หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 742 การใช้เวทมนตร์ห้ามปราม

บทที่ 742

การใช้เวทมนตร์ห้ามปราม

การต่อสู้บนยอดเขาหิมะนั้นสับสนวุ่นวายและดุเดือด

ปีศาจได้ปล่อยเสียงคำรามอันดุเดือด และมีบางตัวได้แยกตัวออกจากการต่อสู้ และบินไปยังอุปกรณ์ส่งสัญญาณในหุบเขา

เสิ่นเจียนหนานกระโดดลงไปในอากาศ โบกปืนสีแดงของเขา เตรียมที่จะทำลายอุปกรณ์ส่งสัญญาณนั้นในทันที

แต่ในเวลาเดียวกัน ปีศาจก็ได้บินมาจากด้านหลังและทุบเสิ่นเจียนหนานให้ร่วงลงไป กระแทกอย่างแรงกับหน้าผา

“อ๊า!”

ปีศาจร้องคำรามเหมือนสัตว์ป่า

แต่ในเวลาถัดมา

เงาดำเคลื่อนตัวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ผ่านปีศาจไปยังบริเวณใกล้อุปกรณ์ส่งสัญญาณ และปรากฏตัวเป็นหลี่เหมิงฉี ผู้ใช้พลังความมืด

เธอกำลังถือดาบโค้งสองอันในมือ พร้อมจะโจมตีและทำลายอุปกรณ์นั้น

แต่ปีศาจก็มีความเร็วไม่แพ้กัน ได้โบกปีกขนาดยักษ์ของมันและทุบตีหลี่เหมิงฉีให้ร่วงลงไป

หลังจากนั้น มีปีศาจอีกสิบกว่าตัวได้บินลงมายังบริเวณรอบๆ อุปกรณ์ส่งสัญญาณ และพยายามปกป้องไม่ให้ทหารชุดสีดำเข้ามาใกล้

“ทะลวง!”

เสิ่นเจียนหนานสั่งการ และทหารสีดำนับไม่ถ้วนก็เริ่มโจมตี

แม้ปีศาจจะไม่มีอาวุธ แต่ก็มีผิวหนังที่แข็งแกร่ง และเล็บที่คมกริบ ทำให้ทหารเกราะดำที่พุ่งเข้าโจมตีต้องพ่ายแพ้ไป

หลี่เหมิงฉีมีเทคนิคการต่อสู้ที่คล่องแคล่วที่สุด ขณะที่คนอื่นเลือกโจมตีด้านบน เธอเลือกโจมตีด้านล่าง

เมื่อปีศาจไม่ระวัง เธอก็พุ่งเข้าไปและใช้ดาบโค่นข้อเท้าของปีศาจ

“อ๊า!”

ปีศาจร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด และมอง หลี่เหมิงฉีด้วยสีหน้าทรมาน

เสียงร้องนั้นดังกึกก้องจนสะเทือนถึงฟ้า

“พวกสัตว์เหล่านี้ช่างฆ่ายากเย็น มีวิธีแก้ไขอะไรบ้างหรือไม่?”

หลี่เหมิงฉีรีบถอยห่างและถามคนอื่นว่ามีวิธีแก้ไขอะไรบ้าง

ในขณะนั้น

บนยอดเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน ทุกคนรู้สึกได้ถึง การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของภูเขา

“เกิดอะไรขึ้น สถานการณ์เป็นอย่างไร?”

ทหารเกราะดำหยุดโจมตีและมองลงไปด้วยความสงสัย

ภัยคุกคามมาจากใต้ชั้นเมฆ ยอดเขาเอเวอเรสต์ยื่นขึ้นไปสูงเสียดฟ้า แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ของยอดเขากลับอยู่ใต้ชั้นเมฆ

มีม่านฟ้าบังทัศนวิสัย จนไม่สามารถมองเห็นสภาพที่อยู่ด้านล่างได้

จากการรับรู้การสั่นสะเทือน ดูเหมือนว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังพุ่งเข้ามาหลายตัว

ในขณะที่ทุกคนยังคงสงสัยอยู่นั้น จากใต้ชั้นเมฆ ก็มีลิง สีเงินขนาดยักษ์ขนาด 7-8 เมตร พุ่งออกมา ทุบอกของตัวเองพร้อมส่งเสียงคำรามเหมือนสัตว์ป่า

“อื้ออ!”

ใต้ชั้นเมฆ ยังปรากฏเสือขาวกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่ง

“เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น มีสัตว์กลายพันธุ์มากมายขนาดนี้?”

สมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษต่างตกใจ เพราะสัตว์กลายพันธุ์สูงที่พุ่งออกมาจากใต้ชั้นเมฆนั้น มีจำนวนมากมายถึงร้อยๆ ตัว และทุกตัวมีความแข็งแกร่งระดับ 5 ขึ้นไป ทำให้พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมสัตว์กลายพันธุ์สูงเหล่านี้จึงถูกปีศาจควบคุม

“ฉีกพวกมันให้เป็นชิ้นๆ!”

ปีศาจสั่งการ และสัตว์กลายพันธุ์ทั้งหมดก็พุ่งเข้าโจมตีทหารสีดำ

“นี่มันยอดเขาเอเวอเรสต์นะ สัตว์พวกนี้มาได้ยังไง?”

มีคนตกใจพูดออกมา

“ยอดเขาเอเวอเรสต์ก็แค่นั้น ในยุคสิ้นโลกนี้ ไม่เพียงแต่มนุษย์เท่านั้นที่วิวัฒนาการ แม้แต่สัตว์เหล่านี้ก็ยังวิวัฒนาการไปด้วย ต่อสู้อย่างเต็มที่ ช่วยถ่วงเวลาให้ฉันหน่อย!”

เสิ่นเจียนหนานตะโกนดังๆ แล้วรีบถอยหลัง เปิดระบบเพื่อควบคุมฝูงยานรบมาสนับสนุน

สมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษจัดกองกำลังเพื่อพุ่งเข้าโจมตีสัตว์กลายพันธุ์

หลงหลิงไม่ได้เคลื่อนไหว แต่กลับจ้องมองสัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นอย่างตั้งใจ

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด

เธอถอดชุดเกราะนาโนสีดำออก

“หลงหลิง เธอทำอะไร?”หลี่เหมิงฉี ตระโกนถาม

” เย็นจัง”

หลงหลิงเก็บชุดเกราะนาโนลงในพื้นที่ว่างของระบบ แล้วมองไปยังฝูงสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างกล้าหาญ

“ฉันมีวิธีจัดการพวกมันได้ หลี่เหมิงฉี จำคำที่ฉันเคยบอกเธอไว้ให้ดี จงเป็นนักแสวงโอกาส!”

พูดจบ หลงหลิงก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ ร่างกายเธอเหมือนถูกลมหนาวพัดพาไปในอากาศ

ในขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึง และสัตว์กลายพันธุ์เกือบจะถึงเส้นแดง

หลงหลิงก็ปล่อยพลังงานออกมารอบตัว เป็นเหมือนคลื่นน้ำกระจายออกไป

“ศิลปะลึกลับ, ดึงฟ้าแลบ!”

ร่างกายของ หลงหลิงลอยตัวอยู่กลางอากาศ ยกดาบจีนขึ้นสูง เหมือนเทพเจ้าแห่งสายฟ้า

บนท้องฟ้าที่ชั้นเมฆบนภูเขา หลังจากถูกคลื่นพลังงานสัมผัส ก็หมุนวนทันทีที่และรวมตัวเป็นกลุ่ม มีสายฟ้าแลบวาบ พุ่งเข้าหา หลงหลิง

“ปัง ปัง ปัง”

ฟ้าผ่านับไม่ถ้วนตกลงบนดาบจีนที่ หลงหลิงยกขึ้น

แสงสว่างระยิบระยับ ทำให้ทุกคนต้องหลับตา

หลี่เหมิงฉีเบิกตาอ้าปากค้าง จ้องมองไปที่ หลงหลิงผู้ทรงพลัง และเห็นความผิดปกติ เส้นผมของ หลงหลิงกลายเป็นสีขาวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตา เธอกำลังเผาผลาญชีวิตของตัวเอง

“หลงหลิง อย่าเพิ่งทำอะไรโดยใจร้อน!”

“ไม่เป็นไร ฉันก็ฟื้นคืนชีพได้อยู่แล้ว เพียงแค่เล่นสนุกๆ”

เสียงของ หลงหลิงดังกังวานเพราะถูกเสียงฟ้าผ่าครอบงำ

“ห้าฟ้าถล่มสู่ยอด!”

“ตูม”

สายฟ้านับไม่ถ้วนจากดาบจีนพุ่งลงมาตรงที่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์กำลังพุ่งเข้ามา

ฝูงสัตว์กลายพันธุ์หลายร้อยตัวถูกพลังฟ้าผ่าที่รุนแรงทำลายให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

ส่วนพวกปีศาจก็ตกใจมาก เพราะกับดักสัตว์กลายพันธุ์ขั้นสูงที่พวกเขาตั้งไว้ ถูกทำลายอย่างง่ายดาย

“มันยังเป็นแค่พวกคนต่ำต้อยเหรอ?”

ขณะที่พวกปีศาจกำลังพึมพำอยู่นั้น

“ฉึก”

มีเสียงดังแหวกอากาศจากที่ไกล

ยานบินจำนวนมากกลับมาด้วยความเร็วสูง จัดเรียงเป็นแนวตัว V แล้วยิงปืนเลเซอร์พร้อมกัน

“ฟิว ฟิว ฟิว”

ปืนเลเซอร์ขนาดใหญ่ล็อคเป้าหมายไปที่เครื่องส่งสัญญาณ

พวกปีศาจเห็นแล้วตกใจ รีบหันหลังหนี

แต่ความเร็วของเลเซอร์มากเกินกว่าจะหนีได้ ทำให้พวกปีศาจถูกระเบิดเป็นเนื้อเป็นหนัง

“ไม่!”

บางส่วนของพวกปีศาจพยายามหนีไป แต่ก็ถูกคลื่นกระแทกจากปืนเลเซอร์ถล่มเข้าถึง

“ตูม”

ยอดเขาหิมาลัยทั้งหมดถูกระเบิดให้กลายเป็นเศษซาก

ถูกปืนเลเซอร์ทำลายไปเป็นบริเวณกว้าง หลังจากนั้น ยอดเขาหิมาลัยก็ไม่ใช่ 8,848 เมตรอีกต่อไป เมื่อมีการวัดใหม่พบว่า หลังจากการระเบิดแล้ว ยอดเขาหิมาลัยเหลือเพียง 8,000 เมตรเท่านั้น ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพลังการทำลายที่ไม่เหลือเศษ

“หลงหลิง!”

หลงหลิงที่ลอยอยู่ในอากาศตกลงมา

หลี่เหมิงฉีวิ่งเข้าไปรับ หลงหลิงที่ตกลงมา แต่ขณะนั้น หลงหลิงมีอุณหภูมิเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง ซึ่งเป็นสัญญาณของการสิ้นลมหายใจ

“เร็วเข้า ช่วยเธอด้วย!”

หลี่เหมิงฉีตะโกนด้วยความสิ้นหวัง

…

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้น จิตสำนึกของ หลงหลิงปรากฏอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวบริสุทธิ์

พื้นที่นั้นกว้างใหญ่ มีวิญญาณที่ส่องแสงพร่ามัว หลายตน ทุกคนต่างสับสนและมองไม่เห็นอะไร

หลงหลิงมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง

“เธอก็มาถึงแล้วเหรอ?”

เสียงหญิงดังมาจากด้านหลัง หลงหลิงเธอหันไปมอง รู้สึกคุ้นเคยกับบุคคลนี้ แต่ก็ไม่สามารถจำได้

แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอคือใคร และชื่ออะไร