หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 780 ทดลองผิดลองถูก
บทที่ 780
ทดลองผิดลองถูก
ไม่นานนัก คนที่ออกไปตามหาเฉินเทียนเซิงก็กลับมายังห้องทดลอง
“หัวหน้าล่ะ”
“ท่านเฉินบอกว่า ให้พวกเรากลับไปพักผ่อนก่อน”
ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
ดำสนิทร้องเหมียวๆ
“เหมียววว สุดท้ายข้าก็ต้องลงมือเองสินะ”
ทุกคนมองดำสนิทด้วยสายตาตื่นตะลึง เมื่อเห็นมันเดินไปที่มุมห้อง แล้วคาบปลาน้ำลึกตัวหนึ่งที่รอดชีวิตจากหลุมดำออกมา
เจ้าเหมียวดำสนิทคาบปลาน้ำลึกมาวางไว้ตรงหน้าทุกคน จากนั้นก็ทำท่าทางเลียนแบบการผูกเชือกกับปลาอย่างตั้งอกตั้งใจ
เหล่านักวิจัยเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันที พวกเขารีบช่วยกันผูกเชือกกับตัวปลา ดำสนิทใช้ปากคาบเชือกไว้ ก่อนจะโยนปลาลงไปในประตูมิติ
ไม่นานนัก มันก็ดึงเชือกกลับขึ้นมา ทุกคนต่างจ้องมองปลาที่ถูกดึงขึ้นมาด้วยสายตาเป็นประกาย
“สำเร็จแล้วเหรอ?”
“ยังหรอก ปลามันไม่ขยับเลย นี่มันยังมีชีวิตอยู่รึเปล่าเนี่ย?”
เหล่านักวิจัยต่างมุงดูปลาที่นอนแน่นิ่งอยู่ด้วยความประหลาดใจ
ดำสนิทหรี่ตาลงเล็กน้อย มันยกอุ้งเท้าขึ้น แล้วตบลงไปที่ตัวปลาเบาๆ
“ผั๊วะ ผั๊วะ”
อยู่ๆ ปลาก็สะดุ้งจนกลิ้งไปมา
“โอ้โห!”
เหล่านักวิจัยต่างส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น พวกเขากระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี
ความสำเร็จที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างแท้จริง
นักวิจัยคนหนึ่งรีบวิ่งออกไป พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น
“ท่านเฉิน! หัวหน้า! พวกเราทำสำเร็จแล้ว! พวกเราเปิดประตูมิติเชื่อมต่อกับมิติที่สี่ได้แล้ว!”
ดำสนิทเบิกตากว้างมองเหล่านักวิจัยอย่างเอือมระอา
“พวกบ้าเอ๊ย! จะรีบร้อนไปไหน ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอกว่าสำเร็จแล้ว!”
หลังจากร้องเหมียวๆ สองสามครั้ง มันก็เดินอาดๆ เข้าไปในประตูมิติอย่างองอาจ
…
เฉินเทียนเซิงถูกเรียกตัวกลับมาที่ห้องทดลอง เหล่านักวิจัยต่างพาเขามายังหน้าประตูมิติด้วยท่าทางตื่นเต้น เฉินเทียนเซิงถามอย่างร้อนรน
“แน่ใจแล้วเหรอว่าสำเร็จ?”
“ปลามันยังมีชีวิตอยู่ กลับมาจริงๆ ดูสิ”
นักวิจัยคนหนึ่งยื่นปลาให้เฉินเทียนเซิงดู เขาจึงลองโยนปลาลงไปในประตูมิติ แล้วดึงกลับขึ้นมา ปรากฏว่าปลายังคงมีชีวิตอยู่ มันกระโดดไปมาอย่างร่าเริง
“เยี่ยมมาก!”
ในขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังจะเสี่ยงเข้าไปในประตูมิติด้วยตัวเอง
จู่ๆ ดำสนิทก็เดินออกมาจากประตูมิติ
“เฮ้ เจ้าทำอะไรน่ะ” เฉินเทียนเซิงเอ่ยถามอย่างงุนงง
“เจ้าเข้าไปแล้ว เป็นยังไงบ้าง สำเร็จไหม”
“ยังหรอก ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” ดำสนิทนั่งลงอย่างหยิ่งผยอง ก่อนจะส่งเสียงร้องเหมียวๆ ดังลั่น
“ทางเดินนี้ไม่ใช่ประตูมิติที่เชื่อมต่อกับมิติที่สี่ แต่มันเป็นทางเชื่อมไปยังอีกดาวดวงหนึ่ง ส่วนจะเป็นดาวดวงไหนนั้น ข้าเองก็ไม่รู้”
“อีก… ดาวดวงหนึ่ง?”
เฉินเทียนเซิงอุทานออกมาอย่างลืมตัว
ดำสนิทอธิบายว่า
“พวกมนุษย์โลกเรียกประตูมิติแบบนี้ว่า สะพานไอน์สไตน์-โรเซน มันก็คือรูหนอนที่เกิดจากการบิดเบือนของกาลอวกาศนั่นแหละ สามารถเดินทางข้ามไปยังจุดต่างๆ ในอวกาศได้โดยไม่ต้องเสียเวลา แต่ถ้าอยากจะค้นหาตำแหน่งของมิติที่สี่ ข้าว่าต้องใช้เวลาอีกนานเลยล่ะ”
หลังจากพูดจบ ดำสนิทก็เดินอย่างสง่างามไปยังแผงควบคุม มันครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“เป็นไปได้ยังไง ข้าจำผิดได้ยังไงกันนะ?”
เฉินเทียนเซิงชี้ไปที่ประตูมิติ แล้วถามว่า
“ฉันเข้าไปดูข้างในได้ไหม?”
“ตามใจ”
เฉินเทียนเซิงไม่รอช้า เขาสวมชุดเกราะนาโนทันที ก่อนจะก้าวเข้าไปในประตูมิติ
ภายในนั้นเป็นดาวดวงหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะบนท้องฟ้ามีดวงอาทิตย์ถึงสามดวง
พื้นดินแห้งแล้งเป็นสีดำ ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศช่างน่าขนลุก
“หัวหน้า กลับมาเร็ว พวกเรากำลังจะทดสอบครั้งต่อไป”
เสียงตะโกนดังมาจากประตูมิติ
เฉินเทียนเซิงรีบกลับเข้าไปในห้องทดลอง
ดำสนิทเลียอุ้งเท้าของมัน แล้วพูดว่า
“คราวนี้ไม่พลาดแน่ เริ่มกันเลย!”
เมื่อกดปุ่ม นักวิจัยที่เตรียมตัวอยู่ก็โยนปลาเป็นๆ ลงไปในประตูมิติทันที
…
ณ กรุงปักกิ่ง
หลิวเฉียงซี กำลังเดินเล่นอยู่บนท้องถนน พร้อมกับลูกน้องคนสนิท
“พวกแกอยู่กับฉัน รับรองว่าจะได้กินอิ่มนอนหลับ สบายไปทั้งชาติ ตอนนี้ทั่วโลกปลอดภัยจากพวกซอมบี้แล้ว พวกเรามาช่วยกันสร้างเมืองให้เจริญกันเถอะ…”
“เพี๊ยะ!”
เขายังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกปลาตัวหนึ่งตกลงมาใส่หัวอย่างจัง
“โอ๊ย!”
หลิว เฉียงซี โมโหจนสบถคำหยาบออกมา
“ใครวะ!”
ทันใดนั้นเขาก็เห็นเชือกเส้นหนึ่งลากปลาที่ตกลงมาใส่หัวเขาหายไป เมื่อมองตามไปก็พบกับแสงสว่างรูปวงกลมขนาดใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลางราว 4 เมตร ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอย่างน่าประหลาด
“อะไรน่ะ?”
หลิว เฉียงซี พยายามเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แต่พอก้าวไปได้สองก้าว ก็มีชายชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากอากาศธาตุ
“โอ้ พระเจ้า!”
หลิว เฉียงซี ตกใจกลัวจนต้องคุกเข่าลงร้องขอชีวิต
“อย่าทำผมเลย ผมไม่ใช่ทหารหนีทัพ ผมไม่ได้ขี้ขลาดสักหน่อย…”
ชายชุดดำคนนั้นก็คือ เฉินเทียนเซิง เขามองไปรอบๆ แล้วถามว่า
“นี่มันที่ไหนเนี่ย? นี่เมืองอะไร?”
ลูกน้องของหลิว เฉียงซี ตอบอย่างตะกุกตะกัก
“กรุง… ปักกิ่ง”
“อืม”
ทันใดนั้นชุดเกราะสีดำและแสงสว่างรูปวงกลมก็หายวับไปในอากาศ
…
เฉินเทียนเซิงเดินกลับเข้ามาในห้องทดลอง พร้อมกับจ้องมองดำสนิทอย่างไม่พอใจ
“นั่นมันทางไปปักกิ่ง ไม่ใช่มิติที่สี่!”
“ก็คล้ายๆ กันแหละน่า”
ดำสนิทเถียงกลับเสียงเมี้ยวๆ
“ข้าเปิดประตูมิติไปตั้งหลายที่ จำไม่ได้หรอกว่าอันไหนเป็นอันไหน ค่อยๆ ลองไปทีละอัน เดี๋ยวก็เจอมิติที่สี่เองแหละ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก”
ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่เฉินเทียนเซิงกับดำสนิทได้แสดงฝีมือกันอย่างเต็มที่
ส่วนนักวิจัยคนอื่นๆ ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนดูอยู่ห่างๆ
มีคนหนึ่งพูดพึมพำกับตัวเองว่า
“พวกนายฟังภาษาแมวรู้เรื่องเหรอ?”
“ไม่รู้เรื่อง”
“ถ้างั้นพวกนายมายืนดูอะไรกัน?”
“ก็ดูความสนุกไง”
“ฉันไม่ดูแล้ว ฉันจะไปประดิษฐ์เครื่องแปลภาษา ใครอยากช่วยบ้าง?”
การทดลองประตูมิติดำเนินต่อไป
ประตูมิติที่เปิดออกส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองต่างๆ บนโลก ซึ่งก็นับว่าดำสนิทเก่งมากแล้ว ที่ยังจำพิกัดของเมืองเหล่านี้ได้
นักวิจัยคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกเขาบันทึกพิกัดที่ใช้งานได้ทุกอัน ซึ่งล้วนเป็นพิกัดวาร์ปไปยังสถานที่ต่างๆ ทั่วโลก
ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการทำงาน หลงหลิงสาวน้อยผู้ไร้เดียงสาก็คอยถามนู่นถามนี่ไม่หยุด จนเฉินเทียนเซิงรำคาญ จึงสั่งให้หยูเหนียนทำหน้าที่คอยอธิบายให้หลงหลิงฟังแทน
“ตอนนี้เราสร้างประตูวาร์ปได้แค่ทางเดียว เหมือนกับตั๋วเที่ยวเดียว เราจึงต้องทดลองวาร์ปไปทีละพิกัด”
“ถ้าเราสร้างอุปกรณ์วาร์ปหลายๆ อัน แล้วเปิดประตูวาร์ปสองบานพร้อมกัน เราก็ไม่จำเป็นต้องคำนวณพิกัด ปัญหาตอนนี้จะถูกแก้ไขได้ด้วยการพัวพันทางควอนตัม”
หลงหลิงขมวดคิ้วแล้วถามว่า
“แล้วทำไมไม่สร้างหลายๆ อันล่ะ ทำไมสร้างแค่บานเดียว?”
“วัสดุไม่พอ”
หยูเหนียนตอบอย่างจนใจ
“วัสดุความหนาแน่นสูงทั้งหมด ถูกเก็บไว้ในมิติที่สี่ วัสดุทั้งหมดบนโลกนี้ แม้จะรวบรวมมาจนหมด ก็สร้างประตูวาร์ปได้แค่บานเดียวเท่านั้น”
“อย่างนี้นี่เอง น่าเห็นใจจัง”
ทันใดนั้น ก็มีนักวิจัยคนหนึ่งตะโกนขึ้นว่า
“ฉันค้นพบแล้ว!”
ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นถือข้อมูลมาหาเฉินเทียนเซิง
“หัวหน้า ดูสิ ข้อมูลของประตูวาร์ปเหล่านี้ ค่าตัวเลขพวกนี้เหมือนกันหมดเลย จากการคำนวณของผม ลำดับตัวเลขนี้ น่าจะเป็นตัวแทนของ จักรวาล กระจุกกาแล็กซี เนบิวลา กาแล็กซีทางช้างเผือก ระบบสุริยะ โลก แล้วก็เลขชุดยาวๆ นี่ น่าจะเป็นละติจูด ลองจิจูด และระดับความสูงบนโลก”
เฉินเทียนเซิงรับข้อมูลมาดู แล้วพยักหน้าเบาๆ
“ประตูวาร์ปยี่สิบกว่าบานที่เปิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ ล้วนเป็นเมืองใหญ่ๆ บนโลก การคำนวณของนายน่าจะถูกต้อง”
พูดจบก็หันไปมองดำสนิท
“นายหามิติที่สี่ก่อนได้ไหม แล้วค่อยหาพิกัดเมืองพวกนี้ทีหลังได้หรือเปล่า?”
ดำสนิทร้องเมี้ยวๆ
“ฉันก็กำลังไล่หาอยู่ เดี๋ยวก่อน ขอดูหน่อยซิ!”
YOU MAY ALSO LIKE
