือว่าไม่ช่วยดีนะ ? ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ม้าพยศตัวนั้นก็วิ่งมาตรง

เบื้องหน้าของหลินเว่ยเว่ยแล้ว คนบนหลังม้าคาดไม่ถึงว่ากลางถนนจะมี

เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ พอเห็นม้าจะวิ่งชนนาง…คนผู้นั้นจึงตะโกนออกมา

ว่า “หลีกไป ! ”

ตัวเองตกอยู่ในอันตราย แต่ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของคนอื่น ยึดจาก

จุดนี้แล้วน่าจะไม่ใช่คนชั่ว หลินเว่ยเว่ยตัดสินใจได้ทันที…

นางโยนกระบองเหล็กในมือทิ้งพลางเดินก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จากนั้น

เบี่ยงตัวยืนหันข้างตรงริมถนน เมื่อรอให้ม้าตัวนั้นกำลังจะวิ่งผ่านตัวนาง

ไป ในช่วงเวลาระหว่างรอยต่อนั้นเอง นางก็ใช้มือจับสายบังเหียนไว้แน่น

พลางร้องตะโกนเสียงดังลั่นเพื่อออกแรงที่มือทั้งสองข้าง…ม้าที่เคยวิ่ง

อย่างบ้าคลั่งจึงถูกนางกระชากคออย่างกะทันหัน มันจึงล้มลงกระแทกพื้น

ทันที แต่เพราะวิ่งมาเร็วเกินไป มันจึงไถลไปตามพื้นได้ต่อ

ส่วนคนบนหลังม้า เพราะแรงเฉื่อยจึงทำให้ในจังหวะที่ม้าล้มลง ตัวเขาก็

ลอยขึ้น หากร่วงลงมากระแทกพื้นล่ะก็ จะต้องเจ็บไม่น้อยเลย ในชั่วพริบ

ตานั้นเองหลินเว่ยเว่ยก็ลุกขึ้นมาแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าว จาก

นั้นก็จับปกคอเสื้อของอีกฝ่ายไว้ก่อนที่เขาจะตกมาได้ทันเวลา

ขณะจับปกคอเสื้อของคนผู้นั้นด้วยมือเพียงข้างเดียว หลินเว่ยเว่ยก็ใช้มือ

อีกข้างลูบหน้าอกของตัวเอง “ฉิวเฉียดไปเลย ! ”

ฮ่องเต้หยวนชิงตกตะลึงโดยพลัน ไม่คิดไม่ฝันว่าพระองค์จะมีวันถูกคนอื่น

ยกพระวรกายค้างไว้เช่นนี้ บรรดาผู้ที่ควบอาชาตามมาก็เริ่มเข้าใกล้มาก

ขึ้นเรื่อย ๆ พระองค์ไม่ปรารถนาให้พวกข้าราชบริพารและราชองครักษ์มา

เห็นนายเหนือหัวในสภาพน่าอับอายเช่นนี้ พระองค์จึงกระแอมไอออกมา

เบา ๆ แล้วทอดพระเนตรเด็กสาวที่ช่วยชีวิตเอาไว้ “แม่หนู วางข้าลงได้

หรือยัง ? ”

หลินเว่ยเว่ยนำมืออีกข้างมาช่วยพยุงแขนเขาไว้ หลังจากรอให้เขายืนได้

อย่างมั่งคงแล้ว นางถึงจะถอยออกมาพลางใช้ดวงตากลมโตแสนบริสุทธิ์

มองอีกฝ่าย ห่างออกไปไม่ไกล เจียงโม่หานและหลินจื่อเหยียนกำลังยืนหัน

หลังให้พวกนาง ทำทีเป็นยุ่งอยู่กับการเก็บของขึ้นรถม้า ราวกับว่า…ไม่

เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

“ฝ่า…ใต้เท้าหวง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับ ! ” ราชองครักษ์และข้า

ราชบริพารที่ตามมาก็ได้เห็นฮ่องเต้ยืนอยู่ริมถนนโดยไร้บาดแผล พวกเขา

จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากฮ่องเต้ได้รับบาดเจ็บขึ้นมา ศีรษะของ

พวกตนคงรักษาไว้ไม่ไหว !

“ไม่เป็นไร แม่หนูน้อยคนนี้ช่วยข้าไว้…หืม ? แม่หนู จี้หยกอันนี้ของเจ้า จะ

ให้เจิ้น…ข้าดูได้หรือไม่ ? ” สายพระเนตรของฮ่องเต้หยวนชิงหยุดอยู่ที่ลำ

คอของนาง

หลินเว่ยเว่ยก้มหน้ามอง ที่แท้ตอนช่วยคนจากอันตรายเมื่อครู่ จี้หยกแทน

ใจที่บัณฑิตน้อยให้นางไว้ก็หลุดออกมาจากสาบเสื้อ นางถอดมันออกอย่าง

ระมัดระวังแล้วตรวจดูอย่างละเอียด…โชคยังดี ไม่ได้เสียหายอะไร

“แม่หนู เจ้าได้จี้หยกชิ้นนี้มาจากที่ใดหรือ ? ” ระหว่างที่นางถอดออกมาดู

ฮ่องเต้หยวนชิงก็ได้เห็นลวดลายบนหยกอย่างชัดเจน นี่เป็นของที่พระองค์

มอบให้หมินอ๋องเพื่อเป็นของขวัญในการทำศึกครั้งแรกของอีกฝ่าย จี้หยก

ชิ้นนี้อยู่กับพระองค์มาตั้งแต่ทรงพระเยาว์จนเจริญชันษา ด้านบนยังมีรู

ขนาดเล็ก ๆ ที่เกิดจากความประมาทของพระองค์เอง ฮ่องเต้หยวนชิงไม่มี

ทางจำผิดแน่นอน !

หมินอ๋องเป็นผู้ที่รักภรรยายิ่งกว่าตัวเอง พอได้ยินว่าหยกนี้สามารถให้

ความอบอุ่นแก่ผู้สวมใส่ได้ ระหว่างที่หมินหวางเฟยตั้งครรภ์รอบที่สอง หมิ

นอ๋องจึงยกจี้หยกนี้ให้นางพกติดกาย ต่อมาในช่วงวิกฤติ หมินหวางเฟยที่

ใกล้คลอดก็สวมฉลองพระองค์ของฮองเฮาเพื่อหลอกล่อทหารกบฏออกไป

หลังจากคลอดบุตรก่อนกำหนดแล้ว นางก็ยกทารกน้อยให้สาวใช้คนสนิท

ที่ไว้ใจที่สุด…

จากนั้นไม่นาน หมินหวางเฟยได้รับการช่วยเหลือ แต่สาวใช้กับทารกคน

นั้นหายตัวไปท่ามกลางภัยสงคราม เวลาผ่านพ้นไปเกือบ 15 ปีก็ยังไร้ข่าว

คราว จี้หยกชิ้นนี้หมินหวางเฟยยัดใส่ผ้าห่อตัวทารกน้อย มันจึงพลอยหาย

สาบสูญไปด้วย

ฮ่องเต้หยวนชิงคาดไม่ถึงว่าจี้หยกที่หายไปนานกว่า 15 ปี จะมาปรากฏขึ้น

อีกครั้งตรงเบื้องหน้าพระพักตร์ ต่อจากนั้นก็เลื่อนสายพระเนตรกวาดมอง

ใบหน้าน้อย ๆ ของเด็กสาวที่ช่วยชีวิตเอาไว้…ดูเหมือนเด็กสาวคนนี้จะ

มีอายุประมาณสิบห้าสิบหกปี หรือว่า…

“แม่หนูน้อย เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว ? ” ฮ่องเต้หยวนชิงทอดพระเนตรเด็ก

สาวด้วยรอยแย้มพระโอษฐ์ พยายามทำให้สีพระพักตร์ดูเป็นคนใจดีที่สุด

“ข้าหรือ ? ท่านไม่รู้หรือว่าการถามอายุสตรีเป็นพฤติกรรมที่ไร้มารยาท ?

” หลินเว่ยเว่ยมองบุรุษผู้มีประกายประหลาดตรงหน้าด้วยความ

หวาดระแวง…ทำไม ? คงไม่ได้ให้นางมาเจอฉากลวนลามสตรีหรอก

กระมัง ? หรือจะเปลี่ยนเป็นบทสาวงาม ? หรือกำลังจะเปิดตัวละครเอกอีก

หนึ่ง ? หรือจะให้ดำเนินชีวิตเหมือนแมรี่ซู1 ?

เจียงโม่หานจดจำฮ่องเต้หยวนชิงได้ตั้งนานแล้ว เขาจึงลากหลินจื่อเหยี

ยนไปเก็บของขึ้นรถม้า ทำให้ฮ่องเต้หยวนชิงเข้าพระทัยว่าพวกตนไม่ได้

เห็นสภาพน่าอับอายของเจ้าแผ่นดิน

ฮ่องเต้หยวนชิงจำจี้หยกของเขาได้ แต่เหมือนจะเข้าใจฐานะของเด็กน้อย

ผิดไป ระหว่างครุ่นคิด เขาก็คิดว่าเข้าใจผิดก็ดีเหมือนกัน สร้างชาติ

กำเนิดอันสูงศักดิ์ให้เด็กน้อยเสียหน่อย ตอนอยู่ในเมืองหลวงจะได้ไม่โดน

ดูถูกและรังแก ด้วยนิสัยไม่กลัวฟ้ากลัวดินของนาง ถ้าไม่มีคนหนุนหลังอัน

แข็งแกร่ง ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือคนชั่ว แม้เขามั่นใจว่า

สามารถปกป้องนางได้ แต่มันไม่ได้แปลว่านางจะไม่ต้องเผชิญกับความ

เย็นชาและความอยุติธรรมในสังคม ! อีกอย่างคือตำหนักหมินอ๋องมีชีวิต

ชีวามากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปเติมสีสันให้อีกคนก็ได้ !

เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของเด็กน้อยแล้ว เจียงโม่หานก็เหงื่อตกทันที บอก

ว่านางไม่กลัวฟ้ากลัวดิน นางก็หมิ่นพระเกียรติฮ่องเต้หยวนชิงเสียแล้ว…

“เว่ยเอ๋อร์ ! เจ้าจะเสียมารยาทไม่ได้! ใต้เท้า คู่หมั้นของบัณฑิตมักถูก

ตามใจเป็นประจำ หากพูดอะไรแล้วทำให้ท่านขุ่นเคือง ต้องขอให้ใต้เท้า

อภัยด้วยเถิดขอรับ” ชาติก่อนเจียงโม่หานเคยติดตามฮ่องเต้หยวนชิงอยู่

ระยะหนึ่ง จึงรู้ว่าสำหรับคนที่ไว้วางพระทัยและโปรดปรานแล้ว ความ

อดทนของพระองค์จะไม่มีที่สิ้นสุด…อย่างเช่น ครอบครัวของหมินอ๋อง

ส่วนคนที่พระองค์ไม่โปรดปรานย่อมไม่มีจุดจบที่ดีสักคน ยกตัวอย่างเช่น

ตัวเขาในอดีตชาติ เขาไม่อยากให้คู่หมั้นโดนจดทะเบียนขึ้นบัญชีดำ

ตั้งแต่เพิ่งเจอกับฮ่องเต้หยวนชิง

หลินเว่ยเว่ยหันไปมองหน้าบัณฑิตหนุ่ม ไม่ว่าเจอเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์อย่าง

หนิงอ๋อง องค์ชายเจ็ดและหมินอ๋องซื่อจื่อ เขาจะยังดูใจเย็นอยู่เสมอ แต่พอ

เจอกับชายตรงหน้าคนนี้แล้ว เขากลับดูเคร่งเครียดและประหม่าไม่

น้อย…หรือว่า…ชายที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจแปลก ๆ คนนี้ จะมีฐานะสูง

กว่าองค์ชายเจ็ดเสียอีก ?

“ฝ่า…ใต้เท้า รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนหรือไม่ขอรับ ? ” ถ้าไม่มีพวกหลินเว่ยเว่

ยอยู่ด้วย ราชองครักษ์และข้าราชบริพารที่ปลอมตัวมากับฮ่องเต้ก็คงลงไป

คุกเข่าและหมอบกราบขอรับโทษแล้ว

“ไม่เป็นไร” นอกจากฝ่าพระหัตถ์ที่ถูกสายบังเหียนบาด ฮ่องเต้หยวนชิงก็

ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนอีก…สำหรับบุรุษที่ออกรบมาทั้งเหนือจรดใต้อย่าง

พระองค์ บาดแผลแค่นี้เป็นเรื่องเล็กน้อย โชคดีที่ได้บุตรสาวของหมินอ๋อง

ผู้นี้ช่วยเหลือไว้ ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นอย่างแท้จริง !

ใต้เท้าหวง ? หลินเว่ยเว่ยที่เคยดูละครมาหลายเรื่องในชาติก่อนก็เข้าใจได้

ทันที สุดยอดจริง ๆ นี่ยังไม่ทันได้เข้าเมืองหลวงก็ได้เจอ ‘บอส’ ใหญ่ที่สุด

ในแผ่นดินแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของนางกันแน่ ?

[i] 1 แมรี่ซู หมายถึง ตัวละครที่มีลักษณะอุดมคติ เป็นตัวละครที่ถูกสร้างขึ้น

เพื่อเติมเต็มความรู้สึก ความฝัน หรือจินตนาการบางอย่างของผู้เขียนและ

ผู้อ่าน โดยไม่คำนึงถึงหลักเหตุผลและความเป็นจริงหลายประการ