เกิดใหม่ครานี้เพื่อสามีผู้เดียว - ตอนที่ 2 ขอท่านอ๋องอ่อนโยนด้วยเพคะ (NC++)

ลู่เหลียนถูกมือหนาดันหน้าท้องไว้จนร่างกายแบนราบอยู่บนเตียงนอน
ภายใต้แสงของแทนสีแดงทำให้นางมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ค่อยชัด
ในเวลานี้นางมองเห็นเพียงดวงตาสีนิลของเขาช่างคมกล้าและอำมหิตเหลือเกิน
แม้นางอยากจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่นางก็ไม่อยากเจ็บตัว
ใบหน้างามซีดเผือดเพราะคิดถึงประสบการณ์เลือดสาดในคืนเข้าหอเมื่อชาติก่อน
เดิมทีจ้าวกวงก็เป็นแม่ทัพ ร่างกายของนางสูงเท่าระดับอกเขาเท่านั้น
อีกอย่างเขายังเป็นคนมีพละกำลังไม่ต่างจากม้าศึกมีความต้องการสูงกว่าบุรุษทั่วไป
ทั้งที่คืนนั้นเป็นครั้งแรกของนาง
แต่เขาก็เคี่ยวกรำไม่ยอมปล่อยนางไปจนเกือบรุ่งสาง
ลู่เหลียนรีบยันหน้าท้องแกร่งไว้ด้วยความตกใจเพราะรู้สึกถึงของแข็งที่ร้อนระอุกำ
“มีอะไร” คนตัวสูงถามด้วยความหงุดหงิด “หรือเจ้ากลัวว่าข้าไม่กล้า!”
แม้เขาจะเป็นอ๋องไร้อำนาจแต่เขาก็ไม่เคยต้องบังคับสตรีใดมานอนด้วย
ลู่เหลียนส่ายหน้าพยายามบีบน้ำตาออกมาอธิบายด้วยเสียงสั่นเครือ
“หม่อมฉันกลัวเพคะ ท่านแม่บอกว่าคืนแรกของสตรีจะเจ็บมาก
ท่านอ๋องได้โปรดอ่อนโยนกับหม่อมฉันด้วยนะเพคะ”
“ยุ่งยาก!!!” จ้าวกวงบ่นเสียงหงุดหงิด
ตอนนี้ความต้องการของเขาพุ่งสูงจนปวดหนึบกลางกายแล้ว
ยังจะชักช้าเพื่ออะไร
ลู่เหลียนดันหน้าท้องเขาไว้ส่ายหน้ารัว “หม่อมฉันกลัวเจ็บเพคะ”
“เจ้ากำลังบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้ข้าตรวจสอบ”
“ไม่ใช่เพคะ คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของพวกเราสองคน
หม่อมฉันย่อมยินดีปรนนิบัติท่านอ๋องเพคะ แต่ว่า
ขอท่านอ๋องโปรดอ่อนโยนกับหม่อมฉันด้วย” น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย
มือบางค่อยๆ เกี่ยวเอาตู้โตวซึ่งปิดปังความอวบอิ่มออก
จ้าวกวงจ้องมองก้อนเนื้อขาวเนียนนุ่มตกตะลึงจนละสายตาไปไหนไม่ได้
ขนาดของมันใหญ่กว่ามือของเขาอีก เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างไม่รู้ตัว
ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าอกอวบอิ่ม แต่ทุกครั้งที่มีสตรีมาปรนนิบัติ
ส่วนมากทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็ว
เพียงเสียบแล้วหลั่งออกมาให้ร่างกายโล่งสบายเท่านั้น
หรือพูดง่ายๆ คือ
ระบายความต้องการของตัวเองจนไม่สนใจว่าเรือนร่างที่เขาใช้งานเป็นแบบไหน
และไม่เคยคิดจะสนใจสักครั้ง
ลู่เหลียนเห็นเขาเงียบจึงค่อยๆ ดึงมือของเขามาวางไว้บนหน้าอกอวบอิ่ม
กล่าวด้วยจังหวะเชื่องช้าล่อลวงให้ลุ่มหลง
“หม่อมฉันหวาดกลัวจนหายใจไม่ออก
ขอร้องท่านอ๋องช่วยคลายความหวาดกลัวให้หม่อมฉันด้วยเพคะ”
นางรู้ว่านิสัยของเขาไม่รักถนอมบุปผางาม
ชาติก่อนกว่าจะฝึกให้เขาอ่อนโยนกับนางก็ทนเจ็บอยู่หลายครั้ง
ตอนนี้ประสบการณ์ทั้งสองชาติสอนให้นางรู้ว่าจะฝึกบุรุษคนหนึ่งให้เชื่องต้องทำอย่างไ
ลู่เหลียนแอ่นหน้าอกขึ้นเล็กน้อย เปล่งเสียงครางกระเส่าเย้ายวน “อ่า……
ท่านอ๋อง เบาๆ เพคะ”
บุรุษเป็นสัตว์ล่าเนื้อย่อมมีสัญชาตญาณเหล่านี้อยู่ในตัว
เสียงครางแผ่วเบาปลุกเร้าอารมณ์ให้ร่างกายตื่นตัวกว่าเดิมหลายเท่า
จ้าวกวงคล้ายถูกล่อลวงตกลงในสู่ความนุ่มหยุ่น
เขามองมือตัวเองซึ่งมีขนาดใหญ่แต่กลับกอบกุมก้อนเต้าหู้สีขาวคู่นี้แทบไม่มิด
นิ้วทั้งห้าของเขาถูกมันกลืนจนหายไปเกือบหมด
เขาลองบีบครั้งหนึ่งคล้ายไม่ชินก่อนจะค่อยๆ
แปลเปลี่ยนเป็นชำนาญอย่างรวดเร็ว มือหนาค่อยๆ
ลูบคลำบีบเคล้นจนมันทะลักออกมาตามซอกนิ้วมือ
“ท่านอ๋อง อ๊ะ……อย่าเล่นส่วนปลายเพคะ” ลู่เหลียนสะดุ้งกาย
ส่งเสียงคล้ายเตือนแต่คล้ายกำลังสอนให้เขารู้ว่าจุดอ่อนของผู้หญิงอยู่ตรงไหน
จ้าวกวงได้ยินก็สนใจจุดสีแดงเข้มดั่งผลอิงเถาสุกงอม เขาลองเขี่ยแล้วบีบขยี้
ส่วนนั้นก็แข็งชูชันสู้มือดียิ่ง
“อ๊ะ ท่านอ๋อง” ลู่เหลียนเกร็งหน้าท้องด้วยความตกใจ
ยิ่งร่างอรชรใต้ร่างบิดเร่าทุกข์ทรมาน จ้าวกวงก็ยิ่งนึกสนุก
เขาเล่นความขาวนุ่มทั้งสองข้างเต็มไม้เต็มมือ บางครั้งยังขยี้เม็ดอิงเถาแรงๆ
จนนางสะดุ้งกายผวาเกือบดิ้นหนีเงื้อมมือเขาได้
มือหนาจับร่างกายของนางไว้ ห้ามหนีไปไหน
มือข้างหนึ่งก็นวดเฟั้นก้อนซาลาเปาทั้งสองข้างด้วยความหลงใหล
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยรู้สึกว่ามือข้างเดียวเล่นหน้าอกอวบใหญ่ไม่ค่อยจะเพียงพอ
“อา……ท่านอ๋อง ได้โปรด”
ลู่เหลียนถูกปลุกเร้าอารมณ์จนความเสียวกระสันเข้าเล่นงาน
บุปผางามกึ่งกลางกายค่อยๆ
หลั่งน้ำหวานออกมาทีละน้อยเปียกแฉะจนสัมผัสได้
“อ๊า……”
เสียงหวานหวีดร้องดังทันทีที่ศีรษะของเขาโน้มลงต่ำอ้าปากครอบเอาจุกเนื้อสีสดเข้าไป
จ้าวกวงจับคนตัวเล็กไว้แน่น แล้วดูดดึงอย่างย่ามใจ
ยิ่งนางดิ้นพล่านเหมือนทุกข์ทรมาน
เขาก็ยิ่งดูดดึงและขบเม้มด้วยแรงที่มากกว่าเดิม
ปลายลิ้นตวัดเลียผลอิงเถาซึ่งแข็งชูชันจนอยากจะกัดกินแล้วกลืนลงท้อง
“อย่ากัดนะ อ้ากก บอกว่าอย่ากัด”
ลู่เหลียนตบหลังเขาแรงเพราะยิ่งนางห้ามก็ยิ่งเหมือนยุให้ทำเพราะเขากัดจริงๆ
โชคดีที่เขาลองทดสอบดูไม่ได้กัดเต็มแรง หญิงสาวปล่อยน้ำตาร้องไห้กระซิก
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเจ็บเพคะ”
จ้าวกวงถอนใบหน้ากลับคืนขมวดคิ้ว
พอเห็นนางร้องไห้เขาก็รู้สึกว่าไม่สนุกเหมือนเมื่อครู่แล้ว
ลู่เหลียนอาศัยจังหวะที่สามีมึนงงผลักเขาลงแล้วลุกขึ้นไปนั่งทับกายแกร่งไว้แทน
“เจ้าจะทำอะไร!!”
น้ำเสียงเหี้ยมโหดตวาดดังลั่นเพราะไม่เคยมีสตรีคนไหนกล้าปีนขึ้นมานั่งเหนือตัวเ
และยังกดให้เขาอยู่ใต้เบื้องล่างของนางด้วย
“ก่อนหม่อมฉันจะเดินทางมาแต่งงาน
เคยอ่านตำราใต้หีบเจ้าสาวมาบ้างเพคะ
ขอให้หม่อมฉันได้ปรนนิบัติพระองค์ด้วย”
กล่าวจบก็ก้มลงปิดปากเขาด้วยริมฝีปากอย่างรวดเร็ว
ฉวยโอกาสที่เขายังตกใจอยู่ค่อยๆ ไล่เลียกลีบปากไปซ้ายไปขวา
มือบางก็ลูบหน้าอกของเขาเพื่อเย้ายวน
“อ่า……” ฉีอ๋องเปล่งเสียงครางด้วยความพึงใจโดยไม่รู้ตัว
เขาถูกนางหยอกเย้าจนยอมแง้มริมฝีปากออก
ปล่อยให้นางสอดปลายลิ้นเข้ามาด้านในเกี่ยวตวัดพัวพันจนแยกไม่ออกว่าใครคือผู้นำ
ใครคือผู้ตาม เขาหรือจะยอมให้สตรีคนหนึ่งควบคุมอยู่เหนือศีรษะ
พอนางตวัดปลายลิ้นมา เขาก็ตวัดลิ้นสู้กลับ
ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีเลือดสูบฉีดคล้ายอยู่ในสนามรบ
มือของนางเคลื่อนลงต่ำราวกับไร้กระดูกค่อยๆ
คว้ามือของเขายกขึ้นมาวางไว้แนบหน้าอกนุ่มนิ่มทั้งสองข้าง
เรื่องต่อจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้นางเป็นผู้นำอีกต่อไป
เขาบีบเคล้นฟอนเฟั้นก้อนเนื้อนุ่มเต็มไม้เต็มมือ
จังหวะการเต้นของหัวใจรัวกระหน่ำแข่งกับเสียงบดคลึงริมฝีปาก
จ้าวกวงขมวดคิ้วเพราะจู่ๆ นางก็ถอนใบหน้าออก
“หม่อมฉันเพียงเคยอ่านแต่ไม่เคยปฏิบัติ
หากหม่อมฉันทำผิดก็ขออภัยท่านอ๋องด้วยเพคะ”
นางกล่าวเสียงเบาอย่างนอบน้อมแต่การกระทำกลับสวนทางกับคำพูดโดยสิ้นเชิง
พอนางพูดจบริมฝีปากร้อนระอุก็เบี่ยงไปทางซ้ายไล้เลียขบเม้มติ่งหูของเขา
แม้จะมีหนวดเคราแต่ก็เป็นอุปสรรคต่อนางเลยแม้แต่น้อย
ริมฝีปากร้อนระอุกำลังเลื่อนไล่ลงต่ำ ส่วนมือของนางก็ค่อยๆ
คลี่เสื้อคลุมสีแดงมงคลออกจากตัวเขาและเขาก็ยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เพียงไม่นานร่างกายของทั้งสองคนก็เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ขวางกั้น
ช่วงเวลาที่ผิวเนื้อร้อนระอุแนบชิดลงมาเขาถึงกับกำหมัดแน่นเกร็งร่างกายโดยไม่ร
คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นมามองเห็นเพียงกลุ่มผมสีดำกำลังไล้เลียหน้าท้องของเขา
แล้วขยับเลื่อนลงต่ำจนกระทั่งถึงแท่งเนื้อซึ่งตั้งตรงดิ่งเย้ยฟั้าท้าดิน
ลู่เหลียนแอบกลืนน้ำลายเพราะแม้ชาติก่อนจะร่วมเรียงเคียงหมอนเขามาหลายคืน
แต่กลับไม่เคยชินกับขนาดใหญ่โตของเขาเลย
“หม่อมฉันจะช่วยปลดปล่อยท่านอ๋องครั้งหนึ่งก่อนนะเพคะ”
“อ่า……เจ้า!!!” จ้าวกวงเปล่งเสียงครางอย่างลืมตัว
เขายกศีรษะขึ้นไปดูเห็นจังหวะที่นางกำลังเลียส่วนปลายของแท่งเนื้ออยู่พอดี
ลิ้นนุ่มร้อนผ่าวค่อยๆ
ตวัดเลียส่วนปลายไล่เลียลงมาตามรอยแยกก่อนจะอ้าปากเอาแท่งเนื้อขนาดใหญ่เข้าไ
“ซี้ด……”
ชายวัยกลางคนสูดลมหายใจ รู้สึกเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน
ดวงตาคมเอาแต่จ้องมองแก้มนวลพองโตเพราะนางกำลังอมท่อนเนื้อร้อนระอุซึ่งมีขนา
ริมฝีปากเล็กอ้าปากอมเอาส่วนเนื้อแข็งขึงเข้าไปลึกกว่าเดิมแล้วคายออกมาอย่างเ
ใบหน้าสลับขึ้นลง ค่อยๆ เพิ่มจังหวะทีละนิด
ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรัวเร็วและลึกยิ่งกว่าเดิมเท่าที่ปากของนางจะอมไหว
“……อา……”
คนตัวสูงทิ้งตัวลงเตียงนอนแหงนหน้าขึ้นมองด้านบนม่านสีแดงมงคล
คำรามเสียงต่ำในลำคอไม่ขาดสาย ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ยากจะถอนตัว
ในใจเต้นกระหน่ำรุนแรง ลมหายใจหอบกระเส่าดังก้องห้องนอนกว้าง
มือทั้งสองข้างขยุ้มเส้นผมสีดำเพื่อคลายความเสียวซ่าน
บางครั้งยังกดหัวของนางลงไปแล้วช่วยดึงออกมาอีกด้วย
ทุกอย่างประสานงานอย่างพอดิบพอดี
“……ซี้ด……”
จ้าวกวงรู้สึกทานทนไม่ไหวสูดลมหายใจ
คลื่นอารมณ์ความร้อนไหลบ่าไปกองรวมกันตรงส่วนปลาย
เม็ดเหงื่อแตกพลั่กทั้งที่ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น
สะโพกหยัดยกเสยขึ้นกระแทกโพรงปากเล็กๆ ด้วยตัวเองถี่ระรัว
“อ่า……”
เสียงครางต่ำคล้ายร่างกายสุขสบายจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
สะโพกหยัดเสยเข้าไปด้านในส่วนลึกที่สุดก่อนจะเกร็งกระตุกปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง
“..ซี้ด..เจ้า!!!”
ทั่วทั้งร่างกายซาบซ่านเพราะแรงดูดจากปากเล็กๆ
เขารู้สึกถึงลิ้นร้อนผ่าวกำลังตวัดเลียทำความสะอาดแท่งเนื้ออวบใหญ่จนมั่นใจว่าสะอา
จ้าวกวงพยุงร่างกายลุกขึ้นนั่งมองนางแบมือทั้งสองข้างแล้วคายเอาของเหลวสีขาว
มีบางส่วนไหลหยดลงบนพื้นเตียงนอน
ดวงตากลมโตใสซื่อเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเม้มปากเล็กน้อย
“สิ่งนี้คืออะไรหรือเพคะ”
แน่นอนว่าลู่เหลียนรู้ว่ามันคืออะไร
แต่ท่าทางไร้เดียงสาและความน่ารักของนางกลับช่วยปลุกบุรุษกลัดมันฟืนขึ้นมาอ
ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความตกใจจ้องมองแท่งเนื้อซึ่งอ่อนยวบไปแล้วดีดผึงขึ้นม
หญิงสาวแสร้งถอยหลังเล็กน้อยด้วยอาการตื่นกลัว เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก
“ท่านอ๋อง ยังต้องการอีกหรือเพคะ”
“เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วข้าจะไม่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าต่อหรือ”
จ้าวกวงเข้าใจว่านี่เป็นแผนการของนาง
มือยาวดึงคนตัวเล็กกลับมาไว้ตำแหน่งเดิมแล้วขึ้นไปนั่งทาบทับไว้
กักขังไม่ให้นางหนีไปไหนได้อีก
ภายในดวงตามีเพียงกองไฟกองใหญ่เผาไหม้ลุกโชนสติสัมปชัญญะทั้งหมด
ลู่เหลียนแกล้งห่อไหล่ตัวเอง “ท่านอ๋อง หม่อมฉันยินดีปรนนิบัติสามีเพคะ
แต่ขอให้พระองค์อ่อนโยนกับหม่อมฉันด้วย”
ดวงตาสีดำด้านในสั่นระริกคล้ายหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ต่างจากสัตว์ตัวน้อยซึ่งกำลังอยู่ภายใต้เงื้อมมือของราชสีห์
“…ได้…”