หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 377 มาตายด้วยกัน

บทที่ 377

มาตายด้วยกัน

หม่าโหย่วเหลียงและกลุ่มของเขาทำให้โลกทัศน์ของพวกเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เมื่อไม่นานนี้ พวกเขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งกับการกระทำของพวกเขา รู้สึกเหมือนเป็นอาชญากรตัวร้าย อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นรถถังบดขยี้ผู้คนและอาละวาดไปข้างหน้าต่อไปโดยไม่หยุด ชีวิตแล้วชีวิตเล่าก็ดับอยู่ใต้รางของมัน เหยื่อเหล่านี้เป็นเด็กและสตรีมีครรภ์ทั้งหมด! พวกเขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ไปลงนรกซะ ไอ้เวร!” ตงเป่ยหูเป็นคนแรกที่อารมณ์เสีย เขาหยิบเศษหินขึ้นมาจากพื้นแล้วเหวี่ยงไปที่ถัง พละกำลังของเขามหาศาล หินก็กระเด็นไปกระแทกเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่กำลังตะโกนอยู่

เจ้าหน้าที่ร้องด้วยความเจ็บปวด และด้วยความโกรธ เขาหันปืนไปที่ตงเป่ยหูและคนอื่นๆ กระสุนปืนตกลงมาใส่พวกเขา

หม่าโหย่วเหลียงตอบสนองอย่างรวดเร็วและปกป้องนักล่าหญิงเพื่อหลีกเลี่ยงเสียงปืน อย่างไรก็ตาม ตงเป่ยหูก็ไม่โชคดีนัก เขาถูกกระสุนหลายนัดและมีเลือดไหลออกมาจากขนสีดำของเขา เขามองลงไปที่รูกระสุนในร่างกายของเขาด้วยความสับสน และร่างกายของเขาก็เดินกะโผลกกะเผลกขณะที่เขาทรุดตัวลงกับพื้น

“ไอ้สารเลว กล้าขว้างหินใส่ฉันเหรอ ฉันจะฆ่าแก!” เจ้าหน้าที่ระดับสูงพึมพำด้วยความโกรธและเล็งปืนไปที่กลุ่มของตงเป่ยหู

“ฉันตาบอด ฉันทำงานเพื่อพวกคุณ!”

หลังจากพูดจบเขาก็โงหัวขึ้นและล้มลงกับพื้น เมื่อดวงตาของเขาพร่ามัว เขาก็เห็นเงาดำกลุ่มหนึ่งไล่ตามเขาไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

“ฆ่าพวกมันให้หมดเถอะ พวกมัน..สมควรตายนับพันครั้ง…”

ตงเป่ยหูกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาและพูดคำสุดท้ายของชีวิต

เฉินเทียนไม่เห็นตงเป่ยหูถูกยิง แต่เมื่อเขารีบไปที่สะพานและเห็นเนื้อเลือดใต้รางรถถัง เขาก็รู้ด้วยว่าคนเหล่านี้ที่ถูกทับจนตายเป็นเด็กและผู้หญิงที่กำลังอพยพ

ผู้หญิงและเด็กได้ถูกอพยพอย่างสม่ำเสมอ สะพานตงไห่เป็นถนนสายเดียวที่ออกจากเกาะเทียม มีเด็กและผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนบนถนนสายนี้ ผู้คนหลายพันคนถูกอพยพ และรถถังก็เหยียบพวกเขา มีคนตายไปกี่คนแล้ว

“ไอ้สารเลว!”

เฉินเทียนเซิงรีบวิ่งไปข้างหน้า และเมื่อเขาเข้าใกล้ รถถังก็เข้ามาใกล้มากขึ้น พื้นใต้เท้าของเขาเริ่มลื่นมากขึ้นเนื่องจากความหนาวเย็น เลือดและเนื้อที่ถูกบดขยี้ก่อนหน้านี้กลายเป็นน้ำแข็งเลือดอย่างต่อเนื่อง นั่นหมายความว่ารถถังยังคงบดขยี้พวกเขาต่อไป

“หยุด หยุด!” เฉินเทียนเซิงตะโกนจนสุดปอด วิงวอนอย่างสิ้นหวัง เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาไม่เพียงแค่แสวงหาการแก้แค้นเท่านั้น เขาต้องการที่จะหยุดการสังหารชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่ไร้เหตุผลนี้ อย่างไรก็ตาม ผู้คนในถังไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของเด็กและสตรีเลย พวกเขาสนใจแค่การช่วยตัวเองเท่านั้น

ภายในถัง ผู้ก่อตั้งประเทศ ชายชรา ก็กระอักเลือดออกมา หลังจากไออย่างรุนแรง เขาก็ฟื้นคืนสติได้ในช่วงสั้นๆ

“ฉันยังไม่ตาย?”

“ท่านครับ เราจะไม่ปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณ!” ชายชราไออย่างรุนแรงอีกครั้ง และเสียงของเขาก็ดังมากจนรู้สึกเหมือนปอดของเขากำลังจะหลุดออกมา

“แจ้ง…แค่ก..แจ้งสะพาน…แค่ก…ทีมจรวด…ทำลายเกาะเทียม!”

ผู้ใช้พลังภายในรถถังตกอยู่ในความตื่นตระหนก “แต่ท่าน ยังมีทหารของเราอีกหลายคนบนเกาะเทียม”

“ทำลายเกาะเทียมซะ คุณต้อง… แค่ก.. อย่าปล่อยให้คนบ้ามีชีวิตอยู่… แค่ก… ระเบิดเกาะ… ฆ่าเขา อย่า…แค่ก … ให้เขามีชีวิตอยู่ … ”

“ครับท่าน!”

ชายชราเป็นบ้าไปแล้ว และไม่ว่าคำกล่าวอ้างของ เฉินเทียนเซิงจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จก็ตาม เขาต้องการปกปิดความจริง เฉินเทียนเซิงเป็นเพียงลูกชิ้นตัวน้อย เป็นตระกูลกู่ ที่กุมชะตากรรมของชาติไว้ในมือของพวกเขา เขาไม่ยอมให้ใครเอาพลังนั้นไปจากเขา แม้แต่เทพเจ้า!

เฉินเทียนเซิงพูดถูก ผู้ก่อตั้งประเทศ เฒ่ากู่ เป็นนักการเมืองที่พูดถึงความชอบธรรมและศีลธรรมอยู่เสมอ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่มีความซับซ้อน ใครก็ตามที่ขวางทางเขาจะกลายเป็นอุปสรรคที่ต้องกำจัดออกไป แม้ว่ามันจะหมายถึงการฝังชีวิตหลายพันชีวิตบนเกาะเทียมร่วมกับเขาก็ตาม

ทหารสื่อสารส่งข้อความอย่างไม่เต็มใจ และทีมจรวดที่ประจำการอยู่ที่หัวสะพานก็ยืนยันหลายครั้ง

“คุณแน่ใจหรือว่าต้องการทำลายเกาะเทียมทั้งสี่เกาะ?”

“ใช่ ยืนยันและดำเนินการทันที นี่คือคำสั่ง”

รถถังได้ออกจากเกาะเทียมแล้วและกำลังวิ่งข้ามสะพานตงไห่ ไม่มีคนมาขวางทางอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากเด็กและผู้หญิงถูกทับจนตายเมื่อไม่นานนี้

กองพันขีปนาวุธภาคพื้นดินถอนหายใจอย่างหนักเมื่อได้ยินคำสั่ง “ยิง!”

เครื่องยิงจรวด A3 ถูกส่งออกไป และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่องรอยที่ลุกเป็นไฟก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อมองไปไกลก็เห็นเปลวไฟลุกโชน

เฉินเทียนเซิง ที่กำลังไล่ตามรถถัง เผลอลื่นล้มลงกับพื้น เขาเห็นว่าคราบเลือดที่อยู่ข้างหน้าหายไปแล้วและเฝ้าดูในขณะที่ถังค่อยๆเคลื่อนห่างออกไป

ขณะเดียวกันที่หัวสะพานซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายไมล์ จรวดก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เฉินเทียนเซิงอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า “พวกเขากำลังทำอะไรอยู่?”

หลังจากที่จรวดไปถึงระดับความสูงหนึ่งแล้ว ก็ได้เปลี่ยนทิศทางภายในก้อนเมฆ มันเคลื่อนไปตามวิถีพาราโบลาอันงดงามก่อนจะดิ่งลงสู่เกาะเทียม

“พวกเขาเสียสติไปแล้วเหรอ?” แม้แต่เฉินเทียนเซิงก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ก่อตั้งระดับชาติ ยินดีที่จะเสียสละทหารและผู้วิวัฒนาการหลายพันคนเพื่อปกปิดความจริง

จรวดตกลงไปในแนวตั้ง และทหารยามทั้งหมดก็หยุดยิง มองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างไม่เชื่อสายตา และเฝ้าดูการตกลงมาของจรวด

“บูม!”

พร้อมกับการระเบิดครั้งใหญ่และคลื่นกระแทก เกาะเทียมทั้งสี่เกาะก็ถูกกลืนหายไปในทันที บ้านเรือนต่างๆ กลายเป็นไอในทันที และทั้งเด็กและผู้ใหญ่ก็ถูกระเบิดทำลายจนหมด

พวกที่ไม่ถูกลบล้าง เช่น หม่าโหย่วเหลียง ที่เพิ่งอุ้ม เสี่ยวหลิวขึ้นไปบนสะพานและไม่ได้ไปไกล เห็นจรวดตกลงมา และกระโดดลงทะเลเพื่อหลบหนีโดยไม่ลังเลใจ การเคลื่อนไหวครั้งนี้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้

ในทำนองเดียวกัน ดำสนิทเมื่อเห็นจรวดถูกปล่อย ก็ใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งตรงไปยังทะเลทันที เมื่อจรวดระเบิด เขาก็มาถึงทะเลแล้ว

การระเบิดของจรวดทำให้เกิดคลื่นกระแทกและเปลวไฟลุกลาม เฉินเทียนเซิงโกรธมาก กำขวานสงครามของเขาแล้วตะโกนว่า “ไอ้แก่ วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยแกไป เราจะตายไปด้วยกัน!”

ขวานสงครามสีม่วงถูกเหวี่ยงไปข้างหน้า ฉีกอากาศด้วยเสียงคำรามดังสนั่น มันฝังตัวอยู่ในเกราะรถถังอันหนาและมีเสียงดังกึกก้อง

“บูม! ฟ่อ! ฟ่อ!”

ผลกระทบมหาศาล ประกอบกับพลังของฟ้าร้องและฟ้าผ่า ทำลายระบบควบคุมของรถถังในทันที

เมื่อหันกลับมายังเกาะเทียม มันถูกเมฆเห็ดปกคลุมไปหมด สะพานเริ่มพังทลายลงทีละชิ้น และแม้แต่ผู้ที่ไม่ได้ถูกฝังอยู่ในการระเบิด ก็ไม่มีทางที่จะรอดพ้นจากรัศมีการระเบิดได้

คลื่นกระแทกขนาดมหึมาจากการระเบิดแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว กลืนกิน เฉินเทียนเซิงที่โกรธแค้น

…

“เร็วเข้า รีบ!” เจ้าหน้าที่ผู้ภักดีเห็นว่ารถถังไม่สามารถรุกคืบได้เลย และการระเบิดที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็ใกล้เข้ามามากขึ้น เขาตะโกนด้วยความหงุดหงิด “ผู้เฒ่า เราควรทำอย่างไรดี?”

ชายชรากลืนน้ำลายอย่างหนัก โดยตระหนักว่าสถานการณ์สิ้นหวัง เขาหยิบเครื่องส่งรับวิทยุและพูดอย่างลำบากใจว่า “ฉันชื่อกู่ ผู้ก่อตั้งระดับชาติ ฉันอยากจะฝากข้อความถึงหลานชายของฉันกู่จุน”

ชายชราหยุดชั่วคราว น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “เมื่อฉันไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป คุณต้องแบกรับความรับผิดชอบ กู่จุน อนาคตของตระกูลกู่จะขึ้นอยู่กับคุณ หากมีปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ให้ไปที่ตระกูลหลงในภูเขาชางหลง คุณก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ”

“ท่าน!”

เมื่อคลื่นกระแทกจากการระเบิดเข้ามาปกคลุมรถถัง พื้นผิวของสะพานก็เริ่มพังทลาย และสลายตัวเป็นไอ

อุณหภูมิภายในรถถังสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และเมื่อมันตกลงมาจากสะพาน ชายชราก็ถูกย่างจนกลายเป็นถ่านในเวลาไม่กี่วินาที และหายใจเฮือกสุดท้าย

“ชะตากรรมของตระกูลกู่ จะขึ้นอยู่กับคุณ หลานชายของฉัน!”

“ตูม!”

รถถังก็ตกลงไปในทะเลจมอยู่ใต้น้ำ