เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1305 ต้นหลิวปราบวิญญาณร้าย

ผู้คนไม่สงบถอนหายใจ ไม่ได้สนใจเขาอีก แต่ถือโทรศัพท์เดิน

ไปอีกมุมหนึ่ง พลางกระซิบเล่าต่อว่า “เหล่าโจวเป็นคนขับรถขุด

เหมือนผมครับ หลายวันก่อน เขาถูกตำหนิเพราะดื่มเหล้าจนเมาไป

ครั้งหนึ่ง…”

“เขาอารมณ์ไม่ดีครับ ตอนขับรถขุด ดันขุดเจอหลุมศพหลุม

หนึ่ง”

“ตามกฎของพวกเรา แน่นอนว่าต้องทำการจุดธูปถวายเครื่อง

บูชา จากนั้นถึงเก็บกระดูก และส่งไปให้โรงเผาศพจัดการตามพิธี”

“แต่ว่า…” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่ตอนนั้นเหล่าโจวโมโหมาก

ขุดกระดูกออกมาก็แย่แล้ว ยังใช้รถขุดทุบกระดูกจนแตกละเอียดอีก

แล้วเขาก็ทิ้งมันตากแดดเอาไว้แบบนั้น…”

“ท่านปรมาจารย์ กระดูกนั่นค่อนข้างชั่วร้ายเลยครับ มันแตกต่าง

จากกระดูกธรรมดา กระดูกขาวนั่นหลังจากถูกทิ้งตากแดดไว้ ก็มี

ควันสีดำลอยออกมาด้วย”

ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งจุดธูปทั้งถวายเครื่องบูชา ปฏิบัติตามกฏ

ด้วยความบริสุทธิ์ใจทั้งหมด

แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกับครั้งก่อน…

“ในตอนนั้นทั้งที่แดดแรงมาก แต่ผมกลับรู้สึกหนาว เหมือนกับ

ว่ามีคนเป่าลมเย็นรดต้นคอของผมอยู่เลยครับ” ตอนที่ผู้คนไม่สงบ

เล่า สีหน้าของเขาก็ขาวซีดลงไปหลายส่วน

ฉู่ลั่วเอ่ยถาม “ข้างหลุมศพที่คุณขุดขึ้นมามีต้นไม้อยู่ด้วย ใช่

ไหมคะ?”

“ใช่ครับ ใช่ ใช่ มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งจริง ๆ ต้นไม่ใหญ่อยู่ข้าง

หลุมศพนั้น เพราะรอบบริเวณนั้นเป็นพื้นราบ พวกเราเลยคิดไม่ถึงว่า

จะมีหลุมศพอยู่ด้วยครับ”

“ท่านปรมาจารย์ มันมีปัญหาหรือเปล่าครับ?”

“ต้นไม้นั่นน่าจะเป็นต้นหลิว ซึ่งต้นหลิวช่วยปัดเป่าและปราบร

รามวิญญาณร้ายค่ะ” ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเป็นปม “นี่เป็นวิธีปราบวิญญาณ

ร้ายที่ธรรมดาที่สุด เพื่อไม่ให้ผีในหลุมศพนั้นกลับชาติมาเกิด”

“ผีไม่สามารถเกิดใหม่ได้ ทำได้แค่ถูกสะกดไว้ในสุสาน”

“นานวันเข้า แรงแค้นก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น”

บนโลกใบนี้มีผีที่ถูกสะกดเอาไว้นานหลายปีและผีที่ยังไม่ได้

กลายเป็นผีร้าย เธอเคยเห็นแค่เฉิงยวนตนเดียวเท่านั้น

เดิมทีผีก็แตกต่างกับคนอยู่แล้ว มีทั้งความอาลัย มีความไม่พอใจ

เมื่อไม่สามารถเข้าสู่ยมโลกเพื่อกลับชาติมาเกิด แต่ถูกสะกด

เอาไว้ในสถานที่หนึ่ง ย่อมกลายเป็นผีร้ายได้ง่าย

ยิ่งผู้คนไม่สงบได้ยินที่ฉู่ลั่วพูด หน้ายิ่งซีดลงกว่าเดิม หากไม่ใช่

เพราะข้างนอกเป็นตอนกลางคืน เขาคงเก็บเสื้อผ้าตัวเอง กลับบ้าน

ไม่ทำงานแล้ว

“ท่านปรมาจารย์ ตอนนี้ควรทำยังไงครับ?”

ฉู่ลั่ว “คุณไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ คนที่จะเป็นคือเพื่อนร่วมห้องของ

คุณต่างหาก! คุณ…”

เธอจ้องมองผู้คนไม่สงบครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ผีตนนั้นเคยมา แต่มันปล่อยคุณไป คงเป็นเพราะคุณให้ความเคารพ

มันค่ะ”

ดวงตาขุ่นมัวของผู้คนไม่สงบเบิกกว้าง “หรือเป็นเพราะผมเก็ย

กระดูกอย่างดี และถวายเครื่องบูชากับจุดธูปให้ด้วยครับ?”

เหล่าโจวดื่มเหล้าจนเมาไม่เข้าใจกฎ แต่เขาเห็นความแปลกของ

กระดูกกับตา จะกล้าแหกกฎได้ยังไง!

โชคดี โชคดี!

“ถ้าอย่างนั้นเหล่าโจว…” ผู้คนไม่สงบมองไปทางเหล่าโจว ก็เห็น

เหล่าโจวที่เดิมทีนอนกรนเสียงดัง ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่

รู้ ดวงตามองตรงมาที่เขา

สายตาที่มองตรงมา ไม่มีโฟกัสเลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่มองมาแวบเดียว กลับทำให้คนรู้สึกใจหวิว แล้ว

“เหล่า…เหล่าโจว…”

“เหอะ เหอะ!” ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงห้วนของผู้ชาย แต่เสียง

หัวเราะเยาะเย็นชานั้นกลับเป็นเสียงผู้หญิง

ผู้คนไม่สงบกรีดร้องออกมาตามสัญชาติญาณ

“เธอ…เธอ…ไม่ใช่เหล่าโจว!”

[ฉันตกใจหมดเลย!]

[ไม่ใช่ว่า…ถูกสิงร่างหรอกใช่ไหมน่ะ! แววตาแบบนี้ น่ากลัวกว่า

ในกลัวกว่าในหนัวสยองขวัญอีก! ฉันบอกเลยนะ นักแสดงในประเทศ

ช่วยดูทักษะการแสดงของเขาได้ไหม…ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่การแสดง]

[เหอะ! หนังสยองขวัญที่ออกฉายก่อนหน้านี้ ผีพวกนั้นแสดงไม่

เหมือนผีเลย นักพรตก็แสดงไม่เหมือนนักพรต ไม่สนุกเลยสักนิด!]

[ตกใจจนฉันต้องกินล่าเถียว*[1]เพิ่มอีกสองห่อ!]

[แสดงทั้งนั้นแหละ เป็นการแสดงทั้งนั้น! นี่คือภาพยนตร์ นี่คือ

ภาพยนตร์]

[นี่คือเทคนิคพิเศษ นี่เป็นเทคนิคพิเศษแน่เลย!]

*[1] ล่าเถียว 辣条 เป็นขนมยอดนิยมของประเทศจีน มี

ส่วนประกอบหลักคือแป้งสาลี ที่ที่ผ่านกระบวนการจนได้เป็นเส้นแป้ง

เหนียวหนึบ นำมาทาด้วยซอสทีมีรสเผ็ด คลุกเคล้ากับน้ามัน