หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 351 แผนเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

บทที่ 351

แผนเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

อีกด้านหนึ่ง

จ้าวซือหรุน ออกจากเขตปลอดภัยวงแหวนที่สองร่วมกับ สวี่หว่านชิว ได้สำเร็จ และยังนำผู้หญิงที่แข็งแกร่งกลับมาด้วย ระหว่างทาง ซุนเฉียนฮุยพูดอย่างไม่หยุดหย่อน

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย พี่เขยของคุณรู้จักดาราชื่อดัง จ้าวซือหรุน จริงๆ! พี่สาวของคุณเป็นคนแบบไหน?”

เธอคุยกันไม่หยุด พวกเขาเพิ่งมาถึงทางเข้าเขตปลอดภัยวงแหวนที่สอง ซึ่งสมาชิกของลัทธิกำลังอยู่ระหว่างการตรวจสอบตัวตน

หลังจากยืนยันหลายครั้ง เจ้าหน้าที่ก็ออกคำสั่งให้จับกุมผู้คน

“ตามคำสั่งของรัฐ สมาชิกโบสถ์แห่งความรอดที่เผยแพร่ความเชื่อผิด ๆ และขัดขวางความสงบเรียบร้อยของสาธารณะจะถูกจับกุมทันที ผู้ที่ถูกจับจะถูกประหารชีวิต”

“อะไรนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้!”

สมาชิกลัทธิกำลังจะต่อต้าน แต่พวกเขาถูกยิงอย่างไม่เลือกหน้า

จ้าวซือหรุน สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาและไม่มีเวลาคิด เธอคว้า สวี่หว่านชิว ทันทีแล้วกระโดดลงจากรถเพื่อหลบหนี

“เกิดอะไรขึ้น?”

ซุนเฉียนฮุยยังไม่โต้ตอบเมื่อเสียงปืนดังมาจากสะพานยกระดับวงแหวนที่สอง กระสุนปลิวไปทุกที่ ราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามสังหารกลุ่มของ จ้าวซือหรุน ทันที

โชคดีที่ สวี่หว่านชิว ปลุกความสามารถของเธอและควบคุมจิตใจได้ดีกว่า เฉินเทียนเซิง การปิดกั้นกระสุนเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ

“วิ่ง!”

ผู้หญิงสามคนหนีไปอย่างรวดเร็ว หลบห่ากระสุน

—

ภายในพระราชวัง

เฉินเทียนเซิงได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ผ่านความสามารถในการอ่านใจของเขา

ไคจุนหูได้รับคำสั่งให้สอบสวนและตรวจสอบโบสถ์แห่งความรอดอย่างละเอียด คำสั่งนั้นชัดเจน: ฆ่าสมาชิกลัทธิใด ๆ โดยไม่ลังเลหากพวกเขาถูกค้นพบ

ตอนนี้ เฉินเทียนเซิง เผชิญกับสองทางเลือก

ตัวเลือกแรกคือยึดแผนเดิมและใช้ประตูมิติอื่นเพื่อไปที่ เซี่ยงไฮ้โดยไม่คำนึงถึงที่อื่น

ทางเลือกที่สองคือการละทิ้งแผนเดิมและหันกลับไปช่วยเหลือจ้าวซือหรุนและคนอื่นๆ

ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทำให้ เฉินเทียนเซิง ตกอยู่ในความเจ็บปวด

“ฉันควรทำอย่างไรดี?”

ในอดีต ระหว่างทางไปเมืองหลวง เฉินเทียนเซิงคงเลือกตัวเลือกปัจจุบันอย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่เรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ที่ไม่มั่นคงของ สวี่หว่านชิว เขาก็ไม่สนใจชะตากรรมของผู้อื่น เขาเป็นเพียงคนคนเดียว ไม่สามารถทำทุกอย่างให้สำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ในขณะที่เขาทนทุกข์กับการตัดสินใจของเขา ใกล้ถึงเวลาที่ตกลงไว้แล้ว และไม่เพียงแต่ จ้าวซือหรุน จะไม่ปรากฏตัว แต่แม้แต่ กงหมินเสวี่ย และกลุ่มของเธอก็หายไป

“ทำไมไม่มีใครโผล่มาเลย”

ดำสนิทส่งข้อความอย่างเกียจคร้านว่า “จะมีประโยชน์อะไรในการบ่นล่ะ? หากพวกเขาพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะไม่สามารถกลับมาตามเวลาที่กำหนด ก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแผน”

“นายหมายความว่าอย่างไร?” เฉินเทียนเซิงถาม

“พวกเขาเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว หากพวกเขารู้ว่าทำไม่ได้ พวกเขาคงไม่เสี่ยงชีวิต ดังนั้น ความอดทนของคุณจึงไม่มีประโยชน์ เข้าสู่มิติอื่นเวลา 6 โมงตามที่วางแผนไว้เดิม”

ดำสนิทพูดอย่างสมเหตุสมผล และ เฉินเทียนเซิง ก็หยุดกังวล เขาหันสายตาไปยังพื้นที่หมอกใกล้สะพานจินสุ่ย

ทหารยามหลายคนออกไปเนื่องจากการค้นหาสมาชิกลัทธิในพระราชวัง ทำให้ทางเข้ามิติอื่นที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนามีช่องทางหลบหลีก

เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีก็จะถึง 6 โมง

“ดำสนิท ช่วยฉันรับรู้ตำแหน่งของพวกเขาหน่อย”

“ลืมมันไปเถอะ พวกเขาอยู่ห่างจากนายหลายหมื่นไมล์ และพวกเขาก็ไกลขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าพวกเขาจะบินได้ ก็ไม่สามารถกลับมาที่นี่ทัน”

เฉินเทียนเซิงถอนหายใจหนักเป็นครั้งสุดท้าย ก้าวไปข้างหน้า และเดินเข้าไปในหมอกไปยังทางเข้ามิติอื่น

“หยุดนะ อย่าเข้าใกล้ ไม่งั้นเราจะเปิดฉากยิง!”

ทหารชี้ปืนไปที่เฉินเทียนเซิง

เฉินเทียนเซิงมองกลับอย่างเย็นชา และทันใดนั้นร่างของเขาก็จางหายไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

ร่างสีดำพุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ และทหารคนหนึ่งก็โต้ตอบได้ทันเวลา โดยเหนี่ยวไกปืนเมื่อร่างนั้นเข้ามาใกล้

“ก้าวพริบตา!”

ร่างนั้นพุ่งผ่านวงล้อม

“เพิ่มความเร็วเป็นสองเท่า!”

ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วราวกับลมและเร็วราวกับสายฟ้า เฉินเทียนเซิงจึงสามารถหลบเลี่ยงกระสุนปืน

เพียงชั่วพริบตา เขาก็เข้าสู่หมอกแล้ว

ภายในหมอก มันก็เหมือนเดิม—พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์

“ในที่สุดฉันก็เข้ามาแล้ว บอกฉันที ฉันจะเอาทุกอย่างจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของระบบไปไว้ในพื้นที่สี่มิติได้อย่างไร”

“ก่อนอื่น โยนทุกอย่างออกไป” ดำสนิทโต้ตอบผ่านกระแสจิต

เฉินเทียนเซิง โบกมือ และทุกสิ่งในพื้นที่นั้นก็กระจายออกไปบนพื้นสีขาวบริสุทธิ์ เมื่อมองดูก็ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

“ นี่คือทั้งหมดเลยเหรอ?” เขาไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งของเหล่านี้ทั้งหมดมาก่อนด้วยซ้ำ เขาซ่อนสิ่งต่าง ๆ ไว้มากมายในตัวเขาเอง

พร้อมกันนั้น เฉินเทียนเซิงก็รู้สึกโล่งใจ ปราศจากภาระใดๆ เขารู้สึกเบาขึ้นมาก ราวกับว่าเขาสามารถกระโดดสูงสิบเมตรได้อย่างง่ายดาย

ดำสนิทใช้อินเทอร์เฟซเพื่อจัดเก็บรายการทั้งหมดในพื้นที่สี่มิติ เมื่อสิ่งของทั้งหมดหายไป เฉินเทียนเซิงรีบถาม “เดี๋ยวก่อน แล้วขวานของฉัน มีดของฉันล่ะ?คืนของเหล่านั้นมา!”

ดำสนิทตอบอย่างไม่อดทนว่า “นายคิดว่าควรถามใครเกี่ยวกับเรื่องนั้น? นายเป็นผู้ดำเนินการเอง”

ต่อไป เฉินเทียนเซิงค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับกระบวนการดึงไอเทมในมิติอื่น

หลังจากอยู่ข้างในประมาณสิบนาที เขาก็รู้สึกสบายใจและพูดว่า “จะทำอย่างไรต่อไป ฉันจะเปิดประตูมิติได้อย่างไร”

ดำสนิทตอบอย่างเหน็บแนมว่า “ด้วยความรู้ในปัจจุบันของนาย นายไม่สามารถเปิดมันได้ มีเพียงฉันเท่านั้นที่ทำได้ ดังนั้น นายควรถอยออกไปและหลีกทางให้ห่างจากทางนั้นดีกว่า”

เฉินเทียนเซิง ยิ้มและทำท่าทางเชิญชวน

“เชิญครับ ท่าน”

ดำสนิทโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“เรียบร้อยแล้ว ลุยเลย”

เฉินเทียนเซิงรู้สึกประหลาดใจกับความเรียบง่ายของมัน

“แค่เดินตรงไปข้างหน้าเหรอ?”

“แน่นอน” ดำสนิทตอบ

เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ออกจากหมอก และสิ่งที่เขาเห็นภายนอกแตกต่างไปจากพระราชวังที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

“ปัง!”

ทันใดนั้น จู่ๆ ก็มีคนชนเข้ากับ เฉินเทียนเซิง จากด้านหลัง

“โอ้พระเจ้า!”

เขาหันกลับไปด้วยความตกใจและเห็นชายหนุ่มร่างเตี้ยคนหนึ่งลูบหน้าผากบ่นกับตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงยืนอยู่ที่นี่แทนที่จะก้าวไปข้างหน้า?” เฉินเทียนเซิงถาม

เมื่อหันไปที่ร่างเล็ก เฉินเทียนเซิงก็ตระหนักว่าชายหนุ่มไม่ได้เตี้ย เขาเป็นเด็กอายุประมาณ 16 ปี ยังคงมีความไร้เดียงสาแบบเด็กมัธยมต้น

“พี่ใหญ่ ออกมาแล้วเหรอ?” เด็กสาววัยประมาณ 12 ปี ออกมาจากหมอกแล้วกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของพี่ชายทันที

“พี่ใหญ่ ภายในหมอกมีอันตรายไหม? มีซอมบี้ที่น่ากลัวไหม?”

“ใช่แล้วมีเยอะมาก แต่ละตัวดุมาก พวกมันชอบจับสาวน้อยกินเก่ง”

ชายหนุ่มทำหน้าน่ากลัวใส่น้องสาวของเขา ทำให้เธอกลัวที่จะวิ่งหนี

“พี่ใหญ่ คุณใจร้ายมาก!”

เฉินเทียนเซิงเดินออกจากหมอกโดยสมบูรณ์ สำรวจบริเวณโดยรอบ และเห็นเมืองที่มีอาคารสูงตระหง่าน แม้ว่าจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเมือง แต่อาคารต่างๆ ก็ทรุดโทรม โดยมีซากปรักหักพังและเศษซากอยู่ทุกหนทุกแห่ง แสดงให้เห็นสัญญาณของการทรุดโทรม โชคดีที่ไม่มีซอมบี้อยู่ในสายตา

“เด็กโง่ มัวรออะไรอยู่ล่ะ? เคลื่อนที่เร็ว ๆ และอย่าขวางทางเข้า!”

ชายหนุ่มพูดขณะวางน้องสาวไว้บนเบาะหลังของจักรยานและปั่นจักรยานอย่างรวดเร็ว

“ไอ้เด็กตัวร้าย”

เฉินเทียนเซิงพึมพำแล้วเดินต่อไปในขณะที่สังเกตเมืองที่ไม่คุ้นเคย สำหรับเขา ไม่ว่าจะเป็นก่อนหรือหลังวันสิ้นโลก เซี่ยงไฮ้เป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยมาโดยตลอด