อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 612 ไม่คบหลบๆ ซ่อนๆ ตอน

ที่ 613 เพลงตอนจบที่สมบูรณ์แบบ
ตอนที่ 612 ไม่คบหลบๆ ซ่อนๆ ตอนที่ 613 เพลงตอนจบที่สมบูรณ์แบบ
ตอนที่ 612 ไม่คบหลบๆ ซ่อนๆ
วันต่อๆ มามู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนนอกจากย้ายจากบ้านนํ้าแข็งกระจกไปอยู่บ้าน
หิมะ มีไปเล่นสกีบ้าง เวลาที่เหลือก็อยู่แต่ในห้องทำเรื่องอย่างว่า แปลกใหม่
เร้าอารมณ์ และดื่มดํ่า
จนกระทั่งอยู่ระหว่างทางกลับ มู่เถาเยาถึงได้นึกออกว่าหลายวันมานี้ไม่ได้
ป้องกันเลย
คนเป็นหมอพลาดเรื่องที่ทุกคนต่างรู้ได้ยังไง! ไม่อยากจะเชื่อเลย!
มู่เถาเยาลอบถอนหายใจ มือลูบท้องอย่างไม่รู้ตัว
แม้จะใกล้ถึงรอบมีประจำเดือนแล้ว แต่คนเผ่าหมาป่าพระจันทร์มีพื้นฐาน
ร่างกายที่พิเศษ ตั้งท้องได้ง่าย ก็ไม่รู้ว่าเธอจะท้องหรือเปล่า
แม้เธอจะชอบเด็ก แต่ก็ไม่ได้เตรียมใจจะเป็นแม่ไว้ เพราะเธอยังมีอีกหลาย
เรื่องที่อยากทำ…
หางตาของตี้อู๋เปียนเหลือบเห็นมู่เถาเยาลูบท้อง รอยยิ้มที่มีก็หุบลง
อันที่จริงสองสามวันแรกเขาก็ลืมเรื่องนี้ แต่ต่อมาพอนึกได้ก็ทำได้เพียงแสร้ง
ทำเป็นไม่รู้ อย่างไรเสียก่อนหน้าก็ไม่ได้ป้องกัน แถมยังเลยช่วงที่กินยาได้ไป
แล้ว ก็เลยปล่อยเลยตามเลย
หลายวันต่อมาเพื่อนเก่าของมู่เถาเยาก็มาตามเวลา ตี้อู๋เปียนทั้งผิดหวังทั้งดีใจ
ในเวลาเดียวกัน
ผิดหวังที่เขาทุ่มสุดพลังขนาดนี้เธอกลับไม่ท้อง! พอไม่มีลูกเขาก็ขาดตัวช่วย!
เขาไม่รู้สึกว่าการเอาลูกมาเป็นตัวช่วยเป็นเรื่องที่ขายหน้า
ดีใจเพราะซาลาเปาน้อยมีแผนชีวิตของตัวเอง ไม่อยากตั้งท้องตอนนี้ เธอดีใจ
เขาก็ดีใจ
ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนจึงแวะพักที่เมืองที่อยู่ระหว่างทางเหนือกับตะวันออก
หลายวัน รอจนเพื่อนสนิทของมู่เถาเยาไปแล้วก็ออกเดินทางต่อ
ระหว่างทางดื่มดํ่าไปกับภูเขาแม่นํ้า สถาปัตยกรรมโบราณจำนวนมากมายนับ
ไม่ถ้วน วิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีที่พบเจอก็แตกต่างกันออกไป
ภูเขาแม่นํ้าทอดยาว ต้นไม้ดอกไม้ริมทาง มีความสุขทั้งกลางวันกลางคืน ด้วย
เหตุนี้ต่อให้ระยะทางไกลขนาดนี้ทั้งสองคนก็ไม่เหนื่อยเลยสักนิด
กว่าพวกเขาจะไปถึงชายฝั่งตะวันออกก็เข้าต้นเดือนกุมภาพันธ์แล้ว เป็นช่วง
ตรุษจีน
เดือนกุมภาพันธ์ก็ยังคงหนาวมาก แต่เมืองที่อยู่ติดทะเลอากาศอบอุ่นเป็น
พิเศษ
เมืองทางฝั่งตะวันออกโด่งดังเรื่องทะเล มีทะเลที่สวยสุดใหญ่สุดของประเทศ
เหยียนหวง และก็เป็นสวรรค์แห่งการตากอากาศของคนเหยียนหวงด้วย
คนรวยจำนวนมากชอบมาซื้อบ้านทำกิจการที่นี่ หรือไม่ก็มาพักตากอากาศ
ดังนั้นเมื่อเทียบกับทางเหนือที่พื้นที่กว้างใหญ่แต่ประชากรน้อย เมืองทางฝั่ง
ตะวันออกต่อให้เป็นชายขอบก็ยังมีคนอาศัยอยู่เยอะ ครึกครื้น มีการสัญจร
อย่างไม่ขาดสาย
นี่ก็สอดคล้องกับจุดเด่นของเมืองริมทะเลที่ร้อนแรง
่
มู่เถาเยากับตี้อู๋เปียนกินข้าว เล่นทะเล นอน ขับรถไปเรื่อยๆ ชั่วพริบตาก็ผ่าน
ไปอีกหลายวัน
ขับลงทางใต้ต่อ ตี้อู๋เปียนถามขึ้น “ซาลาเปาน้อย อยากไปเยี่ยมพวกโค้ชที่
ศูนย์ฝึกกีฬาเรือใบหรือไปสวัสดีปีใหม่ครอบครัวหนิงหน่อยไหม”
เหลียงจีหอบลูกชายหนิงจื้อหย่วนกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านย่าแล้ว
“ไม่ไปรบกวนพวกเขาดีกว่า ทำตามแผนของพวกเราเถอะ”
“อืม” อันที่จริงตี้อู๋เปียนก็ไม่ได้อยากไป
ยิ่งใกล้ถึงทางใต้ ในใจของเขาก็ยิ่งร้อนรน
ถึงแม้ความสัมพันธ์จะพัฒนาแล้ว แต่ซาลาเปาน้อยยังไม่ได้ประกาศให้ญาติ
และเพื่อนๆ รับรู้
“ซาลาเปาน้อย พอกลับไปแล้วเธอจะอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนซานก่อนหรือกลับ
เผ่า”
“ไปเมืองเย่ว์ตูก่อน รออาจารย์สามคลอดลูกแล้วค่อยกลับเผ่า พอถึงตอนนั้น
ค่อยออกจากเผ่ากลับหมู่บ้านเถาหยวนซานแล้วอยู่นานหน่อย ฉันต้องรับช่วง
ต่อการทดลองของอาจารย์สาม”
ตี้อู๋เปียนพูดอย่างน่าสงสาร “ซาลาเปาน้อย เธอจะบอกเรื่องของเราให้พ่อกับพี่
ชายรู้เมื่อไร ฉันไม่อยากคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ” คนอื่นๆ ต่างเห็นดีเห็นงาม มี
แค่สามคนนั้นที่เอาใจยาก
“…ทุกคนก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะเป็นการคบกันแบบหลบซ่อนได้ยังไง”
“…ซาลาเปาน้อย ถ้าพ่อกับพี่ชายเธอตบตีฉัน เธอจะช่วยใคร”
“…” ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นคำถามที่กะเอาชีวิต!
“เอ่อ…พวกเขาไม่น่าจะตบตีคุณนะ”
“ต้องแน่นอน!” นี่ถ้ารู้ว่าพวกเราร่วมเตียงกันแล้ว ชีวิตน้อยๆ ของเขารอดยาก
แน่! แต่เขาก็ไม่อยากหลบๆ ซ่อนๆ
เขาก็แค่อยากคบกัน ใช่ว่าเขาจะไม่มีหน้ามีตา ทำไมถึงน่าสงสารแบบนี้นะ
เฮ้อ…ตี้อู๋เปียนที่น่าสงสารถอนหายใจ
มู่เถาเยารู้สึกว่าคำถามนี้ตอบยาก เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “กลับถึงที่แล้วคุณก็
กลับเมืองหลวงเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่อู๋เสียตั้งท้องทั้งคู่ ปู่ตี้ย่าตี้ก็อยู่เมือง
หลวง”
“อืม ฉันกลับไปดูพวกเขาก่อนแล้วค่อยจัดการสะสางงาน พออาจารย์สามของ
เธอคลอดฉันจะไปหา พอถึงตอนนั้นค่อยกลับเผ่าด้วยกัน ซาลาเปาน้อย ถ้าพ่อ
กับพี่ชายเธอตบตีฉันเธอไม่ต้องช่วยฉันนะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะลงมือหนัก
กว่าเดิม”
วรยุทธของเขาสูงกว่าสามคนนั้น แต่เขาไม่กล้าสู้กลับ!
มู่เถาเยาพูดด้วยความรู้สึกขำ “ฉันจะช่วยใส่ยาให้แล้วกัน”
“…!” ตี้อู๋เปียนตะลึง
“ซาลาเปาน้อย ผู้ชายของเธอถูกลงไม้ลงมือเธอยังจะหัวเราะออกอีกเหรอ! นี่
เธอใจจืดใจดำหรือศีลธรรมหมดลง หรือทัศนคติบิดเบี้ยวกันนะ”
มู่เถาเยา “…”
“ไม่ใช่ว่าเธอควรพูดว่าฉันจะขวางพวกเขาให้หรอกเหรอ”
“…ก็คุณพูดเองว่าไม่ต้องช่วย…”
“ฉันพูดแบบนั้นก็จริง แต่การกระทำของเธอก็อีกเรื่อง จะเหมือนกันได้ยังไง”
มู่เถาเยาหมดคำจะพูด
มองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ปากไม่ตรงกับใจ! ปากบอกไม่ต้อง แต่ใน
ความเป็นจริงคือต้องการ!
“ไหนคุณบอกว่ายิ่งห้ามยิ่งลงมือหนักไง”
“เธอปกป้องฉันจะมีความสุข บาดแผลก็จะหายเร็วขึ้น สภาพจิตใจที่ดีมีผลต่อ
การฟื้นฟู”