หลินเว่ยเว่ยสาวน้อยจอมพลัง - ตอนที่ 595 กลับบ้านเกิดพร้อม

เกียรติยศ

ตอนที่ 595 กลับบ้านเกิดพร้อมเกียรติยศ

แม่ทัพหลินพาภรรยาและบุตรทั้งสองไปนั่งรถม้าอีกคัน ส่วนซัวถัว หยาเอ๋

อร์ ชุนซิ่ง สาวใช้และนางกำนัลที่หมินหวางเฟยพามาด้วยก็นั่งเบียดกันใน

รถม้าสองคัน นอกจากนี้ยังมีรถม้าขนของอีกสองคัน มันบรรทุกของขวัญ

ที่หลินเว่ยเว่ยเตรียมให้คนสนิทที่หมู่บ้านฉือหลี่โกว

ขบวนรถม้าอันยิ่งใหญ่เคลื่อนตัวสู่ถนนบนหุบเขาแสนคดเคี้ยว หลิวต้า

ซวนและเหลยหยู่ที่ออกมาส่งสินค้าในเขตเริ่นอันก็มองขบวนรถม้านี้ ก่อน

จะบ่นในใจว่า คนพวกนี้เหมือนกำลังไปที่ฉือหลี่โกว เป็นแขกของบ้านใคร

กัน ? ตั้งแต่เสี่ยวเว่ยไปที่เมืองหลวงก็ไม่มีขบวนรถม้าอลังการเช่นนี้มาที่

ฉือหลี่โกวอีกเลย !

“ท่านลุง ข้าเห็นคนที่นั่งอยู่ในรถม้าคันสุดท้าย เหมือนว่าเป็นพี่เขยของข้า

! ” เหลยหยู่ตาดี แค่มองออกไปก็เห็นร่างอันคุ้นตาบนรถม้าแล้ว

หลิวต้าซวนหรี่ตามอง หลังมองดี ๆ แล้วเขาก็มีดวงตาเบิกกว้างทันที “ใช่

จริง ๆ ด้วย ! ถ้าอย่างนั้น…เสี่ยวเว่ยก็กลับมาแล้ว ? ”

เหลยหยู่รีบเตือน “จะเรียกเสี่ยวเว่ยตรง ๆ ไม่ได้แล้ว ตอนนี้นางเป็นจวิ้นจู่

แห่งตำหนักหมินอ๋อง…” ใครบอกว่าพี่รองหลินไม่คู่ควรกับพี่โม่หานกัน

เล่า ? จวิ้นจู่กับจอหงวน นับเป็นคู่ที่เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก !

หลิวต้าซวนตบปากตัวเอง “เป็นจวิ้นจู่แห่งตำหนักหมินอ๋องจริง ๆ ด้วย ดู

ความเปล่งประกายของขบวนรถม้าแล้วช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน ! คนที่ขี่ม้า

ขนาบสองข้างนั้นคงไม่ใช่องครักษ์ตำหนักอ๋องหรอกกระมัง ? สวรรค์ มีตั้ง

สิบกว่าคน ! เวลาฮ่องเต้กับองค์ชายหรือองค์หญิงทั้งหลายออกเดินทางก็

คงประมาณนี้ใช่หรือไม่ ? ”

ทันใดนั้นขบวนรถม้าก็หยุดลง ก่อนที่ร่างเพรียวบางของใครบางคนจะ

กระโดดลงจากรถม้า…ที่แท้หลินเว่ยเว่ยก็เห็นพวกเขาแล้ว

หลินเว่ยเว่ยพาหยาเอ๋อร์วิ่งเข้ามาหาพวกเขา ก่อนจะกระโดดขึ้นรถม้า

ของหลิวต้าซวนอย่างคนที่ทำจนเคยชิน “ลุงต้าซวน ไม่ได้เจอกันนานเลย

ท่านกับป้ากุ้ยฮวาสบายดีหรือไม่ ? ” ส่วนรถม้าอีกคัน หยาเอ๋อร์และเหลยห

ยู่สองพี่น้องก็เริ่มสนทนากันแล้ว

คำเรียก ‘ลุงต้าซวน’ ที่ฟังดูสนิทสนมนี้ทำให้ความตึงเครียดและความ

คิดมากในใจของหลิวต้าซวนหายไปทันที เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “สบายดีทุก

คน สบายดีทุกคนนั่นแหละ ! ป้าของเจ้าดูแลโรงงานแปรรูป ทำงานแต่ละ

วันแบบมีความสุขสุด ๆ ปีก่อนเมล็ดทานตะวันหลากหลายรสชาติของพวก

เราได้รับความนิยมมาก ร้านขายเมล็ดถั่วคั่วที่อยู่รอบเมืองหรืออำเภอเรา

ต่างมาซื้อของถึงในหมู่บ้าน ! พอสรุปบัญชีตอนสิ้นปีแล้วแทบทุกบ้านมี

รายได้เกือบ 100 ตำลึง ! ”

“ส่วนเนื้อแผ่นกับผลไม้อบแห้งของบ้านเจ้า เสี่ยวเฉียงเป็นคนดูแล หมู่บ้าน

เรากับหมู่บ้านใกล้เคียงพากันเลี้ยงหมูบ้านละหลายตัว เจ้าไม่ต้องกลัวว่า

เนื้อแผ่นจะขาดวัตถุดิบ ส่วนกระต่ายที่หลังบ้านของเจ้า เสี่ยวร่างพาโก่

วเชิ่งเอ๋อร์และมู่เกินเอ๋อร์มาช่วยกันเลี้ยงได้ดีเชียวล่ะ ! ส่วนโรงงานทอผ้า

ไหมของพี่สาวเจ้าก็มีช่างทอผ้าเพิ่มอีกหลายคน หนอนไหมที่เลี้ยงในปีนี้จึง

มีเยอะขึ้นเป็นเท่าตัว ! ”

จากคำพูดของลุงต้าซวน หลินเว่ยเว่ยจึงได้รู้ว่าแม้ตัวนางไม่ได้อยู่ที่ฉือหลี่

โกว แต่กิจการทั้งหมดของครอบครัวก็ยังดำเนินต่อไป ก่อนนางหวงจะถูก

รับไปที่เมืองหลวง เดิมทีก็คิดว่าจะหยุดกิจการเนื้อแผ่นและผลไม้อบแห้ง

แต่พวกป้า ๆ สองสามคนที่จ้างมาทำงานล้วนมาจากครอบครัวที่ยากจน

ถ้าหยุดกิจการ ชีวิตของพวกนางก็จะมีผลกระทบตามไปด้วย หลังจากลอง

ครุ่นคิดแล้ว นางหวงก็สอนสูตรทำเนื้อแผ่นและกระต่ายเส้นให้บุตรสาว

คนโต จึงรักษากิจการในบ้านไว้ได้

ระหว่างสนทนากัน ขบวนรถม้าก็ขับเข้ามาถึงหน้าหมู่บ้านฉือหลี่โกว พวก

เด็กน้อยจอมซนที่เล่นกันอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านก็เห็นรถม้าขบวนใหญ่

เข้ามา จึงมาห้อมล้อมอย่างไม่กลัวคนแปลกหน้า มู่เกินเอ๋อร์ถือตะกร้า

หญ้าสดใบเขียว ขณะก้าวเข้าไปถามด้วยความใจกล้า “พวกท่านมาจาก

ไหน แล้วมาหาใคร ? ”

“มู่เกินเอ๋อร์ ! โก่วเชิ่งเอ๋อร์ ! เสี่ยวหนี่ชิว เสี่ยวถู่โต้ว…” เจ้าหนูน้อย

กระโดดลงจากรถม้า ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาบรรดาสหาย

“อ้าว ! เอ้อร์ฮว๋ากลับมาแล้ว ! ยังมีหลินซิ่วไฉ…น้าหวงกับน้าเฝิงก็กลับมา

ด้วย ! ! ” กลุ่มถั่วงอกน้อยเข้ามาล้อมรอบนางหวงและเจ้าหนูน้อยเอาไว้

พลางพูดทักทายด้วยความดีใจ

วังตงเฉียงสายตาดีจึงเห็นหลินเว่ยเว่ยกระโดดลงจากรถม้าคันหลังสุด

เขารีบตะโกนว่า “พี่รองหลิน ! เป็นพี่รองหลิน ! พี่รองหลินกลับมาแล้ว ! ! ”

เขาวิ่งเข้าไปประจบหลินเว่ยเว่ยเป็นคนแรก “พี่รองหลิน ท่านไปตั้งครึ่งปี

ข้าคิดถึงท่านจะตายอยู่แล้ว ! ! ”

เจ้าหนูน้อยใช้ไหล่กระแทกเขาพลางพูดด้วยรอยยิ้ม “คิดถึงพี่รองของข้า

หรือคิดถึงขนมฝีมือพี่รองกันแน่ ? ”

“ออกไปเลย ! ข้าต้องคิดถึงพี่รองหลินอยู่แล้ว ! อยากกินขนม ข้าไม่มี

ปัญญาหาซื้อที่เขตหรือไร ? ” วังตงเฉียงใช้แขนรัดคอเจ้าหนูน้อยเบา ๆ

“เอ้อร์ฮว๋า เจ้าเป็นสหายคนเดียวในกลุ่มที่เคยไปเยือนเมืองหลวง รีบเล่า

มาเลยว่าเมืองหลวงมีหน้าตาเป็นอย่างไร ? ใหญ่มากหรือไม่ ? คนเยอะ

หรือเปล่า…”

ตอนรถม้ามาหยุดที่หน้าบ้านสกุลหลิน ผู้ใหญ่บ้านและพวกชาวบ้านที่ได้

ทราบข่าวก็พากันมาต้อนรับและทักทายพวกนางอย่างสนิทสนม

ประตูบ้านตระกูลหลินถูกเปิดออก พี่สาวคนโตเดินออกมาจากด้านใน เมื่อ

เห็นแม่ทัพหลินกำลังจะผลักประตูเข้ามา นางก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้ว

ผ่านไปไม่นานก็จำเขาได้จากคิ้วที่แสนคุ้นตา “ท่านพ่อ ? เป็นท่านพ่อหรือ

เจ้าคะ ? ”

หลินจื่อเหยียนเขียนจดหมายมาให้ที่บ้านแล้ว บอกว่าเขาตามหาบิดาเจอ

เพราะไม่อย่างนั้นแม่ทัพหลินที่มีหนวดเคราเต็มหน้าเช่นนี้ พี่ใหญ่ก็คงไม่

กล้ายอมรับว่าเป็นบิดาตัวเอง !

“เฉียงเอ๋อร์ เป็นพ่อเอง ! พ่อกลับมาแล้ว ! ! ” แม่ทัพหลินฉีกยิ้มกว้างด้วย

ความดีใจ…บุตรสาวเหมือนกัน แต่เจ้ารองไม่อ่อนโยนและช่างเอาใจ

เหมือนบุตรสาวคนโตเลย

ตอนที่แม่ทัพหลินหายตัวไป หลินเฉียงเอ๋อร์อายุใกล้ครบ 10 ขวบแล้ว เมื่อ

นำร่างสูงสง่าในความทรงจำมาซ้อนทับกับชายเคราหนาตรงเบื้องหน้า

แล้ว นางก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ท่านพ่อ ท่านยังมีชีวิตอยู่…วิเศษเหลือ

เกินเจ้าค่ะ ! ”

หลินเว่ยเว่ยเบียดเข้ามา เมื่อเห็นดวงตาสีเหมือนตากระต่ายของพี่สาว

แล้วนางก็แกล้งหยอกล้อว่า “ไอโหยว ! เห็นข้ากลับมาแล้วตื้นตันขนาด

นั้นเลยหรือ ? มาสิ อ้อมกอดของพี่รอเจ้าอยู่เสมอ ! ”

“ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ เรียก ‘พี่’ กับใครกัน ! ” หลินเฉียงเอ๋อร์ถูก

ขัดจังหวะ ความซาบซึ้งใจจึงลดลงกว่าครึ่ง นางกลอกตาใส่หลินเว่ยเว่ย

แรง ๆ

ทันใดนั้นหลินเว่ยเว่ยก็อุ้มนางขึ้นมาแล้วตบแผ่นหลังของนาง ก่อนจะพูด

ด้วยใจจริง “ลำบากเจ้าแล้ว ! ”

หลินเฉียงเอ๋อร์ร้องด้วยความเจ็บปวดและรีบผลักน้องสาวออกทันที “เจ้า

แรงเยอะขนาดไหน ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ ? นี่เจ้ากำลังขอบคุณหรือฆ่ากันแน่ ? ”

นางเฝิงคอยเตือนอยู่ด้านข้าง “เว่ยเอ๋อร์ เจ้าเบามือหน่อย พี่สาวแต่งงาน

ได้ครึ่งปีแล้ว ถ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ เจ้าอาจทำให้หลานหลุดออกมาได้ ! ”

หลินเว่ยเว่ยตาโตทันที “ว่าอย่างไรนะ ? พี่ใหญ่ เจ้าท้องหรือ ? ”

“ใครท้อง ? ไม่มีเรื่องนี้สักหน่อย อย่างพูดจาเหลวไหล ! ! ” หลินเฉียงเอ๋อร์

อายจนหน้าแดงแล้วผลักหลินเว่ยเว่ยอีกรอบ ตอนนี้นางต้องดูแลกิจการ

สองอย่าง งานยุ่งจนไม่มีเวลาว่างกินข้าวด้วยซ้ำแล้วจะเอาเรื่องลูกมาจาก

ที่ใด ? นางปรึกษากับหนอนหนังสือที่บ้านแล้วว่าอีกสองปีค่อยมีลูก อย่าง

น้อยก็รอให้โรงงานทอผ้ามั่นคงแล้วค่อยคิดเรื่องอื่นอีกที

ผู้ใหญ่บ้านที่กำลังสนทนากับแม่ทัพหลินก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ของอีกฝ่าย จึง

อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “หย่งอวี้ บ้านพวกเจ้าจะพักกันพอหรือ ? ”

ยังไม่ทันรอให้แม่ทัพหลินได้พูดอะไร หลิวต้าซวนก็พูดขึ้นมาว่า “ที่พักไม่

พอก็ยังมีพวกพ้องอย่างพวกเราอยู่ไม่ใช่หรือ ? บ้านข้าสร้างเสร็จแล้ว

ปล่อยให้สีแห้งมาหลายเดือนแล้วยังไม่ได้ย้ายเข้าอยู่เลย…ในหมู่บ้านก็มี

หลายคนที่สร้างบ้านหลังใหม่ วางใจได้ อย่างไรก็มีที่ให้อยู่แน่นอน ! ”

พวกชาวบ้านก็พากันเอ่ยสนับสนุน