หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 610 ไม่เสียใจในความตาย

บทที่ 610 ไม่เสียใจในความตาย

“ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ความช่วยเหลือมาจากทุกมุม นี่คือความเร็วของชาวจีนของเรา และฉันไม่เสียใจที่ได้อุทิศชีวิตให้กับจีน ถ้าชาติหน้าฉันยังอยากเป็นชาวจีน!” ประกาศเป็นชายชราชาวจีนที่ผอมแห้ง เขาคุกเข่าลงบนพื้น และตะโกนคำพูดเหล่านี้ขึ้นสู่สวรรค์ก่อนที่จะรักษาท่าทางของเขาอย่างเงียบๆ และหายใจเฮือกสุดท้าย

“ไปอีกแล้ว ท่านผู้เฒ่า โปรดอย่าท้อถอย เราต้องรีบช่วยเขา!”

ทีมแพทย์รีบไปช่วยเขาแต่ก็สายเกินไป ชายชราหยุดหายใจไปแล้ว ใบหน้าของเขาแม้จะดูผอมแห้ง แต่ก็มีการแสดงออกถึงความพึงพอใจในช่วงเวลาสุดท้ายของเขาความตายโดยไม่เสียใจอย่างแท้จริง

เมื่อจำนวนชาวจีนที่ได้รับการช่วยเหลือลดน้อยลง เฉินเทียนเซิงก็เริ่มวิตกกังวลมากขึ้น เขาได้ลองทุกวิธีที่มีอยู่ แม้กระทั่งการใช้การส่งคลื่นจิตเพื่อบรรเทาอารมณ์ของผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือ แต่ผลที่ได้ก็น้อยมาก เมื่อจิตวิญญาณของมนุษย์เปิดทาง ความตายก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

เฉินเทียนเซิงเข้าใจว่าไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะซับซ้อนเพียงใด ตราบใดที่จิตวิญญาณของบุคคลถูกยืดออกให้ตึง ก็ยังมีลมหายใจแห่งชีวิตอยู่ภายใน

แม้จะหิวโหยเพียงผิวหนังและกระดูก ตราบใดที่ลมหายใจนี้ไม่ดับ พวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่เมื่อได้รับการช่วยเหลือแล้ว โดยที่วิญญาณของพวกเขาได้ผ่อนคลายและรวมกับความวุ่นวายทางอารมณ์ ร่างกายของพวกเขาจะแสดงอาการของอวัยวะล้มเหลว

ในกรณีเช่นนี้ ความตายเป็นการตอบสนองตามธรรมชาติ ซึ่งมักเรียกว่าเป็นการตายโดยไม่เสียใจ

อย่างไรก็ตาม สำหรับทีมกู้ภัย ผลลัพธ์ดังกล่าวเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

หลังจากความพยายามทั้งหมดเพื่อช่วยเพื่อนร่วมชาติ มันไม่ได้มีไว้สำหรับพวกเขาที่จะหายใจเฮือกสุดท้าย พวกเขาตั้งใจจะกลับบ้านเพื่อใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน

“เดี๋ยวก่อน เราต้องการพาคุณกลับบ้านแบบมีชีวิต อย่าตาย!”

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ยังคงพยายามอย่างสิ้นหวังต่อไป หนึ่งในผู้เสียชีวิตมองผู้ช่วยเหลืออย่างอ่อนแอ แล้วค่อยๆ ยื่นมือออก เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเสียงยุง

“ขอบคุณทุกท่าน หลังจากที่ฉันตาย โปรดนำร่างของฉันกลับไปบ้านเกิดของเราด้วย…เพื่อฝัง”

ด้วยคำพูดเหล่านั้น อีกชีวิตหนึ่งก็วูบวาบออกมา

“อ่า ตื่นเถอะ ฉันไม่อยากเอาศพคุณกลับบ้าน ฉันอยากให้คุณกลับมาแบบเป็นๆ!”

สมาชิกในทีมแพทย์เกือบเป็นบ้าเมื่อมีผู้เสียชีวิตทะลุสองร้อยคน

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาสิ้นหวัง และตะโกนใส่กองทหารชุดเกราะดำที่เพิ่งมาถึง:

“มัวรออะไรอยู่ ช่วยพวกเราช่วยพวกเขา!”

ทหารเกราะดำทั้งกองหนุนและสมาชิกอย่างเป็นทางการต่างทุ่มเทความพยายามในการช่วยเหลือ

แม้จะมีอุปกรณ์กู้ภัยพร้อม แต่ทหารเกราะดำก็ไม่มีเวลาไปรับพวกเขาและเริ่มแจกจ่ายสิ่งของส่วนตัวให้กับเพื่อนร่วมชาติทุกคนที่ต้องการ

พวกเขาจัดหาน้ำ น้ำพุฟื้นชีวิต น้ำจากแหล่งกระตุ้นจิตวิญญาณ และน้ำรักษาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ โดยให้อาหารแก่ผู้รอดชีวิตที่ผอมแห้งเหล่านี้ทีละคน

ไชจุนหู เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติที่เสียชีวิต โดยกระตุ้นให้เขาดื่มน้ำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งด่วน:

“เดี๋ยวก่อน คุณต้องอดทนไว้”

หลังจากดื่มน้ำ ชายที่กำลังจะตายก็จับมือของไชจุนหู

“ชั่วชีวิตนี้ฉันไม่อาจตอบแทนความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของคุณได้ ต่อไปฉันจะเป็นผู้รับใช้ของคุณ”

“อย่าพูดแบบนั้น พวกเราเป็นทหารเกราะดำธรรมดาจากประเทศจีน มาที่นี่เพื่อช่วยเหลือคุณ”

“ฉันเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ครั้งหนึ่งฉันเคยสละสัญชาติของฉันเพื่อเข้าร่วมอเมริกา ฉันไม่สมควรได้รับมัน ฉันเป็นคนทรยศที่ทรยศต่อบรรพบุรุษของฉันเพื่อความรุ่งโรจน์”

เมื่อความตายใกล้เข้ามา ความคิดเหล่านี้ก็ฉุนเฉียวมากขึ้น เมื่อตระหนักว่าพวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากการดำรงอยู่อันชั่วร้ายโดยบ้านเกิดเมืองนอน หลายคนรู้สึกผิดอย่างล้นหลาม รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้ดำเนินชีวิตตามการเลี้ยงดูประเทศของตนหรือสมควรได้รับพระคุณของประเทศ และด้วยเหตุนี้หลายคนจึงจากไปพร้อมกับความคิดสุดท้ายเหล่านี้

“เฮ้ ตื่นสิ ตายแบบนี้ได้ยังไง เกิดอะไรขึ้น?”

ไชจุนหู งงงันโดยสิ้นเชิงเมื่อมองไปรอบ ๆ ฉากที่ชั่วร้าย สถานการณ์ของแต่ละคนน่าสลดใจมากกว่าครั้งก่อน แต่ก็ยังงงงวยเกี่ยวกับสถานที่นี้ และทำไมคนเหล่านี้ถึงมาอยู่ในสภาพเช่นนี้

ขณะที่ ไชจุนหู พยายามทำความเข้าใจ กลุ่มหนึ่งก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และรายล้อมบุคคลที่เขาจำได้ นั่นคือ เฉินเทียนเซิง ซึ่งครั้งหนึ่ง คนที่เขาเคยไล่ตาม

ไม่ ไม่ใช่แค่ไล่ตาม เขาเป็นวีรบุรุษของชาติ

“เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ?”

“เขาน่าจะตายไปแล้ว”

“เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”

ขณะที่ไชจุนหูกำลังจะลุกขึ้นตามไป สมาชิกทีมแพทย์ก็คว้าตัวเขาไว้

ไชจุนหู ซึ่งติดอยู่กับเสียงเรียกร้องเร่งด่วนไม่สามารถติดตาม เฉินเทียนเซิง ได้อีกต่อไป และพบว่าตัวเองถูกบังคับให้ช่วยเหลือในความพยายามช่วยเหลือแทน

รอบๆ เฉินเทียนเซิง นั้นมีสมาชิกหลักจำนวนมากของกลุ่มสตาร์ไฟร์

“ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ฉันก็คงไม่อยากช่วยเหลือพวกเขา พวกเขาเจ็บปวดมากเกินไป แทบจะดูเหมือนมนุษย์ไม่ได้เลย” หนึ่งในผู้ช่วยเหลือคร่ำครวญ

“ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าน้ำหนักเฉลี่ยของพวกเขาอยู่ที่ประมาณ 50 กิโลกรัม ร่างกายของพวกมันไม่มีอะไรเลยนอกจากผิวหนังและกระดูก มีอวัยวะล้มเหลวอย่างรุนแรงและสัมผัสกับรังสีจำนวนมาก โอกาสรอดชีวิตสำหรับคนส่วนใหญ่มีน้อยมาก”

เฉินเทียนเซิง หยุดนิ่ง กรามของเขาแน่นในขณะที่เขาเฝ้าดูความพยายามอย่างต่อเนื่องในการช่วยชีวิต และประกาศอย่างเด็ดเดี่ยว:

“รักษาให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ให้ทุกสิ่งที่คุณรอด นี่คือคำสั่ง!”

“รับทราบ” สมาชิกของสตาร์ไฟร์ตอบรับขณะที่พวกเขาแยกย้ายกันไปเข้าร่วมปฏิบัติการฉุกเฉิน

หลี่เหมิงฉี เข้าหา เฉินเทียนเซิง อย่างระมัดระวังจากด้านหลัง และถามอย่างขี้อาย:

“เราจะกลับจีนได้เมื่อไหร่”

“ขั้นแรก เรารักษาเสถียรภาพของสถานการณ์และรับรองว่าทุกอย่างปลอดภัย จากนั้นเราจะจัดเตรียมการส่งกลับ”

“แต่นี่คืออเมริกา ดินแดนของปีศาจ การอยู่ที่นี่นานเกินไปจะนำไปสู่การค้นพบของปีศาจอย่างแน่นอน” หลี่เหมิงฉี แสดงความกังวลของเธอ

โดยที่หลี่เหมิงฉีไม่รู้จัก ซึ่งไม่ได้เข้าร่วมในการค้นหาและช่วยเหลือ ยักษ์ในเมืองใต้ดินส่วนใหญ่ถูกทำลายล้างไปแล้ว เหลือเพียงกลุ่มปีศาจผิวขาวระดับสูงเท่านั้น

“อย่ากังวลไปเลย!” เฉินเทียนเซิง หงุดหงิดแล้ว ตะคอก ทำให้หลี่เหมิงฉีต้องถอยไปหลายก้าวและขอโทษอย่างเร่งรีบ:

“ฉันขอโทษ ฉันแค่ถาม ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตั้งคำถามกับการตัดสินใจของคุณ”

เมื่อเห็นความวิตกกังวลของเธอ เฉินเทียนเซิงก็ปรับน้ำเสียงของเขาให้อ่อนลง:

“อย่ากังวล ฉันไม่ได้โทษคุณ ฉันแค่… ฉันแค่กังวล เมื่อเห็นเพื่อนร่วมชาติของเราได้รับการช่วยเหลือแล้วตายทีละคน ฉันก็รู้สึกหมดพลัง”

ในขณะนั้น มีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในใจของ เฉินเทียนเซิง ซึ่งเป็นข้อความจาก สวี่หว่านชิง โดยใช้พลังของลูกแก้ววิญญาณโลก

“ฉันมีวิธีแก้ปัญหา ซึ่งเป็นวิธีการที่ ลูกแก้ววิญญาณโลก สอน”

“พูดเร็ว!” เฉินเทียนเซิงเร่งเร้าโดยมองขึ้นไปบนฟ้าขณะที่เขาเดินและพูดคุย

“อา ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย” หลี่เหมิงฉีพึมพำ ตอนนี้กังวลมากขึ้น แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เฉินเทียนเซิงก็ย้ายออกไปแล้ว

สวี่หว่านชิง กำลังสื่อสารกับ เฉินเทียนเซิง โดยใช้ฟังก์ชันกระแสจิตของลูกแก้ววิญญาณโลก

“ลูกแก้ววิญญาณโลกบ่งบอกว่าวิญญาณของผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตนั้นบริสุทธิ์มาก สำหรับตอนนี้ เราสามารถเก็บพวกเขาไว้ในพื้นที่ของลูกแก้ววิญญาณโลก ได้ หากคุณเห็นด้วย วิญญาณเหล่านี้ก็สามารถรักษาไว้ได้ ในอนาคตเมื่อเทคโนโลยีของมนุษย์ก้าวหน้าไปถึง การสร้างรูปแบบชีวิตเทียมเราอาจสามารถชุบชีวิตคนเหล่านี้ได้”

“นั่นเป็นข่าวดีในที่สุด” เฉินเทียนเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“มีวิธีอื่นอีก” สวี่หว่านชิง กล่าวต่อ

“ลูกแก้ววิญญาณโลก ยังกล่าวอีกว่าหากคุณใช้พลังแห่งศรัทธาเพื่อประทับตราจิตวิญญาณไว้ในจิตใจของพวกเขา พวกเขาจะไม่ตาย”

เฉินเทียนเซิงหยุดชั่วคราวด้วยความสนใจ:

“พลังศรัทธาทำได้อย่างนั้นเหรอ บอกฉันที ว่ามันเป็นยังไง”