อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 590 กลัวไม่ได้แต่งเมีย

ตอนที่ 590 กลัวไม่ได้แต่งเมีย
เล่นกับนกกระเรียนมงกุฎแดงสักพักทั้งสองคนก็กลับทางเดิม
นํ้าแข็งที่อยู่ผิวนํ้ามีขนาดเล็กลงและน้อยลงเรื่อย ๆ เพราะแดดส่อง
พอพวกเขาขึ้นไปถึงตรงทะเลสาบนํ้าแข็ง เศษนํ้าแข็งบนผิวทะเลสาบก็แทบ
จะไม่มีแล้ว แต่ริมทะเลสาบเกิดเป็นแผ่นนํ้าแข็งวนทวนเข็มนาฬิกาขนาดเส้น
ผ่าศูนย์กลางประมาณห้าเมตร
“มหัศจรรย์มาก! ตี้อู๋เปียน ขอกล้องถ่ายรูปหน่อยเร็ว!”
เธออยากอัดวิดีโอให้ทุกคนดูปรากฏการณ์ธรรมชาติหายากที่ไม่อาจพบเจอได้
ง่ายๆ ไม่ต่างจากดินแดนอันลํ้าค่า
การเกิดแผ่นนํ้าแข็งก็แล้วแต่โอกาส แต่ไม่ว่าจะเกิดเมื่อไร เกิดขึ้นที่ไหน ระยะ
เวลาคงอยู่ก็ไม่นาน
ด้วยเหตุนี้นักธรณีวิทยา นักอุตุนิยมวิทยา นักวิจัยแม่นํ้า และผู้เชี่ยวชาญอื่นๆ ที่
จะทำการวิจัยในป่าในสภาวะที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติอย่างละเอียดและสมบูรณ์
สามารถอธิบายได้ว่าเป็นเพียง ‘เอฟเฟกต์นํ้าวน’ ซึ่งก็คือหลังจากพื้นผิวนํ้า
แข็งบนผิวนํ้าแตก เศษนํ้าแข็งจะถูกรวบรวมโดยกระแสนํ้าวน เสียดสีกับพื้น
ผิวนํ้าแข็งโดยรอบอย่างต่อเนื่อง และสุดท้ายก็ก่อตัวเป็นแผ่นนํ้าแข็งขนาด
ใหญ่
แผ่นนํ้าแข็งผ่านการหมุนวนนับร้อยครั้งจนเรียบลื่น แต่กลับบางและละลาย
ด้วยเหตุนี้จึงคงอยู่ไม่นานก็หายไป
มู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนมองแผ่นนํ้าแข็งขนาดใหญ่ค่อยๆ หายไป โชคดีที่พอเห็น
ก็ถ่ายวิดีโอไว้
“ซาลาเปาน้อย เป็นบุญตาของพวกเรามากเลยนะ”
“นั่นสิ หวังว่าคืนนี้จะได้เห็นแสงออโรร่าด้วย”
“อึม พวกเราขึ้นไปต้นนํ้า หาที่เหมาะๆ ไว้ก่อนดีกว่า”
“ได้”
ทั้งสองคนไม่ได้ใช้วิชาตัวเบา เหยียบชั้นนํ้าแข็งที่หนาทึบริมทะเลสาบเดิน
สวนกระแสนํ้าขึ้นไป
ยิ่งขึ้นไปด้านบน เศษนํ้าแข็งเหนือผิวนํ้าก็ยิ่งมีมากขึ้น นํ้าก็เย็นเฉียบ
นํ้าตรงต้นนํ้าเป็นนํ้าแข็ง นํ้าในทะเลสาบก็เย็นยะเยือก แต่ยิ่งลงไปข้างล่างนํ้า
จะอุ่น
สายนํ้าเส้นเดียวกันแต่กลับมีหลายอุณหภูมิเพราะข้างใต้พื้นดินไม่เหมือนกัน
ยิ่งไปข้างบนผิวนํ้าก็จับตัวเป็นนํ้าแข็งหมดแล้ว
ยิ่งเข้าใกล้ภูเขาหิมะ นํ้าแข็งเหนือผิวนํ้าก็ยิ่งหนา คนยืนกระโดดอยู่ด้านบนได้
ไม่มีปัญหา ถ้ามองข้ามเรื่องลื่นไป
ตี้อู๋เปียน “น่าเสียดายที่ไม่มีรองเท้าสเก็ต ไม่อย่างนั้นคงเล่นไอซ์สเก็ตได้”
“ยังเล่นสกีไม่พออีกเหรอ”
“อยู่กับเธอเล่นอะไรก็ไม่พอ เพราะสิ่งสำคัญคืออยู่ด้วยกัน ไม่สนว่าเล่นอะไร”
มู่เถาเยาถามด้วยความสงสัย “ผู้ชายจีบสาวเป็นความสามารถที่เรียนรู้ได้เอง
โดยไม่ต้องมีอาจารย์เหรอ”
“ต้องบวกความจริงใจ ไม่อย่างนั้นมันก็แค่กะล่อน หนักเข้าก็แต่งเรื่องหลอก
ลวง”
“…เอาเถอะ คุณชนะแล้ว”
“ขอรางวัลหน่อย” ตี้อู๋เปียนยื่นปากเข้าไปใกล้
มู่เถาเยายกมือดันศีรษะของเขาออก
“ซาลาเปาน้อย เธอไม่เคยจูบฉันก่อนเลยนะ”
“…ลองพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อฉันดูไหม” เธอไม่สงสัยเลยสักนิดหากพ่อเธอจะ
หักขาเขา!
ตี้อู๋เปียนพูดด้วยความน้อยใจ “ไม่กล้าหรอก” เพราะกลัวชาตินี้จะไม่ได้แต่ง
เมีย!
เดิมทีซาลาเปาน้อยก็ไม่ได้อยากแต่งงานอยู่แล้ว ถ้าว่าที่พ่อตายังเข้ามาขวาง
อีก เขากลัวจะต้องคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ
“…แล้วทำเป็นเก่ง”
“ซาลาเปาน้อย ลูกคนที่สามของพี่ใหญ่จะเกิดแล้ว ฉัน…”
มู่เถาเยาขัดจังหวะเขา “พี่ชายของฉันสองคนยังไม่มีแฟนเลยนะ! พี่รองของ
คุณก็ไม่มี! คนสมัยนี้แต่งงานกันช้าอยู่แล้ว”
ตี้อู๋เปียนยังอยากแถต่อ “ประเทศเราเปิดกว้างเรื่องลูกคนที่สาม รีบแต่งงานมี
ลูกมันดีกับผู้หญิงนะ”
“คนเผ่าหมาป่าพระจันทร์สุขภาพดี ช้าหน่อยก็ไม่ต้องกลัว”
ทั้งสองคนเถียงกันไปตลอดทางที่เหาะขึ้นภูเขาหิมะ
ภูเขาลูกนี้สูงประมาณสามพันเมตร เทียบไม่ได้กับเขาเทพจันทราที่สูงหนึ่ง
หมื่นสองพันกว่าเมตร ทั้งสองคนจึงถึงยอดเขาอย่างรวดเร็ว
หลังจากกินหญ้าพิษชีวิตไปได้ไม่นาน มู่เถาเยาก็ได้ให้เจ้าขาวปุยมอบหยาด
นํ้าตาสีแดงให้ตี้อู๋เปียนเพื่อเป็นหลักประกันอีกชั้น เขาถึงได้มีเกราะป้องกัน
แบบเธอที่ไม่กลัวร้อน ไม่กลัวหนาว และทนหิวได้
่
หญ้าพิษชีวิตป้องกันสิ่งเลวร้ายได้สารพัด แต่อากาศร้อนจัด หนาวจัด ความหิว
ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย ถ้าหากไม่มีหยาดนํ้าตาของเจ้าขาวปุย ต่อให้มีกำลังภายใน ตี้
อู๋เปียนก็ไม่เหมาะที่จะอยู่นานๆ ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
คนทั่วไปเดินบนหิมะหนาท่วมเข่ามาทั้งวันภายใต้อุณหภูมิลบหลายสิบองศา
เท้าอาจจะหายได้! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการค้างคืนข้างนอก!
“ซาลาเปาน้อย ตรงนี้โอเคเลย เหมาะจะดูแสงออโรร่า”
อันที่จริงสถานที่ที่เข้าใกล้ขั้วโลกล้วนมองเห็นแสงออโรร่าได้ทั้งนั้น รวมถึง
ภายในเขตบ้านของครอบครัวน่า แต่การทำเรื่องโรแมนติกกับคนที่ชอบก็ต้อง
เลือกสถานที่ที่เข้ากับอารมณ์ของพวกเขาหน่อย
“น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่มีบ้านนํ้าแข็ง ไม่อย่างนั้นก็นอนดูแสงออโรร่าได้”
อยู่ ๆ ตี้อู๋เปียนก็ตื่นเต้น “ซาลาเปาน้อย พวกเรากลับไปเอาเต็นท์มาดีไหม แล้ว
นอนที่นี่สักสองสามคืน!”
ที่นี่เป็นโลกของสองคนแบบไม่มีใครรบกวนอย่างแท้จริง!
แสนสุขใจ!
“ไปรีบไปแช่นํ้าพุร้อนที่เมืองข้างๆ แล้วเหรอ แช่นํ้าพุร้อนที่เมืองข้างๆ ดูแสง
ออโรร่าได้นะ”
“พวกเราไม่รีบเสียหน่อย ซาลาเปาน้อย พวกเรากลับกันเถอะ ไปเอาเต็นท์
ค่อยมาใหม่”
“ก็ได้”
ตี้อู๋เปียนจับมือมู่เถาเยาเหาะกลับด้วยความตื่นเต้น
ใช้วิชาตัวเบาตลอดทาง ไม่นานก็กลับถึงบ้านครอบครัวน่า
ครอบครัวน่าเห็นพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีใจมาก
มู่เถาเยายิ้มพูด “คุณลุงคุณป้าคะ พี่ใหญ่พี่สะใภ้ พวกเรามาเอาเต็นท์แล้วเดีѺยว
จะออกไปอีก กะจะค้างตรงเนินหิมะสักสองสามคืนค่ะ”
“ไม่ได้ๆ ไม่มีกำแพงอุ่นเตียงอุ่น หลับไปมีโอกาสที่จะไม่ตื่นมาอีก” น่าเค่อเลี่ย
ร้อนใจจนเกือบยืนขึ้น
ลาจูรีบจับเขาไว้ “ระวังเท้าหน่อยสิ”
“เสี่ยวมู่ พวกเธอจะทนอากาศลบห้าสิบองศาได้จริงๆ เหรอ” เฮ่อสี่เป็นห่วง
มาก
“ได้ค่ะ ดูสิคะ พวกเราเพิ่งกลับมาจากข้างนอกแต่มือยังอุ่นอยู่” มู่เถาเยาถอด
ถุงมือบางแล้วไปจับมือเฮ่อสี่ ให้เธอสัมผัสถึงอุณหภูมิตัวเอง
“อุ่นจริงๆ แต่กลางคืนไม่เหมือนกลางวันนะ”
“วางใจได้ค่ะ พวกเราออกมาเที่ยว ไม่ใช่ฆ่าตัวตาย คอยระวังอยู่แล้วค่ะ”
มู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนพูดอธิบายอยู่นานสองนานกว่าครอบครัวน่าจะยอม