หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 526 หม่อมฉัน...หม่อมฉันกลัว

ตอนที่ 526 หม่อมฉัน…หม่อมฉันกลัว

ตำหนักหมินอ๋อง เดิมทีเป็นจวนขุนนางผู้ทรงอำนาจในราชวงศ์ก่อน เพื่อ

แสดงให้เห็นถึงความมีบารมีของตนแล้วตอนที่ปรับปรุงจวน ขุนนางคน

นั้นก็ต่อเติมอย่างอลังการงานสร้าง โครงสร้างดูมีความน่าเกรงขาม ตัว

เรือนแต่ละหลัง โถงแต่ละโถงจะมีทางเดินเชื่อมต่อกันหมด ดูหรูหรายิ่ง

กว่าตำหนักชินอ๋องในราชวงศ์ไปอีกหนึ่งระดับ และขุนนางคนนั้นยังเคย

คุยโวด้วยว่า “สิ่งใดที่วังหลวงมี จวนของเขาก็มีหมด สิ่งใดที่วังหลวงไม่มี

ที่จวนของเขาก็ยังมี ! ”

เมื่อราชวงศ์ต้าเซี่ยถูกสถาปนาขึ้นมา ฮ่องเต้หยวนชิงก็พระราชทานจวนที่

ดีที่สุดในเมืองหลวงหลังนี้ให้แก่หมินอ๋องโดยไม่ลังเล จะเห็นได้ว่าผลงา

นของหมินอ๋องทำให้ฮ่องเต้หยวนชิงเชื่อพระทัยและให้ความสำคัญมาก

เพียงใด !

“ลูกรัก ต่อไปนี้ตำหนักหมินอ๋องก็คือบ้านของเจ้า ! ” หมินอ๋องยืนอยู่หน้า

ประตูตำหนัก พระองค์ตรัสให้ข้ารับใช้เปิดประตูออกเพื่อต้อนรับบุตรสาวก

ลับบ้าน…จะเห็นได้ว่าพระองค์ให้ความสำคัญกับบุตรสาวมาก

หลินเว่ยเว่ยมองประตูตำหนักอันงดงาม ประตูสีชาด หมุดประตูที่อยู่ด้าน

บนเป็นสีทอง ราชสีห์เปี่ยมบารมีสองตัวยืนตระหง่านอยู่ด้านหน้าประตู

หลังจากประตูถูกเปิดออก พวกข้ารับใช้ก็พากันโค้งคำนับ จำนวนที่มีก็

ทำให้คนมองตาพร่าได้เลยทีเดียว เมื่อลองสำรวจเสื้อผ้าของพวกข้ารับใช้

อีกรอบ มันดูดียิ่งกว่าเสื้อผ้าที่นางสวมใส่อยู่เสียอีก…เฮอะ เฮอะ ในแต่ละ

ฤดูกาล แค่เรื่องเสื้อผ้าของข้ารับใช้ก็ต้องใช้เงินไปเท่าไรแล้วไม่รู้ !

เป็นอย่างที่คิดว่าความยากจนจำกัดจินตนาการของนางไว้จริง ๆ !

ตำหนักอ๋องมีทางเดินสามสายหลัก ประตูทางเข้าห้าแห่ง โดยแบ่งไปตาม

เรือนต่าง ๆ หลินเว่ยเว่ยจับแขนเสื้อของเจียงโม่หานขณะเดินเข้าไป พวก

นางต้องเดินผ่านโถงทางเดินเส้นแล้วเส้นเล่า ผ่านลานบ้านที่ถูกประดับ

ด้วยก้อนหินและไม้ล้ำค่า เหมือนได้มาเดินเล่นในสิ่งก่อสร้างโบราณไม่

ผิดเพี้ยน สามก้าวคือภาพวาด ห้าก้าวคือทิวทัศน์ ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงเป็น

ระยะ ทิวทัศน์ที่เห็นเป็นภาพมุมเปิดและปิดจนตาแทบจะมองไม่ทันอยู่แล้ว

โดยเฉพาะไม้ที่ใช้ทำศาลาต่าง ๆ มันถูกสร้างขึ้นมาจากไม้หนานมู่เนื้อ

ทองทั้งหลัง และยังมีการแกะสลักอย่างประณีตด้วย แค่หยิบไม้ชิ้นเล็ก ๆ

ไปโลกยุคอนาคตก็มีราคาเท่ากับเมืองหลายเมืองรวมกันแล้ว ! หลิน

เว่ยเว่ยต้านทานความรู้สึกอยากจะเข้าไปกอดเสาทองคำไว้ด้วยความ

ยากลำบาก…เพราะของเหล่านี้เป็นเงินมหาศาล !

เมื่อเข้ามาถึงประตูของเรือนส่วนหลัง หมินอ๋องก็หันไปทอดพระเนตรเจียง

โม่หาน “พวกเจ้ารออยู่ที่เรือนส่วนหน้า หลังจากเปิ่นหวางพาเว่ยเอ๋อร์ไป

หาหมู่เฟยของนางแล้ว ก็ค่อยมาจัดการพวกเจ้าทีหลัง ! ”

หลินเว่ยเว่ยที่กำลังจะเอื้อมมือไปแตะประตูไม้แกะสลักบานงาม ก็ทำตัว

เหมือนกระต่ายน้อยที่รีบกระโดดเข้ามาอยู่ข้างกายเจียงโม่หานและจับ

แขนเสื้อเขาไว้อีกครั้ง “ไม่ได้เพคะ ! บัณฑิตน้อยต้องไปกับหม่อมฉัน

ด้วย…หม่อมฉันมาอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย หม่อมฉันกลัว ! ”

พระชายาเป็นมารดาของบัณฑิตน้อย ภายในสภาพแวดล้อมแบบนั้นนาง

ต้องคลอดบุตรออกมาด้วยความเสี่ยงชีวิต และยังล่อทหารกบฏออกไป

นางทำเพื่อเด็กที่เพิ่งให้กำเนิดจนไม่สนใจแม้แต่ร่างกายที่เพิ่งคลอดบุตร

และความปลอดภัยของตัวเอง เพื่อที่จะสร้างโอกาสให้บุตรมีชีวิตรอดต่อ

ไป แล้วมารดาที่มีคุณธรรมเช่นนี้ นางจะทำลายความฝันในการได้พบ

บุตรแท้ ๆ ไปได้อย่างไร ?

“ลูกรัก เจ้ากลับมาบ้านของตนแล้ว มีอะไรให้กลัวกันอีก ? ” หมินอ๋อง

เกลียดความไม่เอาไหนของบุตรสาว…นางพึ่งพาคู่หมั้นมากเกินไปหน่อย

หรือเปล่า ?

เจียงโม่หานพูดขึ้นมาเบา ๆ “ถึงแม้ตำหนักหมินอ๋องจะเป็นบ้านในวันหน้า

ของเว่ยเว่ย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้ามาในตำหนัก ทุกอย่างหรือทุกเรื่อง

ก็ล้วนเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับนาง หากใจวิตกกังวลและรู้สึกไม่

สบายใจก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลินจื่อเหยียนก็พยักหน้า “ใช่ ใช่พ่ะย่ะค่ะ ! มีคนคุ้นเคยคอยอยู่เคียงข้าง

พี่รองจะได้รู้สึกปลอดภัย ! ”

หลินเว่ยเว่ยทำตาระยิบระยับเพื่อออดอ้อนหมินอ๋อง หมินอ๋องจนปัญญาใน

ทันที จึงตรัสกับเจียงโม่หานอย่างไม่สบอารมณ์ “ได้ ! ถ้าเช่นนั้นเจ้าตาม

มาแล้วกัน ! ”

ต่อจากนั้นพวกนางก็ค่อย ๆ เดินไปยังทิศทางสู่สวนจื่อถง แม้ว่าจะเป็นฤดู

หนาว แต่ศาลาต่าง ๆ ภูเขาหินจำลองและพวกต้นไม้ที่เขียวขจีตลอดทั้งสี่

ฤดูก็ยังคงให้ทิวทัศน์ที่งดงาม

ในสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงโม่หานได้เข้ามาในตำหนักหมินอ๋อง

เมื่อชาติก่อน หมินอ๋องและหมินอ๋องซื่อจื่อสิ้นชีพในสนามรบ เพราะความ

โศกเศร้าจึงทำให้อาการป่วยของหมินหวางเฟยหนักขึ้นกว่าเดิม นางจบ

ชีวิตด้วยการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายที่สระบัวหลังตำหนัก ส่วนเฝิงชิวฟานที่

ขโมยชะตาชีวิตของเขาไปก็ได้เป็นนกพิราบครองรังนกสี่เชวี่ย1 กลาย

เป็นนายเพียงหนึ่งเดียวของตำหนักหมินอ๋อง

คนใจแคบอย่างเฝิงชิวฟานไม่สร้างปัญหาให้เขาก็ถือว่าดีเท่าไรแล้ว ดัง

นั้นอีกฝ่ายจึงไม่เคยเชิญเขามาเป็นแขกที่ตำหนักหมินอ๋องเลยสักครั้ง

แท้จริง ตอนที่ตำหนักหมินอ๋องเจริญรุ่งเรืองก็งดงามถึงขั้นนี้เชียวหรือ !

ตั้งแต่ประตูหลักมาจนถึงสวนจื่อถงต้องใช้เวลาหนึ่งเค่อเต็ม ๆ ในระหว่าง

นั้นหมินอ๋องยังถามหลินเว่ยเว่ยว่าจะนั่งเกี้ยวหรือเปล่า หลินเว่ยเว่ยถึงได้

ตระหนักว่าสิ่งที่เขียนลงในนิยายเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริง พวกสตรีสูง

ศักดิ์ในตำหนักต้องเดินไกลถึงขนาดนี้กว่าจะถึงเรือนของตน ถ้าไม่นั่ง

เกี้ยวก็คงได้เหนื่อยจนตายแน่นอน…

แต่นางไม่จำเป็นต้องใช้เกี้ยวจริง ๆ เพราะตอนอยู่ที่หมู่บ้านฉือหลี่โกว นาง

วิ่งขึ้นเขาและเดินอยู่ในป่าทุกวัน ดังนั้นพละกำลังแค่นี้นางยังมีเหลือเฟือ

หลินเว่ยเว่ยหันไปมองเจียงโม่หาน…ถ้าอย่างไร……เจ้านั่งเกี้ยวดีหรือไม่ ?

เจียงโม่หาน “…”

เขาไม่ใช่บัณฑิตอ่อนแอที่ลมพัดมาแล้วก็จะล้มทันที อย่าคิดว่าเขาอ่อนแอ

ถึงขนาดนั้นได้หรือเปล่า ?

เมื่อมาถึงสวนจื่อถงแล้ว หมินอ๋องก็หันมาเพื่อจะตรัสอะไรสักอย่างกับเจียง

โม่หาน แต่พอเห็นบุตรสาวกำแขนเสื้อเจ้าหน้าขาวไว้แน่น พระองค์ก็กลืน

คำพูดกลับไปอีกครั้ง

“เสวี่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าไม่นอนพักสักหน่อย ? ” พอเข้ามาในเรือนหลังและ

ผ่านเข้าประตูห้องบรรทมแล้ว หมินอ๋องก็เห็นพระชายากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอน

อยู่บนแท่นบรรทม พระองค์จึงรีบเดินเข้าไปถามด้วยความห่วงใย

หยี่ซวงที่อยู่ด้านข้างทูลด้วยรอยยิ้ม “ทูลท่านอ๋อง พระชายาได้ยินว่าท่าน

หญิงมาถึงแล้วจึงดีพระทัยเพคะ ไม่ว่าหม่อมฉันจะพูดอย่างไร พระนางก็

ไม่ยอมบรรทม เพราะกลัวว่าจะพลาดโอกาสได้เจอท่านหญิงเป็นครั้งแรก

เมื่อครู่พระชายาก็ยังเสวยเค้กพุทราแดงที่คุณหนูชิงหลวนซื้อมาหนึ่งชิ้น

ด้วยเพคะ ! ”

พอหมินอ๋องได้ยินแบบนั้นก็ดีพระทัยมาก “อยากอาหารบ้างก็ดีแล้ว ! เสวี่ย

เอ๋อร์ ข้าพาเว่ยเว่ยมาหาแล้ว เจ้าอย่าตื่นเต้นเกินไป แค่นอนอยู่เฉย ๆ ก็พอ

! หลินเว่ยเว่ยเป็นชื่อของบุตรสาวพวกเรา มีแซ่เหมือนเจ้า นางเป็นบุตรที่

เจ้าเสี่ยงชีวิตคลอดออกมา เพราะนางจึงทำให้เจ้าต้องทนลำบากมาหลาย

ปี ชื่อนี้พวกเราไม่ต้องเปลี่ยนดีกว่า ต่อไปก็ให้แซ่เดียวกับเจ้า ! ”

หลินเว่ยเว่ยถือว่าได้มาเปิดโลก นางเข้าใจแล้วว่าอะไรที่เรียก ‘หลอม

เหล็กร้อยครั้งจนอ่อนนุ่มพันรอบนิ้ว’ เมื่ออยู่ต่อหน้าพระชายาแล้ว หมินอ๋

องที่เคยดุร้ายเหมือนหมาป่าก็เปลี่ยนเป็นลูกสุนัขตัวโตที่อ่อนโยนและ

เอาใจใส่ทันที แม้แต่น้ำเสียงก็ยังอ่อนโยน เพราะกลัวจะทำให้พระชายา

ตกใจ

“เว่ยเว่ยรีบเข้ามาสิ มาคารวะหมู่เฟยของเจ้า” หมินอ๋องประทับลงข้าง

แท่นบรรทมแล้วโบกพระหัตถ์เรียกหลินเว่ยเว่ย

หมินหวางเฟยที่อยู่บนแท่นบรรทมมีผิวเรียบเนียนงดงาม ดวงเนตรกลมโต

นาสิกโด่งได้รูป แต่ผิวดูซีดไปหน่อย พระวรกายก็ผอมบางสุด ๆ เมื่อเทียบ

กับหมินอ๋องที่มีร่างกายกำยำแล้วถือว่าดูตัวเล็กจนผิดปกติ

แม้ว่าหมินหวางเฟยจะประชวรหนัก แต่ดวงเนตรที่มองมากลับดูแจ่มใส่

ยิ่งกว่าอะไร ราวกับว่าได้มองทะลุชั้นผิวหนังของหลินเว่ยเว่ยจนเห็นก้นบึ้ง

ของหัวใจแล้ว

สตรีผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้คือมารดาแท้ ๆ ของบัณฑิตน้อย หลินเว่ยเว่ยไม่ได้

หลบสายตาอีกฝ่ายเพราะเป็นตัวปลอม ตรงกันข้ามคือเข้าไปหาอย่าง

ใจเย็นและมองอีกฝ่ายด้วยความชื่นชม…นี่คือแม่สามีของนาง ต่อไปนาง

จะกตัญญู รักและอยู่เป็นเพื่อนแทนบัณฑิตน้อย !

หมินอ๋องเฝ้ามองปฏิกิริยาของพระชายาด้วยความเคร่งขรึม กลัวนางจะ

ทำเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมาคือจู่ ๆ ก็คลุ้มคลั่งไล่คนออกไป แต่แล้วก็เริ่ม

คิดว่าจะเครียดไปเพื่ออะไร ? เมื่อไม่กี่ครั้งก่อน ๆ เป็นเพราะพระองค์หาตัว

ปลอมมาเอง แต่ครั้งนี้ที่พากลับมาคือบุตรสาวตัวจริง !

“ลูกรัก เข้ามาให้แม่ดูเจ้าใกล้ ๆ หน่อย ! ” หมินหวางเฟยยกยิ้มที่มุมโอษฐ์

และโบกพระหัตถ์เรียกหลินเว่ยเว่ย

หลินเว่ยเว่ยรีบก้าวเข้ามาหาสองก้าว นางหยุดอยู่ที่ข้างแท่นบรรทม จาก

นั้นก็ค่อยๆ นั่งลงแล้วเงยหน้ามองหมินหวางเฟยด้วยดวงตาเป็นประกาย…

พระนางงดงามมาก ! มารดาผู้ให้กำเนิดบัณฑิตน้อยที่หล่อเหลาราวเทพ

เซียนออกมา จะแตกต่างกันได้อย่างไร ?

[i] 1 นกพิราบครองรังนกสี่เชวี่ย หมายถึง เข้าครอบครองบ้านหรือที่ดินของผู้

อื่นโดยพลการ