อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 309 รู้แล้วว่าคิดถึง

ตอนที่ 309 รู้แล้วว่าคิดถึง
ตอนเช้า หลังจากฝังเข็มให้ตี้อู๋เปียนเสร็จแล้ว มู่เถาเยาก็โทรไปที่หมู่บ้านเถา
หยวนคุยกับหมอเทวดาหยวนและคนอื่นๆ
ปาอินกับเฉิงอันนั่วช่วยลู่จือฉินจัดการสมุนไพรที่นำกลับมาเมื่อวาน พอกิน
อาหารเที่ยงเสร็จก็จะไปทำยาที่หอยา
ตี้อู๋เปียนนั่งอยู่ด้านข้างมองพวกเขาทำงาน รอมู่เถาเยาคุยโทรศัพท์เสร็จก็ถาม
ขึ้น “ซาลาเปาน้อย ช่วงสองวันนี้จะทำยาอายุยืนไหม หญ้าอายุยืนแค่ต้นเดียว
ทำเป็นยาออกมาได้กี่เม็ดเหรอ”
“สองวันนี้ทำยาให้พวกหมาป่าก่อน ไว้กลับมาค่อยทำยาอย่างอื่น ถ้ารวมกับ
สมุนไพรอื่นๆ ก็ได้ประมาณสิบห้าเม็ด ถ้าทำให้เจือจางอีกหน่อยยี่สิบเม็ดก็ยัง
ไหว”
“ฉันอยากขอสักสองเม็ด”
“ได้สิ”
มู่เถาเยารู้ว่าเขาจะเอาไปให้ปู่กับย่า
ผู้อาวุโสสองคนของตระกูลตี้ก็ดีต่อเธอมากเช่นกัน ต่อให้ตี้อู๋เปียนไม่ขอ เธอก็
จะให้อยู่แล้ว
นอกจากบรรดาผู้อาวุโส อา อาจารย์สาม และอวิѺนไป๋แล้ว ยังมีเยี่ยนหังที่ยังมา
ไม่ถึงที่จะได้หนึ่งเม็ดเช่นกัน
ใครจะไปรู้ว่าวันหน้ายังจะโชคดีเจอหญ้าอายุยืนอีกหรือเปล่า
ใจมนุษย์มักลำเอียง มีของดีก็ต้องให้คนที่สำคัญที่สุดก่อน
นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
“ซาลาเปาน้อย สมุนไพรในป่าพิษหมาป่ามีเยอะหรือเปล่า”
“เยอะมาก ยิ่งเข้าไปลึกยิ่งเยอะ ลักษณะก็ดีด้วย”
พวกโซนรอบนอกไม่มีสัตว์ดุร้ายกับหมาป่า นักเก็บสมุนไพรจึงไปบ่อย แต่ด้าน
ในแทบจะไม่มีร่องรอยของมนุษย์ สมุนไพรย่อมเยอะเป็นธรรมดา
“ป่าพิษหมาป่ากับป่าเซียนโหยวแตกต่างกันเยอะไหม”
“ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว ป่าเซียนโหยวเก่าแก่กว่า พืชโบราณ พืชไม่ทราบ
ชนิดมีเยอะมาก ส่วนป่าพิษหมาป่าเมื่อเทียบกัน สัตว์กับพืชค่อนไปทางปกติ
แต่หมาป่าในป่าพิษหมาป่าเยอะกว่าหมาป่าในป่าเซียนโหยวรวมกันทั้งหมด
เรียกได้ว่าเป็นชาวพื้นเมืองก็ว่าได้”
ตี้อู๋เปียนพยักหน้า
“แต่พวกเราก็ไม่มีทางเดินได้ทั่วป่า ไม่รู้ว่ายังมีความแตกต่างอะไรอีกไหม ไว้
วันหน้าว่างๆ ค่อยๆ สำรวจไป”
“วันหน้าฉันไปกับเธอด้วย”
พอถึงหน้าหนาวเขาก็จะเป็นเหมือนคนปกติแล้ว ฝึกยุทธ์สักสองสามปี ปีที่สี่ที่
ห้าก็น่าจะเป็นไปได้ที่จะติดตามซาลาเปาน้อยไปหลายๆ ที่
“…ได้”
ต้องให้ความหวังไว้บ้าง
ลู่จือฉิน ปาอิน เฉิงอันนั่วฟังพวกเขาคุยกันระหว่างจัดการสมุนไพร ไม่นานก็ถึง
เวลากินข้าว
กินข้าวเที่ยงเสร็จพวกมู่เถาเยาก็ไม่ได้พัก ไปทำยาที่หอยาทันที
สองศิษย์อาจารย์ทำงานเข้าขากันอย่างสมบูรณ์แบบ
แค่ช่วงบ่ายก็ทำยารักษาแม่หมาป่ากับยาบำรุงร่างกายพวกลูกหมาป่าเสร็จ
วันจันทร์ ทำยาที่จะเป็นของขวัญให้ฝูงหมาป่า
นอกจากเวลากินนอนตามปกติ พวกเขาต่างหมกตัวอยู่แต่ในห้องปรุงยา แต่ก็
ทำออกมาได้แค่สามร้อยกว่าเม็ด
แถมยังเป็นเพราะมู่เถาเยากับลู่จือฉินแยกกันทำ มีผู้ช่วยหลายคน มิฉะนั้น
ทำได้ครึ่งเดียวของจำนวนนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
การทำยาต้องใช้เวลา
วันอังคาร พวกเขาก็ทำยาตลอดช่วงเช้าจนได้ออกมาครบห้าร้อยเม็ด
สมุนไพรที่เก็บกลับมาก็ถูกใช้จนหมดเกลี้ยง
และก็เพราะศิษย์กับอาจารย์คู่นี้มีฝีมือ ไม่มีทำเสียเลย ถึงได้จำนวนมากขนาด
นี้ ไม่อย่างนั้นคงต้องตัดทิ้งร้อยสองร้อยเม็ดถึงจะเป็นจำนวนปกติ
ทุกคนจึงพอใจมาก
เพียงแต่ด้วยความที่หมาป่ามีจำนวนเยอะมาก จึงต้องเลือกให้ลูกหมาป่า
หมาป่าตัวเมีย และครอบครัวราชาหมาป่ากินก่อน
กินข้าวกลางวันเสร็จสองศิษย์อาจารย์ก็เก็บของออกเดินทาง
เนื่องจากไม่ได้เอาเต็นท์กลับมา ครั้งนี้เข่งทั้งสองใบจึงเต็มไปด้วยอาหาร หิ้ว
นํ้าอีกคนละขวด เอาไว้ใช้แปรงฟัน
เย่ว์จือเหิงขับรถไปส่งพวกเธอที่ทางขึ้นเขาด้วยตัวเอง
“บ่ายวันเสาร์พี่จะมารับนะ”
“พี่ใหญ่ให้คนขับรถมาก็ได้ค่ะ”
“ไม่เป็นไร วันเสาร์พี่ไม่ทำงาน”
“งั้นพี่ใหญ่ไม่ต้องรีบมานะคะ มาถึงสักห้าโมงก็ได้”
“อืม รีบขึ้นเขาเถอะ ไว้กลับมาพวกเราย่างแพะกินกัน”
“ค่ะ”
ในเผ่ามีฟาร์มเลี้ยงสัตว์น้อยใหญ่ตามธรรมชาติจำนวนมาก เนื้อของพวกวัว
แพะที่เลี้ยงไว้ดีมาก รสชาติกลมกล่อม ไม่ด้อยไปกว่าของหมู่บ้านเถาหยวน
แม้แต่น้อยบราวนี่ออนไลน์
มู่เถาเยาชอบมาก
“รีบขึ้นเขาเถอะ อากวงน่าจะรอนานแล้ว”
“ค่ะ”
สองศิษย์อาจารย์ขึ้นเขาไปได้ครึ่งชั่วโมงถึงจะใช้วิชาตัวเบา
พวกเธอไปถึงถํ้าของราชาหมาป่าตอนที่ดวงอาทิตย์ยังไม่หายพ้นยอดไม้
เย่ว์จือกวงดีใจมาก ช่วยน้องสาวเอาเข่งลงพลางพูด “เสี่ยวเยาเยา แม่หมาป่า
เงยหัวได้แล้วนะ”
“ดีค่ะ”
มู่เถาเยากับลู่จือฉินเข้าไปตรวจดูแม่หมาป่า ฟื้นตัวได้ดีตามที่คิดไว้
แต่หมาป่าน้อยสองตัวกลับฟื้นตัวไม่เร็ว ยังคงดูอ่อนแอ
สุขภาพอ่อนแอมาแต่กำเนิดแตกต่างจากบาดแผลภายนอก ต้องใช้เวลานาน
“พี่รองย้ายฟืนเข้าไปในถํ้าหมาป่า ฉันจะอุ้มแม่หมาป่าเข้าไป พักพรุ่งนี้อีกวัน
มันก็น่าจะลุกขึ้นมาเดินเองได้แล้วค่ะ”
“ได้เลย”
่
ลู่จือฉิน “เสี่ยวเยาเยา อาจารย์ไปจับปลามาย่างนะ”
เย็นนี้จะก่อไฟเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
พรุ่งนี้พวกเขาออกจากที่นี่ก็จะไม่กลับมาตรงนี้อีก
“หนูไปจับปลา อาจารย์อยู่ที่นี่ค่ะ”
วรยุทธ์เธอสูงกว่าอาจารย์ ทำได้เร็วกว่า
“ไม่เป็นไร ใช้เวลาไม่นานหรอก อาจารย์จะกลับมาก่อนฟ้ามืด”
กำลังภายในเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว วิชาตัวเบาก็ย่อมก้าวหน้าขึ้นด้วย
“งั้นอาจารย์ระวังตัวด้วยนะคะ”
“อืม”
มองส่งอาจารย์เหาะไปทางนํ้าตกเสร็จมู่เถาเยาก็ใส่ยาให้แม่หมาป่าก่อน จาก
นั้นถึงอุ้มเข้าไปในถํ้า
ครอบครัวราชาหมาป่าขาวล้อมหน้าล้อมหลังมู่เถาเยาด้วยความตื่นเต้น หางก็
กระดิกไปมา
หมาป่าขาวตัวน้อยก็เอาแต่กระโจนขึ้นตัวมู่เถาเยา
มู่เถาเยาอดอุ้มมันขึ้นมาไม่ได้ จิ้มหน้าผากมันเบาๆ พลางพูด “เอาล่ะๆ รู้แล้วว่า
คิดถึง”
เย่ว์จือกวงยิ้มพูด “เจ้าตัวแสบนี่มาหอนใส่พี่ทุกคืน คงอยากถามว่าเธอไป
ไหน”
มู่เถาเยาลูบหมาป่าน้อย “พรุ่งนี้พวกเราก็จะไปจากที่นี่แล้ว จะเอาไงกับเราดี”
หมาป่าน้อยเป็นว่าที่ราชาหมาป่า เธอพามันออกจากฝูงเอากลับไปด้วยไม่ได้
พอนึกถึงตรงนี้มู่เถาเยาก็วางหมาป่าขาวตัวน้อยลง ทำท่าทางประกอบคำพูด
เพื่อสื่อสารกับราชาหมาป่าขาวและเมียของมัน “เจ้าขาว เจ้าเทา พรุ่งนี้เช้า
พวกเราจะไปจากที่นี่แล้ว ลูกชายสองตัวของพวกนายให้ไปกับพวกเราด้วยได้
ไหม ไว้พวกมันแข็งแรงฉันจะส่งกลับมาอยู่พร้อมหน้าเหมือนเดิม…”
บลาๆๆ
ก็ไม่รู้ว่าหมาป่าสองตัวนี้เข้าใจหรือเปล่า แต่อย่างไรเสียพวกมันก็ส่งเสียงหอน
อยู่เรื่อยๆ
เย่ว์จือกวงฟังแล้วก็เอาแต่หัวเราะ
ท่าทางของน้องสาวตอนสื่อสารกับพวกหมาป่ามันน่ารักจริงๆ!
“เจ้าขาว นี่เป็นยาบำรุง พรุ่งนี้เช้าเรียกหมาป่ามารวมตัวกันให้หมด ฉันจะให้
พวกเด็กๆ กินหนึ่งเม็ด จริงสิ เอาให้ครอบครัวแกกินก่อนตัวละเม็ด”
มู่เถาเยาเอายาให้แม่หมาป่ากับลูกๆ สีเทาสองตัวกินก่อน
ยาบำรุงนี้ไม่เพียงแต่จะไม่มีฤทธิѻหักล้างยาที่พวกมันกินตอนนี้หรือยาที่ใช้
รักษา ยังจะเป็นตัวช่วยเสริมอีกด้วย ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพยา
อดีตราชาหมาป่าขาวกับเมียของมัน ลูกๆ อีกสามตัว พวกหลานๆ ล้วนเป็น
หมาป่าสีขาว ต่างแข็งแรงเหมือนราชาหมาป่า แต่ถึงอย่างไรก็ต้องให้ยาบำรุง
นี้
ราชาหมาป่ามีความสำคัญต่อฝูงหมาป่ามาก
ราชาหมาป่าขาวกับหมาป่าขาวตัวน้อยกินไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน ไม่จำเป็น
ต้องให้กินซํ้า
เจ้าตัวแสบไม่ประสีประสา พอเห็นทุกคนกินก็อยากเอาบ้าง จึงนัวเนียมู่เถาเยา
ไม่หยุด
มู่เถาเยาจนปัญญา จำต้องให้มันกินอีกหนึ่งเม็ด
อย่างไรเสียก็ไม่มีโทษ ย่อยไม่ได้อย่างมากก็แค่สิ้นเปลือง