อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 516 กลัวจะถูกหลอกไป

ตี้อู๋เปียนกลับวังตระกูลตี้ด้วยความตื่นเต้นดีใจ
สองผู้อาวุโสดูแลจินเหยี่ยน้อยอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนซาน คนในบ้านก็ไป
ทำงานกันหมด เขากลับมาก็ไม่มีใครให้ระบายความดีใจนี้ ทำได้เพียงให้พ่อ
บ้านไปบอกเชฟขนมหวานทำขนมที่เสร็จเร็วหน่อย จากนั้นเขาก็กลับห้องไป
เก็บของ
หยิบของใช้จำเป็นเสร็จก็โทรบอกคุณนายอวิѺนเหอว่าช่วงหลายวันนี้จะไปพัก
กับมู่เถาเยา
จากนั้นเขาก็ไปห้องครัวขนมหวาน
เนื่องจากมีเวลาจำกัด เชฟเบเกอรี่จึงทำคุกกี้ ทาร์ต และขนมวอลนัท ตี้อู๋เปีย
นก็ไม่รังเกียจ ชิมอย่างละชิ้นเสร็จก็หิ้วขนมทั้งสามอย่างที่เพิ่งห่อเสร็จออกไป
ไม่ต้องคนขับรถ ไม่ต้องบอดี้การ์ด เขาขับรถไปเอง
แต่ก็ให้คนขับรถขับอีกคันตามหลังมา เพราะต้องทิ้งรถไว้ให้หร่วนเหวินใช้หนึ่ง
คัน
วันต่อจากนี้เขาเตรียมจะไปส่งซาลาเปาน้อยที่ศูนย์ฝึกขี่ม้าด้วยตัวเอง คนขับ
รถกับบอดี้การ์ดมันเกินความจำเป็น!
มีเขาคอยเฝ้าอย่างรัดกุม จะเซี่ยซิงเฉิน โจวซือหย่วน หรือใครก็ตาม อย่าได้
หวังจะนัดซาลาเปาน้อยเป็นการส่วนตัวเลย!
ตี้อู๋เปียนนึกถึงวันหลังจากนี้ก็อารมณ์ดีจนฮัมเพลง
ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาเลิกงาน รถจึงไม่ติด ไม่นานก็ถึงบ้านมู่เถาเยา
คอนโดจยาเหอที่อยู่ในเมืองใหญ่ที่ที่ดินมีมูลค่าสูงแบบนี้ไม่ถือว่าเป็นคอนโด
ระดับหรูหรา แต่ก็มีศิลปะ
เจ้าของห้องส่วนใหญ่เป็นบุคลากรของสถาบันการศึกษาแถวนั้นหรือไม่ก็
พนักงานออฟฟิศ ซึ่งต่างก็เป็นคนง่ายๆ และมีมารยาท
เนื่องจากเป็นคอนโดที่อยู่ในแหล่งสถาบันการศึกษา ราคาก็เลยแพงมากที
เดียว!
แน่นอนว่าสภาพแวดล้อมไม่ได้หรูหราอะไร แต่จุดแข็งอยู่ที่คนมีการศึกษาและ
ทำเลดี ตี้อู๋เปียนจึงไม่ได้อะไรมากที่มู่เถาเยาจะมาอยู่ที่นี่
ตอนนี้เขามาอยู่ด้วยได้แล้วยิ่งรู้สึกว่าที่นี่ใช้ได้ อย่างไรเสียที่นี่ก็เล็กกว่าวังตระ
กูลตี้เยอะมาก เดินสวนกันได้ทั้งวัน!
เยี่ยมมาก
พอไปถึงหน้าตึกตี้อู๋เปียนก็เอากุญแจรถจากคนขับรถแล้วให้เขากลับไป ส่วน
ตัวเองหิ้วของ สแกนบัตร เข้าลิฟต์ขึ้นชั้นบน
เคาะประตู
มู่เถาเยากับหร่วนเหวินที่อยู่ข้างในกำลังชงชา
“พี่สามเอาขนมมาได้เวลาพอดีเลยค่ะ ฉันกำลังคุยกับพี่หร่วนเหวินว่าทำขนม
อะไรง่ายๆ ดี”
“งั้นหร่วนเหวินไปพักที่วังตระกูลตี้ได้นะ จะได้เรียนทำขนมที่เธอชอบกิน”
หร่วนเหวินยิ้มพูด “รอหัวหน้าเผ่าน้อยย้ายไปพี่ค่อยย้ายตามค่ะ”
เธอไม่กล้าปล่อยให้หนุ่มสาวอยู่กันในห้องเล็กๆ ตามลำพังหรอก
ถึงแม้หัวหน้าเผ่าน้อยจะไม่คิดอะไรมาก เจ้าชายเล็กก็ไม่มีทางทำอะไรรุ่มร่าม
แต่ถ้าไม่ให้เธอคอยดูไว้เธอนี่แหละจะไม่สบายใจ
หัวหน้าเผ่าน้อยฉลาดมากก็จริง แต่นิสัยกลับใสซื่อไร้เดียงสา!
ยิ่งอยู่ด้วยกันนานเข้าเธอก็ยิ่งมีความร้อนใจเหมือนคนเป็นพ่อแม่ กลัวลูกตัว
เองจะถูกหลอกไปเมื่อไรก็ไม่รู้!
พอได้ยินหร่วนเหวินพูดแบบนั้นตี้อู๋เปียนก็แอบเสียดาย เขายังแอบคิดว่าจะได้
ไล่ กขค. ออกไปเสียที!
แต่แบบนี้ก็ดีกว่า เขากลัวพี่ชายสองคนของซาลาเปาน้อยจะมาเสียบแทน…
ส่วนทางนั้นรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่นี่ หร่วนเหวินต้องรายงานทางตระกูลเย่ว์
แน่นอน
เข้าใจได้ เขาไม่โกรธหรอก
ดื่มชากินขนมเสร็จ จากนั้นตี้อู๋เปียนกับมู่เถาเยาก็เลือกของฝากที่เอามาจาก
หมู่บ้านเถาหยวนซานกับเผ่าหมาป่าพระจันทร์แล้วไปบ้านโค้ชเถียน
เซี่ยซืออวิ้นดีใจมากที่ทั้งสองคนมา เอาใบชาที่มู่เถาเยาให้มาชงทันที
“เคยได้ยินเหล่าเถียนกับเถียนซินเล่าว่าหมู่บ้านเถาหยวนซานสวยมาก ของ
จากที่นั่นก็ชั้นดี…เมื่อกี้น้าโทรไปหาพี่สะใภ้ใหญ่ก็เอาแต่พูดถึงหมู่บ้านเถา
หยวนซาน…ไอ๊หยา เล่นเอาน้าอยากไปใจจะขาดอยู่แล้ว”
“น้าเซี่ยคะ ถ้ามีเวลาก็ไปได้ตลอดเลยนะคะ คนหมู่บ้านเถาหยวนซานยินดี
ต้อนรับแขกค่ะ” แน่นอนว่าต้อนรับเฉพาะคนที่รู้จักกันดีเท่านั้น
มู่เถาเยายิ้มพลางพยักหน้า “พาปู่เซี่ยย่าเซี่ยไปด้วยก็ได้นะคะ หมู่บ้านเถา
หยวนซานมีคนแก่อายุยืนเยอะ ที่นั่นเรียบง่ายไม่หวือหวา ปู่เซี่ยย่าเซี่ยต้อง
ชอบแน่ค่ะ”
เซี่ยซืออวิ้นลังเลเล็กน้อย “แต่พ่อกับแม่น้าอายุมากแล้ว นั่งเครื่องบินจาก
เหนือไปใต้มันนาน…”
“เครื่องบินของหนูเร็วค่ะ วันไหนอยากไปบอกหนูนะคะ จะให้พี่หร่วนเหวินมา
รับไปส่งค่ะ”
“ได้ยังไงกันจ๊ะ! รอหนูกลับไปพวกเราค่อยติดไปด้วยดีกว่า”
“ค่ะ ไว้หนูจะบอกล่วงหน้านะคะ”
“จ้ะ กินขนมกันก่อนสิ เหล่าเถียนบอกว่าพวกหนูมากินข้าว น้าเลยตั้งใจทำ
ขนมไว้ให้”
มู่เถาเยาไม่ได้บอกว่าเมื่อครู่พวกเธอกินมากันแล้ว เธอแค่บอกขอบคุณ
เซี่ยซืออวิ้นนั่งคุยเป็นเพื่อนมู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนจนกระทั่งโค้ชเถียนพาพวก
โค้ชคนอื่นๆ กลับมาเธอถึงเข้าครัวไปดูว่าอาหารเย็นเตรียมถึงไหนแล้ว
เถียนซินพามู่หว่าน เจียงเฟิงเหมียน และอวิѺนสุ่ยเหยากลับมาก่อนเริ่มอาหาร
คํ่า
มู่เถาเยาถามด้วยความแปลกใจ “เสี่ยวหว่าน เสี่ยวเหมียน เสี่ยวเหยา มากันได้
ยังไง”
เซี่ยซืออวิ้นยิ้มพูด “น้าตั้งใจโทรไปบอกเสี่ยวซินเองจ้ะ ว่าให้พาเสี่ยวหว่าน
เสี่ยวเหมียน เสี่ยวเหยากลับมากินข้าวด้วย จะได้เจอหนูด้วย”
“ใช่ค่ะ พี่เยาเยา พวกเรากะเซอร์ไพรส์พี่ไงคะ” ตาโตๆ ของเถียนซินโค้งเป็น
พระจันทร์เสี้ยว
เด็กสาวทั้งสามยิ้มตาม
มู่เถาเยาก็ดีใจ
โค้ชเถียน “พวกเรากินไปคุยไปเถอะ”
ทุกคนพยักหน้า
ครอบครัวเถียนทั้งสามคนเรียกให้ทุกคนกินข้าว
เนื่องจากครอบครัวเถียนมีกันแค่สามคน โต๊ะอาหารจึงไม่ใหญ่ เลยแบ่งเป็น
สองโต๊ะ
มู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนนั่งกับพวกโค้ชในห้องอาหาร
่
เซี่ยซืออวิ้นพาพวกเด็กสาวและป้าแม่บ้านไปนั่งอีกโต๊ะในห้องรับแขก เวลา
พวกเธอคุยกันจะได้ไม่รบกวนทางนั้นคุยเรื่องงาน
กินอาหารเย็นเสร็จมู่เถาเยาก็คุยเรื่องฝึกกับพวกโค้ชเสร็จพอดี
ทุกคนบอกลากลับบ้านอย่างมีความสุข