หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 802 การคืนชีพด้วยการโคลนนิ่ง

บทที่ 802

การคืนชีพด้วยการโคลนนิ่ง

หลังจากที่หลงเหยียนจากไป ผู้อาวุโสทั้งสี่ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์อยู่นาน จากตอนแรกว่ากล่าวโทษหลงเหยียนว่าอกตัญญู ก็เริ่มสงบสติอารมณ์และวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ของเรื่องนี้

คนที่ชอบคิดร้ายกับคนอื่น มักจะมีนิสัยชอบคิดว่าคนอื่นคิดไม่ดีกับตัวเอง

สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็หาข้อสรุปไม่ได้ ด้วยวิสัยทัศน์อันคับแคบ พวกเขาไม่อาจรู้ได้ว่าแท้จริงแล้วสตาร์ไฟร์มีเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ หรือเพียงแค่วางแผนร้ายอยู่เบื้องหลัง

ทันใดนั้น หลงซูก็นึกอะไรบางอย่างออก เขาหันไปมองหลงหลิงที่หลับอยู่ข้างๆ ก่อนจะปลุกเธอเบาๆ

“หลิงเอ๋อ ตื่นก่อนเถิด ปู่มีเรื่องจะถาม”

“อือ…” หลงหลิงส่งเสียงครางในลำคอ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

“ที่พี่ชายของเจ้าพูดว่า สตาร์ไฟร์มีวิธีทำให้คนตายแล้วฟื้นได้ มันจริงหรือไม่?”

หลงหลิงตอบอย่างเฉื่อยชา “จริงสิคะ”

“แล้วฟื้นขึ้นมาจริงๆ หรือ พวกเธอเห็นกับตาตัวเองหรือไม่” พวกเขายังคงซักถามหลงหลิงไม่หยุด

หลงหลิงตอบกลับอย่างไม่ปิดบัง “หนูอยู่ที่ดาวอังคารกับเฉินเทียนเซิงเป็นเวลานาน ทุกวันพวกเรายุ่งอยู่กับการปลุกชีพผู้คนที่สละชีพในสงคราม”

“ไม่กี่วันก่อน หนูยังช่วยฝึกฝนคนที่เพิ่งฟื้นคืนชีพอยู่เลย”

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นคนเดิม พวกเขามีอะไรเปลี่ยนไปบ้างหลังจากที่ฟื้นคืนชีพ”

หลงหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “การฟื้นคืนชีพก็คือการฟื้นคืนชีพ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งเดือนเพื่อปรับตัวให้เข้ากับร่างกายใหม่”

คำตอบของหลงหลิงทำให้ผู้อาวุโสทั้งสี่คลายความกังวลลงได้บ้าง แต่อย่างไรก็ตาม หลงซูยังคงซักถามด้วยความเคลือบแคลง “คำถามสุดท้าย ที่พี่ชายของเจ้าบอกว่าต้องฉีดยา เจ้าฉีดแล้วหรือยัง”

“อืม!”

ทันทีที่พูดจบ หลงหลิงก็ทำหน้ามุ่ย เธอทำเสียงออดอ้อน “เฉินเทียนเซิงนี่ร้ายกาจจริงๆ เขาหลอกให้ข้าฉีดยา กดตัวข้าไว้ไม่ให้ขยับ แถมยังฉีดเข้าที่ก้นอีก เจ็บจะแย่”

“เอ่อ…” ผู้อาวุโสทั้งสี่ต่างก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ

“เอาเถอะ เชื่อใจสตาร์ไฟร์สักครั้งก็แล้วกัน อย่างไรเสีย หลงเหยียนก็เป็นคนของเราเอง เขาไม่น่าจะหลอกพวกเราหรอก”

เมื่อตกลงกันได้เช่นนั้น หัวหน้าตระกูลทั้งสี่ก็เริ่มรวบรวมจำนวนสมาชิกในตระกูล และรายงานให้หลงเหยียนทราบ ผ่านไปสามวัน ยานขนส่งก็ลำเลียงวัคซีนมาถึง

หลงหลิงเป็นคนรับมอบด้วยตัวเอง พร้อมกับเตรียมการฉีดวัคซีนร่วมกับทีมแพทย์

เหล่าลูกหลานของตระกูลทั้งสี่ถูกเรียกตัวมารวมกัน พวกเขายืนพูดคุยกันอย่างออกรส เกี่ยวกับอนาคตที่กำลังจะมาถึง

“ตอนนี้ในบรรดารุ่นเยาว์ของพวกเรา คนที่แข็งแกร่งที่สุดน่าจะเป็นซางกวนเฟยหยานแล้วกระมัง”

“ใช่ เธอทะลวงขีดจำกัดไปแล้ว ตอนนี้เป็นถึงระดับปรมาจารย์ พลังร้ายกาจมาก สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับห้าโดนเธอฟันตายในดาบเดียว!”

“ว่าแต่ พวกเรายังไม่รู้เลยว่าหลงหลิงกับหลงเหยียนมีฝีมือระดับไหน ต้องหาโอกาสประลองกันสักครั้งแล้ว”

ภายในห้องฉีดวัคซีนชั่วคราว ลูกหลานคนสำคัญของตระกูลได้รับการฉีดวัคซีนก่อน ขณะที่ผู้อาวุโสทั้งสี่ก็ยืนสังเกตการณ์อยู่โดยรอบ

ซางกวนเฟยหยานนั่งอยู่ตรงหน้าหลงหลิง เธอยื่นแขนออกไปพร้อมกับจ้องมองหลงหลิงด้วยสายตาท้าทาย “ว่างๆ มาสู้กันสักตั้งสิ ครั้งนี้ข้าต้องเอาชนะเจ้าให้ได้”

หลงหลิงกำลังเปิดหลอดแอมพูลอยู่ เมื่อได้ยินคำท้าทายของซางกวนเฟยหยาน เธอจึงเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทายกลับ “ตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าเคยชนะข้าได้สักครั้งที่ไหนกัน ไม่เคยชนะหรอก ต่อไปก็ไม่มีทาง!”

ซางกวนเฟยหยานยังคงยั่วต่อไป “ตอนนี้ข้าเป็นถึงระดับปรมาจารย์แล้ว เจ้าเล่าอยู่ระดับไหนกัน”

หลงหลิงดูดวัคซีนเข้าไปในกระบอกฉีดยา ก่อนจะมองซางกวนเฟยหยานด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “ฉีดก้น!”

“ทำไมพวกนั้นฉีดแขน แต่ข้าต้องฉีดก้นด้วย”

“เรื่องมากจริง ปรมาจารย์อะไรกัน”

ซางกวนเฟยหยานได้แต่กัดฟันกรอดๆ ก่อนจะยอมลุกขึ้นและถลกกางเกงลง

หลงหลิงเดินเข้าไปพร้อมกับกระบอกฉีดยาในมือ เธอพึมพำถึงวิธีการฉีดที่เพิ่งเรียนรู้มา

“ฮึบ!”

หลงหลิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “เร็วเข้า เร็วออก!” เธอรีบจิ้มเข็มฉีดยาลงไปก่อนจะดึงออกอย่างรวดเร็ว

“เอ่อ…ลืมฉีดยา ฉีดใหม่ก็ได้น่า” หลงหลิงพูดขึ้น

ซางกวนเฟยหยานโกรธจนไฟแทบพุ่ง “หลงหลิง เจ้าตั้งใจใช่ไหม!”

…

ณ ฐานทัพโคลนนิ่งดาวอังคาร

วันนี้มู่เจียงหรงแต่งตัวอย่างเป็นทางการ เธอเลื่อนการทำงานทั้งหมดออกไป และเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องเพาะเลี้ยงด้วยความกระวนกระวายใจ เธอเหลือบมองนาฬิกาเป็นระยะๆ อีก 1 นาที เวลานี้ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ภายในแคปซูลเพาะเลี้ยงคือซิงลี่ย่าเพื่อนสนิทของเธอ อีก 30 วินาที ซิงลี่ย่าจะฟื้นคืนชีพ

“เริ่มถ่ายโอนจิตวิญญาณ 5 4 3 2 1!”

10 วินาทีสุดท้าย แคปซูลก็เปล่งแสงเจิดจ้า ร่างโคลนของซิงลี่ย่าบิดตัวไปมาอย่างผิดธรรมชาติ เธอชักกระตุกอย่างรุนแรงภายในของเหลวในแคปซูล

“เกิดอะไรขึ้น บอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้น!” มู่เจียงหรงร้องถามด้วยความตื่นตระหนก

ดำสนิท แมวดำที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่น มันอ้าปากหาวอย่างไม่พอใจ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนแคปซูล มันมองดูร่างโคลนที่ยังคงชักกระตุก

“เมื่อจิตวิญญาณสัมผัสกับร่างกาย จะเกิดปฏิกิริยาต่อต้าน ตอนนี้ความคิดกำลังหลอมรวมกับสมอง ไม่ต้องตกใจไป นี่เป็นปรากฏการณ์ปกติ” มันพูดพร้อมกับใช้ขาหน้าตบไปที่หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ข้างๆ “การรวมกันอยู่ที่ 78% มองไม่เห็นรึไง”

มู่เจียงหรงยังคงกังวล “มันจะเจ็บมากไหม”

“เมี้ยว! ขี้เกียจตอบ” ดำสนิทอ้าปากหาวอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดลงจากแคปซูล และกลับไปนอนต่อที่พื้น

“การรวมกันอยู่ที่ 82%”

“การรวมกันอยู่ที่ 97%”

“100%!”

“ซู่…”

เมื่อแสงสว่างหายไป ของเหลวในแคปซูลก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ผิวที่เนียนละเอียดและใบหน้าที่งดงามของซิงลี่ย่าปรากฏขึ้น

เมื่อฝาครอบแก้วของแคปซูลเปิดออก ซิงลี่ย่าก็ลืมตาขึ้นทันที ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เหมือนคนหายใจไม่ออกมาเป็นเวลานาน

“น้องสาว!” มู่เจียงหรงรีบวิ่งเข้าไปประคองซิงลี่ย่าให้นั่งลง เธอตบหลังซิงลี่ย่าเบาๆ

“อุ๊บ!”

ซิงลี่ย่าอาเจียนออกมา ตามด้วยอาการไออย่างรุนแรง นี่เป็นปฏิกิริยาปกติหลังจากการฟื้นคืนชีพ ร่างกายใหม่ไม่เคยหายใจมาก่อน การหายใจครั้งแรกจึงให้ความรู้สึกเหมือนสำลักน้ำ

“พออาเจียนออกมาแล้วก็ไม่เป็นไร” มู่เจียงหรงปลอบ

มู่เจียงหรงคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ซิงลี่ย่ารู้สึกสับสนไปหมด เธอพยายามจะพูด แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก

ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้น เป็นขั้นตอนการแนะนำสำหรับร่างโคลนที่ฟื้นคืนชีพ “ยินดีด้วยที่คุณฟื้นคืนชีพสำเร็จ โปรดทำตามคำแนะนำต่อไปนี้”

“ลองยกแขนขึ้น ยกตัวขึ้น” เสียงสังเคราะห์บอกขั้นตอนการฟื้นฟู ทุกคนต้องผ่านกระบวนการนี้

แต่ซิงลี่ย่าถูกมู่เจียงหรงประคองให้นั่งอยู่แล้ว เธอจึงไม่ต้องทำตามขั้นตอนนี้

มู่เจียงหรงรู้ดีว่าในช่วงแรกของการรวมจิตวิญญาณกับร่างกาย ซิงลี่ย่าต้องปรับตัว เธอช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

มู่เจียงหรงค่อยๆ ถอยห่างออกมาพลางให้กำลังใจ ซิงลี่ย่า”โปรดลงจากแท่นเพาะเลี้ยง”

ซิงลี่ย่าพยายามยกขาขึ้นอย่างยากลำบาก แต่พอลุกขึ้นยืนได้ก็เซล้มลงไป

มู่เจียงหรงกำลังจะเข้าไปประคอง แต่ซิงลี่ย่าก็พยายามลุกขึ้นยืนเองอย่างดื้อรั้น

ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละ ซิงลี่ย่าก็ยืนขึ้นได้

“ก้าวเดินไปข้างหน้า เดินตามไฟบอกทาง” เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น

ซิงลี่ย่าเดินโซเซไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เหมือนทารกที่เพิ่งหัดเดิน

“สู้ๆ นะน้องสาว เธอทำได้” มู่เจียงหรงให้กำลังใจ

เวลาผ่านไปประมาณ 30 นาที ในที่สุดซิงลี่ย่าก็เดินออกจากห้องโถงเพาะเลี้ยงโคลน มาถึงห้องสีขาวที่มีเก้าอี้นวดอยู่ตัวหนึ่ง

“นั่งลงตรงนี้ รับการฟื้นฟูกล้ามเนื้อ ฉันจะช่วยเธอควบคุมร่างกายเอง” เสียงสังเคราะห์บอก

ซิงลี่ย่าเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ เธอหันไปยิ้มให้มู่เจียงหรงที่ยืนยิ้มอยู่

แต่ในวินาทีต่อมา

ซิงลี่ย่าก็ชักเกร็ง กระแสไฟฟ้าไหลผ่านทุกเซลล์ในร่างกายของเธอ

“น้องสาว!”