เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1311 เคราะห์กรรมเลือด

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ห่าวห่าวถึงได้หลับตาลง ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

ร่างกายสั่นไปหมด ก่อนที่แววตาจะกลับมาใสเหมือนเคย เธอมองไป

รอบ ๆ ตอนเห็นไลฟ์สตรีมบนหน้าจอ เธอกรีดร้องออกมาแล้วถอย

หลังออกไปไกลโดยไม่รู้ตัว

“ห่าวห่าว ไม่เป็นอะไรนะลูก!” มืดมืดมืดรีบวิ่งเข้าไปกอดเธอไว้

พลางตบหลังเบา ๆ เธอด้วยความปวดใจ “ลูกบอกมาหน่อยว่าทำไม

ลูกจะกระโดดตึก ลูกอยากตายเหรอ ลูกจะให้พ่อกับแม่ทำยังไง?”

เธอสะอื้น

ส่วนห่าวห่าวเงียบไป

ฉู่ลั่วเหลือบมองตรงตำแหน่งข้างเตียง

ตรงนั้นมีหญิงชราสวมชุดสำหรับใส่ให้ศพคนหนึ่งยืนอยู่

วิญญาณของหญิงชราอ่อนแอมาก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เจตนาจะ

อยู่บนโลกมนุษย์

“ฉันเห็นแล้วว่าบนตัวคุณไม่มีพลังหยินหรือความอาฆาตเลย

แล้วทำไมคุณถึงต้องสิงร่างเธอล่ะ?”

เมื่อเห็นห่าวห่าวกับครอบครัวทำอะไรไม่ถูก

เธอจึงท่องคาถา มือข้างหนึ่งวาดยันต์ แล้วสะบัดไปทางหน้าจอ

วินาทีต่อมา ข้างเตียงที่ว่างเปล่า ก็มีเงาคนปรากฏขึ้นมาเลือน

ราง เห็นเพียงแค่เงาคลุมเครือไม่ได้เห็นชัดเจนทั้งหมด

นี่เป็นคาถาที่ฉู่ลั่วจงใจร่ายเพิ่มลงไป เพราะกลัวว่าผู้ชมในช่อง

ไลฟ์สตรีมเห็นผีเข้าจริง ๆ พลังหยางจะเสียหายและจะตกใจกลัวได้

ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีม มีหลายคนที่พลังหยางไม่เพียงพอ แต่

กลับชื่นชอบเรื่องราวเกี่ยวกับผีสาง

เธอเตือนพวกเขาทุกครั้งแล้วแท้ ๆ ว่าพวกเขาสามารถกดปิด

ไลฟ์สตรีมได้ตลอดเวลา หรือไม่ก็ให้พวกเขาไปอาบแสงแดดให้มาก

แต่ว่า…

ไม่เลย!

“คุณย่า!”

ห่าวห่าวจะวิ่งเข้าไป แต่ถูกมืดมืดมืดรั้งไว้

คุณย่าเองก็ถอยหลังออกไปเช่นกัน “อย่าเข้ามาใกล้ย่า อย่าเข้า

มาใกล้ย่า! ก่อนหน้านี้บนตัวหลานมีกลิ่นอายของความตายรุนแรง

มากอยู่แล้ว อย่าให้ย่าส่งผลกระทบกับหลานเลย”

หลังจากเป็นผี เธอมองแวบเดียวก็เห็นแล้วว่าบนตัวหลานสาวมี

กลิ่นอายของความตายอยู่

ต้องเป็นคนที่ใกล้ตายเท่านั้นถึงจะมีกลิ่นอายแบบนี้ได้

“กลิ่นอายความตาย กลิ่นอายความตายอะไรคะ?” มืดมืดมืดมอง

สำรวจลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่มองไม่เห็นอะไรเลย เธอมองไปที่

โทรศัพท์ด้วยความกังวลอีกครั้ง

ฉู่ลั่ว “ฉันดูโหงวเฮ้งของลูกสาวคุณ นี่คือเคราะห์กรรมครั้งใหญ่

ในดวงชะตาของเธอค่ะ หากเคราะห์กรรมนี้ผ่านพ้นไปได้ ต่อไปก็จะมี

แต่ความราบรื่น แต่ถ้าผ่านเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปไม่ได้…”

“ไม่ได้จะเป็นยังไงครับ?” พ่อของห่าวห่าวถามด้วยความกังวล

“ตาย!”

คำนี้ทำให้ทั้งห้องนอนเงียบลงไปทันที

“ท่านปรมาจารย์ ท่านปรมาจารย์ คุณต้องช่วยลูกสาวของฉันนะ

คะ! ตั้งแต่เด็กจนโตเธอเป็นเด็กดีเชื่อฟังมาก ไม่เคยทำเรื่องไม่ดีอะไร

เลย ทำไม…ทำไมถึงเจอเคราะห์กรรมถึงตายล่ะคะ?”

คุณย่าก็ลอยมาหน้ากล้องเช่นกัน “ท่านปรมาจารย์ ฉันรู้ว่าคุณ

เก่งมาก! ผีในนรกกับยมทูตบอกว่าคุณเก่งกันทั้งนั้น คุณต้องช่วย

หลานสาวของฉันนะคะ! ขอเพียงคุณช่วยเธอ ให้ฉันทำอะไรก็ได้

ทั้งนั้นค่ะ”

คนในครอบครัวกังวลและร้อนใจมาก ในทางกลับกันห่าวห่าวนั้น

มีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคนที่เจอเคราะห์กรรมถึงตายไม่ใช่เธอ

เธอพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่แน่ว่าพอหนูตายไปแล้ว พวกเขา

อาจจะเลิกโจมตีหนูทางอินเทอร์เน็ตก็ได้ และจะได้อยู่กับคุณย่าด้วย”

แค่คิดถึงคำพูดเหล่านั้นในอินเทอร์เน็ต เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

ทันที ความโกรธและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้ปรากฏขึ้นที่ส่วน

ลึกในจิตใจของเธอ จนทำให้เธออยากจบชีวิตตัวเองเสียเดี๋ยวนี้ ให้

คนพวกนั้นรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิด

ฉู่ลั่วเห็นสีหน้าของห่าวห่าวผิดปกติขึ้นเรื่อย ๆ ก็ถอนหายใจเบา

ๆ พลางเอ่ยว่า “เธอเจอกับเคราะห์กรรมเลือด แต่สามารถแก้ไขได้ค่ะ

พวกคุณไปเตรียมผ้าขนหนูผืนใหม่มาหนึ่งผืน ไข่ไก่เปลือกสีน้าตาล

หนึ่งฟองกับเข็มเย็บผ้าเล่มใหม่หนึ่งเล่ม”

มืดมืดมืดรีบบอกให้สามีของตนไปเตรียมของพวกนี้มา

ในตอนนี้เอง ฉู่ลั่วได้เอ่ยถามคุณย่าต่อ “เธอมีเคราะห์กรรมถึง

ตายอยู่แล้ว ทำไมคุณยังสิงร่างเธออีก?”

ทั้งที่น้าตาไม่ได้ไหลออกมา แต่คุณย่ากลับเช็ดหางตา “ตอนฉัน

ตาย คนพวกนั้นรังแกหลานสาวของฉันค่ะ! ฉันกลัวว่าพอฉันตายไป

แล้ว พวกเขาจะยังรังแกหลานสาวของฉันอยู่”

“พวกเขาด่าหยาบคายมาก พวกเขายังบอกอีกว่าหลานสาวฉัน

ทำร้ายฉันจนตาย! ทั้งที่พวกเขาต่างหากที่ทำร้ายฉันจนตาย!”

“หลานสาวของฉันกตัญญูขนาดนี้ เธอชอบสวมกระโปรงมา

ตั้งแต่เด็กจนโต พวกเราก็ซื้อให้!”

“แต่คนนอกอย่างพวกเธอ ทำไมต้องด่าหลานสาวฉันด้วย?

กระโปรงพวกนี้พวกเธอไม่ได้ซื้อสักหน่อย ทำไมพวกเธอต้องด่า

หลานสาวฉันด้วย?”

“เพราะในอนาคตเธอจะได้เป็นครูเหรอ ถึงสวมกระโปรงแบบนี้

ไม่ได้?”