หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 437 สุนัขจรจัด กู่จุน

บทที่ 437

สุนัขจรจัด กู่จุน

“ดำสนิท แมวป่าตัวนั้นหนีไปไหนนะ?”

ในห้องโถงสีทอง เฉินเทียนเซิง และ เฉิง หยู กำลังยุ่งวุ่นวาย ทั้งสองมีความคิดที่ยอดเยี่ยมในการออกแบบการต่อสู้ 1ต่อ1 ในรูปแบบออนไลน์สี่มิติ ซึ่งมีข้อดีสองประการ

ประการแรก มันสามารถสะสมพลังงานได้มากขึ้น และประการที่สอง มันสามารถปรับปรุงพลังในการต่อสู้ของประชาชน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างไร พวกเขาก็ต้องเผชิญกับการบีบอัดพลังงานที่มากเกินไปเสมอ ซึ่งเป็นปัญหาทางเทคนิคที่พวกเขาไม่สามารถแก้ไขได้หากไม่มี ดำสนิท

“สวี่หว่านชิง ใช้ ลูกแก้ววิญญาณแห่งโลกเพื่อส่งข้อความถึง ดำสนิท บอกให้เขากลับมาที่นี่ทันที ถ้าเขาไม่กลับมา ฉันจะถลกหนังเขา”

“ตกลง.”

ในช่วงเวลานี้ สตาร์ไฟร์ มาถูกทางแล้ว ทีมงานรวบรวมวัสดุออกไปเร็วและกลับมาช้า และแผนกเทคโนโลยีก็มีนวัตกรรมใหม่ๆ ทุกวัน ทุกคนก็ทำงานตามปกติ ทำงานร่วมกันเพื่อความอยู่รอด

“ก๊อกก๊อก.”

มีคนเคาะประตู

“เข้ามา.”

มู่เจียงหรงเข้ามาถือเอกสาร

“เจ้านาย ฉันอยากให้คุณทบทวนความเป็นไปได้ของข้อเสนอแนะนี้”

เฉินเทียนเซิง หยิบเอกสารดังกล่าวขึ้นมาและเห็นว่าเป็นข้อเสนอสำหรับการพัฒนากลไกเทียมหลังโลกล่มสลาย

มู่เจียงหรงกล่าวว่า:

“ปัจจุบัน ผู้คนจำนวนมากทั่วประเทศสูญเสียแขนขา และหลายคนก็เป็นมนุษย์พันธุ์ใหม่ ดังนั้นฉันคิดว่า…”

“ไปหา กงหมินเสวี่ย และให้เธอเตรียมคนมาเริ่มค้นคว้า”

“ขอบคุณ.”

ขณะที่มู่เจียงหรงกำลังจะจากไป เธอก็จำสิ่งอื่นได้

“มีอีกอย่างที่ฉันอยากคุยกับคุณ”

เธอพูดอย่างจริงจัง:

“เนื่องจากข้อจำกัดของกฎจักรวาล เทคโนโลยีขั้นสูงจึงไม่สามารถปรากฏบนโลกได้ในทันที ทุกสิ่งที่เราสร้างจะต้องผลิตบนโลก ดังนั้นฉันขอแนะนำให้ตั้งฐานหลักของเราในเมืองเฟิงเทียน โดยพิจารณาจาก…”

“ใช่ คุณมีเหตุผล”

ทันใดนั้น เฉินเทียนเซิงก็ตระหนักได้ถึงจุดนี้ คิ้วของเขาขมวดคิ้วด้วยครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

มู่เจียงหรงคิดว่าเฉินเทียนเซิงเห็นด้วยกับเธอ เธอตื่นเต้นและพูดว่า:

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไปที่เฟิงเทียนเพื่อเริ่มเตรียมตัวตอนนี้”

“ไม่ต้องรีบ”

เฉินเทียนเซิงหยุดเธอ

“สิ่งที่คุณพูดนั้นสมเหตุสมผล เราต้องการฐาน แต่มันจะไม่ใช่เมืองเฟิงเทียนแน่นอน ด้วยสายตาที่คอยสอดส่องมากมาย แม้ว่าคุณจะสามารถคลุมท้องฟ้าด้วยมือเดียวในเฟิงเทียนได้ มันก็ยังไม่ปลอดภัย ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะ เก็บสิ่งที่เราทำไว้เป็นความลับ”

“อา.”

มู่เจียงหรงรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย ราวกับว่าเธอสูญเสียประโยชน์ชิ้นสุดท้ายของเธอไป

“มีอะไรอีกไหม?”

ดังที่ เฉินเทียนเซิง ถาม มู่เจียงหรง ทำได้เพียงจากไปอย่างท้อแท้

ไม่นานหลังจากที่เธอจากไป ดำสนิท ก็กลับมาอย่างวุ่นวาย

“นายกำลังมองหาฉัน?”

“เจ้าแมวป่าตัวน้อย ไปอยู่ที่ไหนมาหลายวันแล้ว?”

ดำสนิท นั่งลงบนพื้น เลียอุ้งเท้าที่เปียกชื้นของมัน

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า บอกมาสิว่านายต้องการอะไร!”

เฉินเทียนเซิง พ่นความโกรธออกมากล่าวว่า:

“เราต้องการความช่วยเหลือจากนายในเรื่องด่านทดสอบ”

แน่นอนว่าด้วยความช่วยเหลือของ ดำสนิท ปัญหาการบีบอัดพลังงานสำหรับอินสแตนซ์จึงแก้ไขได้อย่างง่ายดาย

เฉินเทียนเซิงไม่ได้กดดันอีกต่อไป ขั้นตอนต่อไปคือการเปิดตัวพื้นที่ท้าทายทางออนไลน์

…

เมืองเซี่ยงไฮ้

ขณะที่ราชินีปักหลักและกำลังจะจัดเตรียมความคุ้มครอง เธอก็ประหลาดใจเมื่อพบว่านักล่าระดับสูงเกือบทั้งหมดได้ไปที่พื้นที่ท้าทายแล้ว

จากการสอบถาม พบว่าพื้นที่ท้าทายได้นำเสนอสิ่งใหม่ๆ เป็นครั้งแรกในรอบกว่าหนึ่งปี วันนี้ มีการเพิ่มความท้าทายทั่วประเทศ โดยมีโหมดการต่อสู้ระหว่างผู้เล่นกับผู้เล่น

เธอรีบรวบรวมข้อมูลโดยตรง

พื้นที่ท้าทายแบ่งออกเป็นระดับ 1 ถึง 5 โดยมีระดับความท้าทาย 5 ระดับตามจุดแข็งส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน

การท้าทายดำเนินการโดยใช้ระบบคะแนน ซึ่งผู้ชนะจะได้รับ 1 คะแนน ผู้ที่มีอัตราการชนะและคะแนนสูงสุดจะถูกบันทึกไว้บนกระดานผู้นำ ซึ่งจะถูกรีเซ็ตทุกเดือนเพื่อเริ่มต้นใหม่

ผู้ทำคะแนนสูงสุดของเดือนจะได้รับรางวัลวัตถุศักดิ์สิทธิ์ แสดงในร้านค้าระบบ รวมถึงขวานต่อสู้ ดาบถัง และกริชเป็นรางวัลสำหรับอันดับที่หนึ่ง สอง และสาม ตามลำดับ

ผู้ที่ไม่อยู่ในสามอันดับแรก สามารถแลกเปลี่ยนรายการเหล่านี้ได้ แต่ขึ้นอยู่กับโชค ผ่านการสุ่ม โดยใช้แกนคริสตัล สำหรับทุกแกนคริสตัลที่ฝากไว้ เราสามารถสุ่มกล่องสมบัติที่มีโอกาสชนะ 0.0001% ซึ่งหมายถึงหนึ่งล้านแกนคริสตัลระดับแรกเพื่อลุ้นรับอาวุธศักดิ์สิทธิ์

“ให้ตายเถอะ มันจะมากเกินไปไหม”

เมื่อเห็นความน่าจะเป็นที่จะชนะนี้ แม้แต่อดีตผู้ประกอบการเกมก็ยังบ่นเกี่ยวกับความโหดเหี้ยมของมัน

“เฮ้ ความท้าทายอันศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเกมมากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหม?”

“แน่นอนว่ามันให้ความรู้สึกเหมือนกับเกมที่ฉันเคยเล่น”

“ฉันฝันไปเหรอ อุ้ย!! หยิกฉันทำไม”

“คุณบอกว่ามันเป็นความฝัน ฉันจึงหยิกคุณดูว่าคุณรู้สึกไหม”

“หายไวๆนะ”

สาธารณชนเต็มไปด้วยความสนใจในการท้าทายอันศักดิ์สิทธิ์ครั้งใหม่ แต่นายทุนกลับสนใจมากที่สุด

หลังจากได้รับข้อมูลโดยตรงแล้ว พวกนายทุนก็เป็นคนแรกที่ใช้แกนคริสตัลที่เก็บไว้เพื่อลอตเตอรี่ ด้วยโอกาสหนึ่งในล้าน พวกเขาสามารถสะสมแกนคริสตัลได้หลายสิบล้านแกนในปีที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าผิดหวัง หลังจากใช้จ่ายไปมากกว่าสองล้านแกนคริสตัล พวกเขาก็ได้รับรางวัล แต่เป็นเพียงกริชเท่านั้น

เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ แม้แต่หม่าเถิงที่สร้างรายได้มหาศาลจากวันโลกาวินาศก็ยังรู้สึกถูกโกงอย่างมหาศาล

อย่างไรก็ตาม เขาระงับความอยากที่จะสาปแช่งได้ เขาจึงส่งกริชศักดิ์สิทธิ์กลับไปหาครอบครัวของเขา

“ขับเฮลิคอปเตอร์เอาสิ่งนี้ไปส่งให้ตระกูลของเราด้วยความเร็วสูงสุด”

“รับทราบ”

…

ภูเขาคังหลง ป่าซีจู

กู่จุนที่หายตัวไปเป็นเวลาสามเดือน ตอนนี้กำลังถือมีดสับแกว่งไปที่ต้นไผ่ ใกล้ๆ กันมีบ้านไม้ไผ่กึ่งสำเร็จรูป คดเคี้ยวแทบจะอยู่อาศัยไม่ได้

สาวสวยที่มีชีวิตชีวาเดินเข้ามาใกล้ กระโดดไปมา

“คนงี่เง่า ฉันกำลังเรียกคุณ”

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน คุณหญิง ฉันมาแล้ว”

กู่จุนรีบเช็ดมือของเขา หลังจากผ่านมาหลายเดือน เขาก็สูญเสียความภาคภูมิใจในอดีตและแทนที่ด้วยใบหน้าที่ถ่อมตัวและคำเยินยอ

สาวสวยส่งเสียงอย่างเย็นชาและเดินนำไปด้วยก้าวกระโดด โดยมีกู่จุนตามหลังอย่างใกล้ชิด พวกเขาปีนขึ้นไปบนภูเขาไปที่บ้านไม้ไผ่อันหรูหรา เมื่อกู่จุนเข้าไปในลานบ้าน เขาก็คุกเข่าลงบนพื้นเสียงดังกึกก้อง

“สวัสดี คุณชายหลง!”

ภายในบ้านไม้ไผ่ มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังดื่มชา ด้านหน้าของเขาคือกระเป๋าเดินทางสีดำที่บรรจุกริชสีดำที่ได้มาจากการสุ่มในร้านศักดิ์สิทธิ์

อย่างไรก็ตาม ในมือของชายหนุ่ม เขาถือขวานสีม่วงจางๆ ไว้ ด้วยการใช้พลังงานที่แท้จริงเพียงเล็กน้อย ขวานก็จะพุ่งออกเป็นโค้งไฟฟ้า ให้ความรู้สึกว่ามันสามารถทำลายสวรรค์และโลกได้

กู่จุนเมื่อเห็นความเงียบของชายหนุ่ม จึงคลานไปข้างหน้าสองก้าวแล้วตะโกนอีกครั้ง:

“สวัสดี คุณชายหลง”

ชายหนุ่มวางถ้วยชาลงอย่างไม่อดทน ถือกริชในมือข้างหนึ่งและขวานในมืออีกข้างหนึ่ง น้ำเสียงของเขาเย็นชา:

“กู่จุน เล่าเรื่องราวของขวานนี้ให้ฉันฟังหน่อย ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

กู่จุน ให้ความเคารพเหมือนคนรับใช้ที่ต่ำต้อย คลานไปบนพื้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

“ขวานนี้เป็นอาวุธที่ฆ่าปู่ของฉัน คนที่ใช้ขวานนี้ชื่อ เฉินเทียนเซิง ย้อนกลับไปบนเกาะเทียมในเมืองเซียงไฮ้ เขาและปู่ของฉันเสียชีวิตพร้อมกัน…”