เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1140 ตอบแทนด้วยอะไร
“เสี่ยวหยวน ปรมาจารย์ฉู่มาแล้ว ทำไมนายไม่ออกไปต้อนรับ
หน่อยล่ะ”
ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนบอก
ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบได้ยินก็ดึงแขนของจิ่งอันฉิงสะบัดออก
อย่างแรง แล้ววิ่งไปตรงหน้าฉู่ลั่ว เขาเอ่ยด้วยน้าเสียงร้อนใจ
“เทพธิดาน้อย ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปรับคุณนะครับ! ทั้งหมดเป็น
เพราะเธอมาที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้ว เธอบอกว่าตัวเองสามารถแก้ไขปัญหา
ของผมได้ ซ้ายังบอกว่าสามารถแก้ปัญหาของหมู่บ้านได้ด้วยครับ”
“มันน่าประหลาดมากจริง ๆ”
“เธอยังรั้งผมไว้ ไม่ยอมให้ผมไปรับคุณอีก”
จิ่งอันฉิงจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเล็กน้อย ก่อนจะ
เดินนวยนาดเข้ามา “ฉู่ลั่ว เจอกันอีกแล้ว?”
ฉู่ลั่วเพียงกวาดตามองเธอ แล้วหันไปคุยกับใช้ชีวิตบั้นปลาย
อย่างสงบ “พวกเราเข้าไปคุยกันก่อนเถอะค่ะ”
จิ่งอันฉิง “…”
ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบพาฉู่ลั่วเข้าไปในบ้าน มีชาวบ้าน
จำนวนมากเดินตามหลังมา เพียงชั่วพริบตาบ้านที่ยังไม่ได้ปรับปรุง
ให้เสร็จสมบูรณ์ก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
เหล่าหลิวกับเพื่อนคนงานอีกสองคนก็อยู่ด้วย น้าชาและผลไม้
วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ
ชาวบ้านส่วนใหญ่ล้วนถือถ้วยชาแบบใช้แล้วทิ้งเอาไว้ บ้างก็ยืน
บ้างก็นั่ง
มีเพียงผู้ใหญ่บ้าน ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบและฉู่ลั่วเท่านั้นที่
นั่งรอบโต๊ะ ตอนที่ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบกำลังจะพูด จิ่งอันฉิงก็
เดินเข้ามานั่งลงด้านขวามือ เธอยกถ้วยชาขึ้นมาด้วยท่าทางสบาย ๆ
แล้วจิบดื่มหนึ่งอึก
ท่าทางของเธอค่อนข้างสะอิดสะเอียน “นี่มันชาอะไรเนี่ย?
รสชาติแย่มาก!”
ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ “…”
ชาวบ้านซึ่งอยู่ที่นี่ “…”
จิ่งอันฉิงวางถ้วยชาลงด้วยความรังเกียจ “ฉันบอกแล้ว บ้านของ
เขาเกิดปัญหา ไม่ใช่เพราะรูปแบบบ้านของคนแซ่หยวนอย่างเดียว
แต่ยังเป็นเพราะฮวงจุ้ยของหมู่บ้านพวกคุณถูกทำลาย เพราะแบบนี้
จึงมีสิ่งชั่วร้ายมากมายปรากฏออกมา”
“ถ้าไม่หาของที่มาทำลายฮวงจุ้ยนั้นให้เจอ หมู่บ้านของพวกคุณ
จะยิ่งเสื่อมถอย ผู้คนก็จะลดจำนวนน้อยลงเรื่อย ๆ เหมือนกัน”
เธอพูดจบก็มองฉู่ลั่วด้วยแววตาอวดดี
ทุกคนต่างมองไปที่ฉู่ลั่วเช่นกัน
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ใช่ค่ะ รูปแบบฮวงจุ้ยของตระกูลหยวนประสบ
ความสำเร็จได้ เพราะฮวงจุ้ยในหมู่บ้านของพวกคุณถูกทำลายแล้ว
ส่วนสถานที่ที่ถูกทำลาย…”
“แม่น้า!” ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูดจบ จิ่งอันฉิงก็กล่าวแทรกขึ้นมา
“หมู่บ้านของพวกคุณมีแม่น้าที่น้าเหือดแห้งมาหลายปีแล้วใช่หรือ
เปล่า เป็นเวลาใกล้เคียงกับช่วงที่คนทั้งเจ็ดครอบครัวนี้เริ่มล้มตายไป
ใช่ไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า “ใช่ ตอนนั้นพวกเขาทั้งแปดครอบครัว
อยากย้ายบ้าน เพราะคิดว่าน้าแห้งสนิทไปแล้ว ถ้าอยู่ตรงนั้นจะทำ
ดวงโชคร้ายและไม่ราบรื่น พวกเขาก็เลยอยากเปลี่ยนที่อยู่ใหม่”
“ฉันบอกแล้ว!”
เธอกวาดตามองใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ “ฉันเคยบอกแล้วว่า
สามารถแก้ไขปัญหาได้ แถมยังทำให้แบบไม่คิดเงินด้วย ไม่เหมือน
บางคนที่คิดเงิน!”
“เหอะ! เงินแค่ไม่เท่าไหร่ ก็มีค่าพอให้ปรมาจารย์ฉู่วิ่งโร่มาถึง
หมู่บ้านทุรกันดารนี้ได้เลยเหรอ?”
ชาวบ้าน “…”
แม้ว่าหมู่บ้านของพวกเขาจะไม่ได้มีดีอะไรมากมาย แต่ก็ไม่
ถึงกับต้องถูกเรียกว่าหมู่บ้านทุรกันดารนะ!
เฉิงยวนที่นั่งอยู่ด้านข้างกระซิบข้างหูฉู่ลั่ว “นางดูไม่เหมือนผู้
บำเพ็ญเลยใช่ไหม?”
“ไม่ใช่!”
“แต่นางมีความรู้เยอะมาก ต้องมีคนมีฝีมือสูงส่งคอยให้คำแนะนำ
อยู่เบื้องหลังแน่นอน!”
อีกฝ่ายรู้ไปหมดเสียทุกอย่าง แต่กลับไม่รู้เหตุผลพื้นฐานที่สุด
เหอะ!
ฉู่ลั่ว “เธอไม่รับเงินเหรอ?”
“ไม่รับแน่นอน!” จิ่งอันฉิงเชิดคางชูคอ สีหน้าหยิ่งผยอง “ฉันไม่
รับเงินแม้แต่แดงเดียว”
“ผู้บำเพ็ญให้ความสำคัญกับเหตุและผล ไม่ว่าจะบำเพ็ญทางเต๋า
หรือบำเพ็ญทางพุทธ ล้วนให้ความสำคัญกับเหตุและผล”
“กฎเกณฑ์ไม่ได้กำหนดขึ้นอย่างไร้ประโยชน์ หรือว่าเธอมี
ความสามารถขนาดจะแก้ปัญหาให้เขากับหมู่บ้านแห่งนี้ได้โดยไม่รับ
เงินแม้แต่แดงเดียว”
“ฉันแก้ปัญหาได้ตั้งแต่แรกแล้วและไม่มีทางรับเงินมาเด็ดขาด”
จิ่งอันฉิบเอ่ยขัดฉู่ลั่ว “เหตุและผลอะไรกัน? ฉันทำความดีด้วยความ
ตั้งใจจริง ยังจะมีผลลัพธ์เลวร้ายอะไรได้อีกล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยชีวิตเขาและเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนทั้ง
หมู่บ้าน เธอคิดจะให้พวกเขาตอบแทนด้วยอะไร?”
YOU MAY ALSO LIKE
