หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 1010 หนทางของ เฟยหยาน และ หลงเหยียน
บทที่ 1010
หนทางของ เฟยหยาน และ หลงเหยียน
ในอวกาศ
ซางกวน เฟยหยาน ยิ้มมุมปาก ยิ้มอย่างมั่นใจ ความคิดของเธอได้รับการพิสูจน์แล้ว นี่แสดงว่าวิถีแห่งการบำเพ็ญเซียนถูกต้อง!
แม้จะต้องตาย แม้เธอจะไม่มีอาวุธ ก็ยังสามารถลากศัตรูตายตามไปอีกหลายคนก่อนตาย
ขั้นที่สองของพลังดาบ ไม่มีดาบในมือ ดาบอยู่ในใจ แม้มือเปล่า ก็สามารถใช้พลังดาบฆ่าศัตรูได้ในระยะร้อยก้าว
ซางกวน เฟยหยาน ราวกับนางฟ้าในรัตติกาล เต้นรำอย่างสง่างามในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่
ชี้นิ้วไปทางไหน พลังดาบก็พุ่งออกไปทางนั้น สิ่งที่มองไม่เห็นกลายเป็นสิ่งที่มองเห็นได้
โดยมี ซางกวน เฟยหยาน เป็นศูนย์กลาง ยิงพลังดาบนับไม่ถ้วนออกไปรอบทิศ
บางลำพุ่งไปยังยานรบอวกาศ บางลำยิงใส่แคปซูลอวกาศ
“ตูม ตูม”
แคปซูลอวกาศที่อยู่ใกล้ๆ ถูกยิงทะลุทีละลำ นักรบ สตาร์ไฟร์ที่ถูกกักขังหนีออกมานอกแคปซูล
พลังดาบที่เหลือ พุ่งเข้าใส่ยานรบขนาดใหญ่
“ตูม ตูม”
พลังดาบไม่ได้โดนอนุภาคทำลายล้าง พลังไม่มากขนาดนั้น แต่ก็ทิ้งรอยบุ่มลึกหนึ่งฟุตไว้บนผนังยานรบ
ต้องรู้ว่า นี่คือยานรบที่แข็งแกร่งกว่าโลหะผสมไทเทเนียมและทังสเตนนะ!
ซางกวน เฟยหยาน ยิ่งต่อสู้ยิ่งชำนาญ ประกอบกับสงครามอวกาศในช่วงนี้ ตอนนี้เธอเข้าใจถึงขั้นสูงสุดของวิชาดาบ
ร่างกายของข้าคือดาบ!
“ดาบมา!”
เธอตะโกนเสียงดัง พลังในตัวพุ่งสูง
แคปซูลอวกาศทั้งหมดรอบตัวถูกพลังของเธอควบคุม บีบอัดเปลี่ยนรูป กลายเป็นรูปร่างคล้ายดาบ
จากนั้น ภายใต้การเผาผลาญชีวิตอย่างไม่คิดชีวิตของ ซางกวน เฟยหยาน
“ฆ่า!”
พอพูดจบ แคปซูลอวกาศก็พุ่งออกไปรอบทิศ
ความเร็วสูงมากพุ่งทะยานในอวกาศ กระแทกเข้ากับยานรบทั้งหมดด้วยเสียงดังสนั่น
พลังมหาศาล ทำให้ผนังยานรบแตกกระจาย ยานรบบางลำถึงกับระเบิดจากแรงกระแทก
คลื่นอวกาศระเบิดดังสนั่นไปทั่วทุกทิศทาง
ซางกวน เฟยหยาน หน้าซีดเผือด แต่มุมปากยังคงยิ้ม
“ไม่ทำให้ภารกิจเสื่อมเสีย”
การโจมตีครั้งสุดท้ายด้วยการเผาผลาญชีวิต ตัดขาดพลังชีวิตทั้งหมดของเธอ
ในขณะที่ ซางกวน เฟยหยาน เตรียมพร้อมจะอำลาโลกนี้ จู่ๆ ก็มีคนปรากฏตัวข้างกาย โอบกอดเธอไว้
เป็นกลิ่นอายของคนคุ้นเคย
“หลงเหยียน ใช่คุณไหม หลงเหยียน!”
“ใช่ ฉันเอง เฟยหยาน ฉันเอง!”
หลงเหยียน หลุดออกจากแคปซูลอวกาศ พุ่งไปหา ซางกวน เฟยหยาน ทันที
“หลงเหยียน ฉัน เข้าใจวิถีแห่งดาบแล้ว”
ซางกวน เฟยหยาน ยื่นมือลูบใบหน้า หลงเหยียน แต่การเคลื่อนไหวกลับแข็งค้างอยู่ในช่วงเวลานั้นตลอดกาล
“เฟยหยาน!”
หลงเหยียน ตะโกนอย่างปวดร้าว แต่ไร้ประโยชน์
การโจมตีครั้งสุดท้ายด้วยการเผาผลาญชีวิต ทำให้ ซางกวน เฟยหยาน ทะลวงข้อจำกัด บรรลุร่างกายกึ่งเทพ แต่เพราะอยู่ในอวกาศ ขาดออกซิเจนอย่างหนัก เธอมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว
หลงเหยียน และ ซางกวน เฟยหยาน เกิดในตระกูลใหญ่ทั้งสี่ สองคนเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก ต่อมาผ่านความเป็นความตายด้วยกัน ความรู้สึกก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นในใจ หลงเหยียน ทีละฉาก
ซางกวน เฟยหยาน ฝึกวิถีแห่งดาบ ส่วนเขา ตงฟาง หลงเหยียน ฝึกวิถีแห่งหอก
แต่เดิมในสงครามระหว่างดวงดาว เขาคิดว่าสิ่งที่ฝึกมาตั้งแต่เด็กคงไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
แต่วันนี้ได้เห็นการเผาผลาญชีวิตของ ซางกวน เฟยหยาน ก่อนตาย ในโลกนี้ไม่มีอะไรล้าสมัยหรอก
“เฟยหยาน คุณเข้าใจวิถีแห่งดาบ ฉันเข้าใจวิถีแห่งหอก เพราะคุณ ฉันเข้าใจหอกสิบสามกระบวน!”
หลงเหยียน อุ้มร่างไร้วิญญาณของ ซางกวน เฟยหยาน อารมณ์เศร้าสลดสุดๆ ความรู้สึกสับสน รวมอารมณ์ทั้งเจ็ดความรู้สึกทั้งหกเข้าด้วยกัน จึงเข้าใจหอกสังหารสิบสามกระบวน
ในมือของ หลงเหยียน มีหอกยาวที่เกิดจากพลังลมปราณดั้งเดิม
“หอกสิบสามกระบวนนี้ มอบให้คุณ!”
พูดจบปล่อยมือ หลงเหยียน เริ่มเคลื่อนไหวอย่างงดงามในอวกาศ
หอกแรก คิดถึงหอกยาวดั่งคิดถึงฉางซา ความคิดถึงสั้นๆ ไม่มีที่สิ้นสุด
“คิดถึง!”
พลังหอกที่เกิดจากลมปราณ พุ่งใส่ยานรบอย่างถี่ยิบ จำนวนมากกว่าของ ซางกวน เฟยหยาน มากนัก
ทั้งหมดโดนยานรบ และมีพลังมากด้วย ทุกหอกทะลุผนังยานรบ ทำให้รั่วไหล เสียงระเบิดดังไม่ขาดสาย
หอกที่สอง คิดถึงหนึ่งคืนนานเท่าไหร่ สุดขอบฟ้าสุดแดนดินยังไม่ยาวนานพอ
“ใจสลาย!”
พลังหอกพุ่งออกไป ทะลุเกราะเหล็กหลายชั้น ยิงทะลุปืนเลเซอร์ ก่อให้เกิดระเบิดรุนแรง
ตาเห็นเป็นมายา ใจฟังจึงเป็นจริง หอกที่สาม
“มังกรตาบอด!”
พลังลมปราณกลายร่างเป็นมังกร พุ่งใส่ยานรบ แม้จะไม่ทะลุ แต่เสียงหอกดังราวกับมังกร ทำให้ชาว เมนาชี ในยานรบทั้งลำเลือดออกทั้งเจ็ดช่อง แก้วหูทะลุ
ฟ้าดินเป็นสีขาว เที่ยวไปทั่วใต้หล้า ดวงจันทร์เหมือนเคียว ยากจะแยกจาก หอกที่สี่
“โลกีย์!”
หอกพลังลมปราณหมุนอย่างรวดเร็วในอวกาศ นำพลังจักรวาล ก่อให้เกิดหมุนสุญญากาศ คลุกเคล้าเมฆลม ส่งผลกระทบต่อการทำงานปกติของยานรบทั้งหมด
กลิ่นหอมของหนังสือมีกี่รส ใต้หล้านี้ใครเหมาะกับชุดขาว หอกที่ห้า
“ไร้เทียมทาน!”
ตอนนี้ ตงฟางหลงเหยียน คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมสุญญากาศอย่างสมบูรณ์แล้ว
แต่ระดับของเขาสูงกว่า ซางกวน เฟยหยาน มาก ทะลวงข้อจำกัดได้ก่อนหน้านี้แล้ว เป็นกึ่งเทพอย่างมั่นคง เมื่อเป็นเช่นนี้ พลังจักรวาลบวกกับการนำทางของพลังลมปราณดั้งเดิม ใต้หล้านี้ใครกล้าแข่งขัน!
หอกเหมือนมังกรนำทัพ ชีวิตเหมือนบาดาลไม่หันหลังกลับ หอกที่หก
“ร้อยมังกร!”
เพราะพลังลมปราณดั้งเดิมที่ หลงเหยียน ใช้ ก่อให้เกิดกระแสปั่นป่วนในอวกาศ จู่ๆ ก็แตกกระจายออกไป มังกรตาบอดกลายเป็นมังกรนับร้อยนับพัน เรียกพันครั้งหมื่นครั้งไม่หันกลับ
ผ่านความทุกข์จึงรู้ทุกข์ของสรรพสัตว์ เคยห่วงหาแล้ว ไร้ห่วงหา อารมณ์พายุหิมะหนึ่งหอกน้ำแข็ง หอกที่เจ็ด
“ลืมทะลุ!”
ร้อยมังกรถาโถมยานรบร้อยลำ ปะทะกับผนังนอก เสียงเสียดสีแสบหู ทำให้คนในยานรบทรมานแสนสาหัส
ลืมทะลุตามมา ไม่สนใจยานรบเหล็กกล้า พุ่งตรงสู่หัวใจคน
“พรวด”
การโจมตีทางจิต ทำให้ชาว เมนาชี นับร้อยนับพัน อาเจียนเป็นเลือดทันที
เมฆดำหมอกลงซ่อนเจตนาฆ่า กวาดล้างทัพนับพันหลายหมื่นลี้ หอกที่แปด
“คุนเผิง!”
คุนใหญ่โต ไม่รู้กี่พันลี้ พลังหอกรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
หอกเจ็ดกระบวนก่อนหน้าที่ถูกใช้ไป หลังหอกที่แปดนี้ กลับกลายเป็นหมอกใหม่ ปกคลุมยานรบทั้งหมด รูปร่างใหญ่โตราวกับคุนเผิงเหาะ
ถึงฮั่นซินจะหักหอก ก็เหลือแค่ข้าคนเดียวบาดเจ็บ หอกที่เก้า
“ร้อยผีออกหากิน!”
พลังหอกกลายเป็นหมอก ปะทะกัน กระทบจิตใจชาว เมนาชี ทั้งหมดในยานรบ ทำให้พวกเขากรีดร้องปวดร้าว ได้ผลเหมือนผีร้องหมาหอน
ฟ้าดินไร้ความรู้สึก เกลียดชังมากเท่าไหร่ เสียงร้องเดียวดายยามค่ำคืนไม่ยาวนาน วิญญาณอาฆาตไม่แค้นเพราะเป็นความประสงค์สวรรค์ หอกยาวออก จักรพรรดิร่ำไห้ หอกที่สิบ
“สวรรค์ไม่ปกปิดคนชั่ว!”
ในยานรบ ชาว เมนาชี ที่ซ่อนตัวอยู่ทั่ว ร่างกายสั่นเทา มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว จู่ๆ ก็ถูกพลังหอกที่ทะลุกำแพงมาโจมตี
เห็นจักรพรรดิไม่ก้มหัว แม่ทัพนายกองมักคำนับ หอกที่สิบเอ็ด
“แพ้แล้วได้บรรดาศักดิ์!”
“ท่านผู้บังคับบัญชา ท่านผู้บังคับบัญชา แย่แล้ว พรวด!”
ชาว เมนาชี ที่รีบรายงาน พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกพลังหอกแทงคอตรง ชาตินี้ไม่มีโอกาสพูดอีกแล้ว
ชาตินี้เวียนว่ายเป็นวัยรุ่น รักแล้วจึงรู้ว่ารักลึกซึ้ง หญิงงามจากไป ข้าไม่อยู่ หอกที่สิบสอง
“กลับชาติมาเกิดหันหลัง!”
เมื่อ หลงเหยียน เงยหน้าขึ้น ผมทั้งหมดบนหัวเขา ห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณพุ่งออกไป เส้นผมทุกเส้นหลอมรวมกับพลังหอก หนึ่งเส้นสามารถตัดขาดสุดขอบฟ้า
ทหารนับล้านโบกธง แม่ทัพฮั่นซินรบไม่แพ้ใคร หอกที่สิบสาม
“ชีวิตข้าข้าเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์!”
เมื่อ หลงเหยียน ตะโกนประโยคนี้ออกมา ยานรบ เมนาชี ทั้งหมดในอวกาศก็ระเบิด
การระเบิดรุนแรงสะท้อนท้องฟ้ายามค่ำ เปลวไฟสายรุ้ง สะท้อนกับรังสีฆาตกรทั่วร่างของ หลงเหยียน อย่างงดงาม
YOU MAY ALSO LIKE
