หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 206 คำแนะนำสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

บทที่ 206

คำแนะนำสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

เฉินเทียนเซิงพูดเบา ๆ :

“ฉันมีภารกิจลับสำหรับคุณ”

เฉินเทียนเซิงวางขวดยาวิวัฒนาการยีนลงขวดหนึ่ง

“มอบสิ่งนี้ให้กับพี่ชายของฉัน เฉิงหยู ให้เขากลายเป็นหนึ่งในมนุษย์พันธุ์ใหม่ด้วย”

“ประการที่สอง มีคน 421 คนในธัญพืช ฉันแต่งตั้ง ซุนเสี่ยวหลง เจิ้งเฉียน และหวู่เว่ยต้าเป็นผู้สอนการฝึกอบรมเพื่อดูแลการฝึกปฏิบัติของนักศึกษามหาวิทยาลัย”

“จุดสำคัญที่สุดคือให้พวกเขารวบรวมแกนคริสตัลให้ได้มากที่สุด พวกมันมีค่ามากกว่าเงินและเป็นสกุลเงินแข็งสำหรับอนาคต เมื่อมีแกนคริสตัลเพียงพอ เราก็ไม่ต้องกลัวที่จะบุกเข้าไปในเขตสงคราม” ”

เฉินเทียนเซิงมองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวังแล้วกระซิบอีกครั้ง:

“ฉันประเมินว่าในอีกไม่กี่เดือน ยาเสริมประสิทธิภาพระดับแรกจะสามารถแลกเปลี่ยนได้ โดยแต่ละคะแนนบริจาค 1,000 คะแนน ซึ่งเทียบเท่ากับแกนคริสตัลระดับหนึ่งสิบชิ้น ยาวิวัฒนาการยีนจะแพร่หลายในไม่ช้า และตราบใดที่เรามีแกนคริสตัลเพียงพอ ฐานเขตสงครามไม่มีอะไรเลย”

หลังจากพูดจบ เขาก็ตบไหล่หยางเซวี่ย

“ฉันไม่รู้ว่าฉันจะกลับมาเมื่อไหร่เมื่อฉันจากไปแล้ว คลังธัญพืช เป็นดินแดนที่ฉันต่อสู้มา ปกป้องมันให้ดี คุณทำได้ไหม”

น้ำตาไหลออกมาในดวงตาของ หยางเซวี่ยและเธอก็กัดริมฝีปากของเธอโดยไม่ปล่อยมือ

“คุณทำได้ไหม?”

“ฉันอยากไปกับคุณ!”

เฉินเทียนเซิงคำราม:

“ฉันไม่สามารถพาคุณไปด้วยได้ ที่นี่จะเป็นอย่างไรถ้าคุณจากไป? ถ้าคุณไม่ดูแลมันให้ฉัน แล้วฉันจะอยู่ที่ไหนเมื่อฉันทำธุระเสร็จแล้ว คุณอยากให้ฉันเดินเล่นในยมโลกรึไง?”

หลังจากระเบิดออกมา น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงในขณะที่เขาโน้มน้าวอีกครั้ง:

“ฟังนะ อยู่เฝ้าบ้านแทนฉัน มันไม่ใช่เวลาที่จะมาร้องไห้”

ประตูรถปิดลง และเหยียบคันเร่งอย่างดุเดือด รถบรรทุกหนักก็คำรามเสียงดัง

“หัวหน้า!”

หยางเซวี่ยหลั่งน้ำตาทันที ไล่ตามรถบรรทุก โดยไม่เต็มใจที่จะจากไป

คนอื่นๆ รู้สึกเช่นเดียวกัน ลัวหลง และ ลัวเฟิง ต่างก็ไล่ตามอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน แต่พวกเขาตามไม่ทันเลย

“ทำความเคารพ!”

ด้วยคำสั่งอันดังจากเจิ้งเหว่ย ทหารทุกคนที่มองเห็นสหายของตนก็ทำความเคารพพร้อมเพรียงกัน

แม้จะมีความขัดแย้งทางอุดมการณ์กับ เฉินเทียนเซิง แต่ความช่วยเหลือที่เขามอบให้พวกเขามีมากมาย

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะจากกันแล้ว แต่ เฉินเทียนเซิง ก็สมควรได้รับความเคารพนี้

“กลับไป!”

เฉินเทียนเซิง ลดหน้าต่างลงแล้วตะโกนบอกหยางเซวี่ย ที่กำลังไล่ตามอยู่:

“ถ้าคุณไม่กลับไป ฉันจะไม่คุยกับคุณอีกต่อไป!”

หยางเซวี่ยหยุดเดิน น้ำตาไหลอาบหน้า ร้องไห้อย่างหนัก

เมื่อปิดหน้าต่างขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเฉินเทียนเซิงก็ แน่วแน่

ในชีวิตก่อนของเขา เขาไม่เคยออกจากเมืองเจียงในช่วงสิบปีของภัยพิบัติครั้งใหญ่

ในชีวิตนี้เขาเริ่มต้นการเดินทางด้วยรถบรรทุกหนักของเขา

ข้างหน้ามีถนนยาว เต็มไปด้วยอันตรายไม่รู้จบและการเดินทางที่ไร้ขอบเขต

ขณะที่เฉินเทียนเซิงก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว เขาก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ

“ขอแสดงความยินดีกับเจ้าบ้าน เฉินเทียนเซิง สำหรับการสะสมคะแนนศักดิ์ศรี 100,000 คะแนน ห้างสรรพสินค้าระดับสองได้รับการปลดล็อคแล้ว โปรดเลือกทิศทางในการปลดล็อค”

เฉินเทียนเซิง ผงะไป

“ห้างสรรพสินค้าชั้นสอง?”

“และปลดล็อคทิศทาง นี่มันเรื่องอะไรกัน?”