อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 379 ผลจากการฝึก

ตอนที่ 379 ผลจากการฝึก
หลังจากหมดวันหยุดยาวแต่ละมหาวิทยาลัยก็เริ่มสอบ
มู่เถาเยาต้องสอบหลายวิชา แม้จะเริ่มก่อนคนอื่น แต่กว่าจะสอบเสร็จก็หลังวัน
ที่สิบ
วันที่สิบเอ็ดมกราคม หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จมู่เถาเยาก็ไปดูศิษย์พี่ห้าชิง
หลินที่โรงพยาบาลพร้อมเหลียงจี ปาอิน ถังถัง ตี้อู่หลันฉือ
นับตั้งแต่เกิดความคิดอยากได้ลู่จือฉินเป็นแม่เลี้ยง ตี้อู่หลันฉือก็ทำตัวติดมู่เถา
เยาหนึบประหนึ่งเป็นเงาตามตัว
ทุกคนเพิ่งไปถึงโรงพยาบาลได้ไม่นานชิงหลินก็คลอดเด็กทารกผู้ชายนํ้าหนัก
สามกิโลกรัมแปดขีด
ปลอดภัยทั้งแม่และลูก
เยี่ยหนานเฉินพี่เขยห้าดีใจเหมือนคนบ้า พอเยี่ยมสองแม่ลูกเสร็จก็ไล่โทรบอก
คนอื่นๆ ตั้งแต่เช้ายันเย็น
โทรหาทุกคนที่มีเบอร์
ผ่าคลอดอย่างน้อยต้องรอหนึ่งสัปดาห์ถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้ แต่ศิษย์
พี่หญิงห้ากลับเร่งให้มู่เถาเยากลับหมู่บ้านเถาหยวนหลังคลอดได้สามวัน
เธอยังจำได้ว่าศิษย์น้องยังมีเรื่องใหญ่อย่างเข้าเขตป่าชั้นในรออยู่
“งั้นพวกเราจะกลับตอนบ่าย พรุ่งนี้จะส่งอาจารย์ใหญ่มาเยี่ยมศิษย์พี่นะคะ”
้
“อย่าเลย อาจารย์อายุเยอะแล้ว โรงพยาบาลเชื้อโรคเยอะอย่ามาเลยดีกว่า รอ
พวกเธอเข้าเขตป่าชั้นใน พี่ออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่บ้านแล้วค่อยให้
อาจารย์มาแล้วกัน”
“ก็ได้ค่ะ ไว้ถึงตอนนั้นให้อาจารย์พักกับศิษย์พี่ระยะหนึ่ง พอพวกเราออกจาก
ป่าก่อนตรุษจีนค่อยกลับไป” เกรงว่าพอถึงตอนนั้นจะมีคนบาดเจ็บด้วย
มีหมอเทวดาที่ชื่อเสียงโด่งดังอยู่ด้วยคนเจ็บก็วางใจ
“อืม เดีѺยวพวกเธอกลับไปเถอะ วางใจได้ พี่เขยห้าดูแลพี่กับเยี่ยจัѺวได้ดี
แน่นอน”
“ค่ะ”
มู่เถาเยาดูเยี่ยจัѺวน้อยที่เพิ่งเกิดก็ขาวอวบ จากนั้นก็บอกลาคนครอบครัวชิงกับ
ครอบครัวเยี่ย
กินอาหารกลางวันเสร็จก็กลับหมู่บ้านเถาหยวนพร้อมเหลียงจี ปาอิน ถังถัง
และตี้อู่หลันฉือ
เลือกคนจากกลุ่มฝึกพิเศษออกมาสิบห้าคนเพื่อเตรียมเข้าเขตป่าชั้นใน รวมกับ
มู่เถาเยา ลู่จือฉิน เย่ว์จือกวง ถังถัง ตี้อู่หลันฉือกับพ่อ ทั้งหมดเป็นยี่สิบเอ็ดคน
ตี้อู๋เปียนก็อยากตามไปด้วย แต่เขารู้ว่ามู่เถาเยาแบกรับภาระไว้มาก แบ่งสมาธิ
มาดูแลเขาไม่ได้ เขาจึงไม่เอ่ยปากขอ แม้เขาจะ ‘ดวงดี’ ช่วยเลี่ยงอันตรายได้
มากก็ตาม
แต่ว่ากลุ่มฝึกพิเศษเรียนมานานขนาดนี้ก็ต้องให้พวกเขาได้เผชิญกับอันตราย
จากธรรมชาติบ้าง ทดสอบผลจากการฝึกพิเศษหน่อย
มู่เถาเยาใช้เวลาสองวันในการอบรมกฎต่างๆ ให้กลุ่มฝึกพิเศษ
เรื่องที่เกี่ยวพันถึงชีวิตของตัวเองแบบนี้ไม่มีใครไม่ใส่ใจ
“ตอนนี้ยังไม่ออกเดินทาง ใครกลัวจะถอนตัวก็ยังทัน พอเข้าป่าเซียนโหยว
แล้วห้ามเปลี่ยนใจ”
บรรยากาศเงียบขึ้นมาทันตา แต่ไม่มีใครถอนตัว
ดวงตาของมู่เถาเยามีรอยยิ้ม “ในเมื่อไม่มีใครต้องการถอนตัว ถ้าอย่างนั้นจะ
ให้ทุกคนดูภาพของดอกไม้สองชีวิต หญ้าพิษชีวิต และดอกพันวัน”
ถ้าใครหาเจอก็จะได้รับรางวัลอย่างงาม
อันที่จริงสมาชิกในกลุ่มจดจำหน้าตาของสมุนไพรต่างๆ ได้มากมายตั้งแต่ตอน
เรียนปกติอยู่แล้ว
“พอถึงเดือนกรกฎาสิงหา ทุกท่านที่เข้าเขตป่าชั้นในจะได้รับส่วนแบ่งยาจื่อตัน
ที่สามารถเพิ่มกำลังภายในได้อย่างน้อยหนึ่งเท่า ดังนั้นต้องรักษาชีวิตของตัว
เองให้ดี ไปอย่างไรก็กลับอย่างนั้น อย่าแขนหายหรือขาขาด…ถ้าพบเจอสัตว์
หรือพืชที่ไม่รู้จักก็อย่าแตะต้องส่งเดช…อย่าออกจากกลุ่ม…”
เมื่ออบรมได้พอประมาณแล้วมู่เถาเยาก็สั่งแยกย้าย ให้พวกเขากลับไปสำรวจ
ข้าวของของตัวเอง
เตรียมข้าวของต่างๆ เช่น เต็นท์ ถุงนอน ขนมปังกรอบ แจกจ่ายไปตั้งแต่เมื่อ
วานแล้ว
ให้พวกเขาตรวจเช็กอีกรอบก่อนออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ เพื่อป้องกันการ
ตกหล่น
เช้าตรู่วันต่อมา รวมตัวหลังกินอาหารเช้าเสร็จ
ยืนเรียงสามแถวแถวละเจ็ดคน
มู่เถาเยาเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยที่หนึ่ง สมาชิกมีสองคนจากกลุ่มเยาวชนอัจฉริยะ
ที่ความสามารถโดดเด่นที่สุด และสี่คนที่ตระกูลเย่ว์ส่งมา
ลู่จือฉินเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยที่สอง มีสมาชิกเป็นสองพ่อลูกตระกูลตี้อู่ และสี่
คนจากสำนักสารพัดสารพัน
เย่ว์จือกวงเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยที่สาม มีสมาชิกคือ ถังถัง ถังหง ถังเซิ่ง และยัง
มีศิษย์หลานจากตระกูลซย่าโหวหนึ่งคน ซังเฟย เยี่ยเซียว สองยอดทหารจาก
กองทัพ
จากประสบการณ์ วิทยายุทธ์ และความรู้ด้านพิษ กลุ่มสองจะเป็นผู้นำ กลุ่ม
หนึ่งและสามขนาบข้าง เข้าเขตป่าชั้นในโดยใช้รูปแบบการเดินเป็นรูปร่ม
เนื่องจากเป็นคณะใหญ่ที่มีทั้งชายและหญิง พวกผู้หญิงอย่างมู่เถาเยาจึงกินยา
ควบคุมประจำเดือนไว้ก่อนล่วงหน้า มิฉะนั้นอยู่เขตป่าชั้นในจะเปลี่ยนผ้า
อนามัยกับทำความสะอาดร่างกายไม่สะดวก
ทั้งยี่สิบเอ็ดคนอยู่เขตป่าชั้นในเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มตั้งแต่วันที่สิบหก
มกราคมจนถึงวันที่สิบห้ากุมภาพันธ์
เมื่อออกมาอีกครั้งสภาพแต่ละคนสกปรกมอมแมมเหมือนขอทาน เนื้อตัวมีแต่
กลิ่นเหม็น แต่สภาพจิตใจกลับสดชื่นเป็นพิเศษ ใช้คำว่าพลังเปี่ยมล้นมา
บรรยายก็ดูจะไม่เกินไป รวมถึงถังหงที่ต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัว คนของสำนัก
สารพัดสารพันคนหนึ่งที่แขนบาดเจ็บ และคนของตระกูลเย่ว์อีกหนึ่งคนที่ถูก
พิษได้รับการถอนพิษแล้วแต่ยังดูอิดโรย
คนส่วนใหญ่มีบาดแผลมากน้อยแตกต่างกันไป แต่เมื่อเทียบกับความสามารถ
ที่พัฒนาขึ้นและสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้น บาดแผลพวกนั้นก็ไม่ควรค่าให้พูด
ถึง
หลังจากทุกคนวางสิ่งของติดตัวที่ห้องปรุงยาด้านข้างเสร็จ มู่เถาเยา ลู่จือฉิน
หยวนเหยี่ย เฉิงหราน และเว่ยฉางหย่วนก็ช่วยกันตรวจร่างกายสมาชิกที่เข้าป่า
เพื่อให้แน่ใจว่าสภาพร่างกายปลอดภัยดี
พอตรวจร่างกายเสร็จ ตี้อู๋เปียน เฉิงซิ่น และลุงผู้ใหญ่บ้านได้จัดคนไปส่งพวก
เขาพักผ่อนตามบ้านเดิมที่เคยพัก อาบนํ้าใส่ยา นอนพักให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้เที่ยง
มากินข้าวรวมกันที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน
มู่เถาเยากลับห้องอาบนํ้าแล้วลงมา ตี้อู๋เปียนเอาชาร้อนกับขนมไปเสิร์ฟทันที
“ซาลาเปาน้อย ลำบากพวกเธอแย่”
จุดประสงค์ในการเข้าเขตป่าชั้นในครั้งนี้คือ หนึ่ง ทดสอบฝีมือของกลุ่มฝึก
พิเศษ สองค้นหาดอกไม้สองชีวิตกับหญ้าพิษชีวิต รวมถึงดอกพันวัน ถึงแม้จะ
่
้
บรรลุเป้าหมายเพียงข้อเดียว แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่สิ้นสุด
มู่เถาเยาจิบชาร้อนแล้วพูด “ฉัน อาจารย์สาม พี่รองโอเคดี แต่พวกเขาคง
เหนื่อยน่าดู”
“พวกเธอต้องดูแลความปลอดภัยของคนตั้งเยอะ คงเครียดไม่น้อย เหนื่อยกว่า
พวกเขา”
คนตระกูลตี้กับตระกูลเย่ว์ต่างพยักหน้า
ดวงตาลูกกวางน้อยของมู่เถาเยาโค้งมน หันไปพูดกับหยวนเหยี่ย ซย่าโหวโซ่
วและปู่ทวดถัง “อาจารย์ทั้งสามท่านก็เหนื่อยมาตั้งครึ่งปีกว่า”
หยวนเหยี่ยยิ้มพูด “เด็กพวกนี้ขยันกันทุกคน พวกเรามีความสุขกันจะตาย”
ซย่าโหวโซ่วกับปู่ทวดถังยิ้มพลางพยักหน้า
มู่เถาเยาก็ยิ้มตามอยู่สักพักแล้วถามตี้อู๋เปียน “ทำไมยังเหลือคนอีกตั้งเยอะไม่
กลับบ้านล่ะ”
“พวกเขาบอกว่ารอพวกเธอออกมาแล้วกลับพร้อมกัน เป็นห่วงความปลอดภัย
ของทุกคน”
“ใกล้ตรุษจีนแล้ว พรุ่งนี้ให้พวกเขาพักหนึ่งวัน พวกเราเตรียมของฝากไว้หน่อย
วันมะรืนส่งพวกเขากลับบ้าน สมุนไพรที่เก็บได้จากเขตป่าชั้นในก็แบ่งให้พวก
เขาเอากลับไปด้วย”
“อืม”
“รอเดือนกรกฎาสิงหาฉันทำยาจื่อตัน คุณก็บอกให้คนของพวกคุณมา ฉัน หรือ
ไม่ก็อาจารย์รองจะสอนพวกเขาฝึกให้ยาออกฤทธิѻ”
“ได้”
“คุณกับปู่ตี้ย่าตี้ คุณตาคุณยาย จะกลับไปฉลองตรุษจีนเมื่อไรเหรอ”
“น่าจะวันมะเรื่อง รอส่งพวกเขากลับให้หมดก่อน”
มู่เถาเยาพยักหน้า จากนั้นก็มองเฉินหรานกับภรรยา เว่ยฉางหย่วนกับภรรยา
ยิ้มพูด “ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่หกทำไมมาที่นี่ด้วยล่ะคะ”
ศิษย์พี่ใหญ่ยิ้มตอบ “หลังจากพวกเธอเข้าเขตป่าชั้นใน เหลียงจีก็ไปส่ง
อาจารย์เยี่ยมศิษย์น้องห้าที่เมืองเย่ว์ตู รู้ว่าพวกเธอออกมาวันนี้พวกเราก็เลย
รวมตัวกันตามอาจารย์กลับมาด้วย”
“อ่อ ศิษย์พี่หญิงห้ากับเยี่ยจัѺวสบายดีไหมคะ”
หลี่อวี้เสวี่ยยิ้มพูด “พวกเขาสบายดีจ้ะ ศิษย์พี่หญิงห้าของเธออยากเลิกอยู่ไฟ
ก่อนครบวัน แต่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายคอยจับตาดูอยู่ ไม่อย่างนั้นคงอุ้มเยี่ยจัѺวหนี
ไปแล้ว”
กู่ย่ายิ้มมุมปาก พูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวเยาเยา เยี่ยจัѺวโตขึ้นทุกวัน ยิ่ง
โตยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู!”
เจ้าถุงลมน้อยกอดขามู่เถาเยา ปากก็พูดเจื้อยแจ้ว “พี่สาว น้องสาวอันเหยี่ยก็
ต้องน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกัน! รอน้องโตอีกหน่อย ไม่ต้องอยู่ในท้องแม่แล้ว
อันเหยี่ยจะอุ้มมาให้พี่สาวดู…”
พูดเจื้อยแจ้วดวงตาเปล่งประกาย