เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1438 สาปแช่งเด็ก
ซุนหย่าจิ้งทำสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปข้าง
นอก
เฉิงยวนก็ทำเสียงพึมพำสองครั้ง
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่นอนคว่าอยู่บนโต๊ะ กะพริบตามองเด็กทารกในจอ
“แต่ทำไมหนูถึงรู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาไม่เหมือนน้องชายเลยสัก
นิด!”
“จะว่าน่ารักก็น่ารักจริง ๆ นั่นแหละค่ะ แต่ไม่เหมือนเลยสักอย่าง!”
ซุนหย่าจิ้งกับเฉิงยวนที่ลอยไปถึงประตูแล้วรีบลอยกลับมาทันที
พวกเธอต่างทำท่าทางแบบเดียวกับซ่งเมี่ยวเมี่ยว “ขยายความหน่อย
สิ!”
ผีทั้งสามตนพูดคุยกันราวกับไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ
“ดูดวงตาเขาสิคะ! ถึงจะโตมาก แต่คนในครอบครัวของพวกเรา
ไม่มีใครมีตาสองชั้นที่ลึกแบบนี้!”
“ยังมีปากนี่อีก…”
“จมูกก็ด้วย!”
เฉิงยวนดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “พอดูดี ๆ แล้ว ก็ไม่เหมือนเลย
จริง ๆ นะ”
“หรือว่าไม่ใช่ลูกของซ่งจือหนาน!”
ผีทั้งสองตนที่กำลังซุบซิบกันอยู่ก็เหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นมา พวก
เขาต่างมองไปทางฉู่ลั่ว
ตอนนี้มีแค่ฉู่ลั่วเท่านั้นที่สามารถตอบคำถามนี้ได้
ฉู่ลั่วไม่สนใจสายตาลุกเป็นไฟของพวกเธอ “ดวงชะตาของเด็ก
คนนี้ ดีที่สุดคือต้องมีเดือนเกิดของเจ้าชะตาคอยค้าจุนรากวัน มีดวง
คนอายุมากกว่าอุปถัมภ์ ได้รับความคุ้มครองจากพ่อแม่ตลอดชีวิต
ควบคุมโชคลาภได้ เจ็ดสิ่งชั่วร้ายไม่อาจกล้ากราย พรั่งพร้อมไปด้วย
บุญบารมี เกิดมาพร้อมพลังอำนาจ ถ้าไม่ได้รับหายนะหรืออันตราย
ใด ๆ ถึงจะมีชีวิตที่ยืนยาว”
“หากบาปหนักแต่ร่างกายเบา มากด้วยทรัพย์แต่ร่างกายอ่อนแอ
ไร้ซึ่งบุญบารมี แต่ดาวดีกลับมารวมตัวกัน รากวันแข็งแกร่งแต่ไร้สิ่ง
ค้าจุน เมื่อเจอหายนะอันตรายก็อยากจะเลี้ยงดูให้มีชีวิตยืนยาวได้”
แม่ผู้แข็งแกร่งกะพริบตาปริบ ๆ “ท่านปรมาจารย์ ฉันไม่เข้าใจ
เลยค่ะ!”
“ดวงชะตาของลูกชายคุณไม่ดี เกรงว่าจะอายุสั้น”
แม่ผู้แข็งแกร่งสีหน้าย่าแย่ลงในชั่วพริบตา เธอหันไปมองลูกชาย
ของตนเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองฉู่ลั่วอีกครั้ง “ท่านปรมาจารย์ คุณ
กำลังพูดอะไรคะ? ลูกชายของฉันสุขภาพแข็งแรงขนาดนี้ หมอที่
ตรวจก็บอกว่าเขาแข็งแรงมากเป็นพิเศษ”
“ถ้าท่านปรมาจารย์ไม่อยากช่วยฉันตามหาพ่อของลูก ก็ไม่เห็น
ต้องแช่งลูกของฉันเลยนี่คะ!”
[เรื่องนี้ยากจะแสดงความคิดเห็นแล้วล่ะ เด็กคนนี้ยังอายุน้อย
มากอยู่เลยก็บอกว่าอายุสั้นแล้ว ทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีหรือเปล่า!]
[แต่ว่า เทพธิดาน้อยทำนายดวงชะตาแม่นมากนะ]
[ไม่หรอกมั้ง! เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงอายุสั้นได้ล่ะ?]
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวก็ร้อนใจแล้วเหมือนกัน
“พี่ลั่วลั่ว หลานชายของหนูอายุสั้นจริง ๆ เหรอคะ? ทำไมล่ะ?”
ไม่ใช่แค่ซ่งเมี่ยวเมี่ยว ไกลออกไปที่เมืองเจียง คนตระกูลซ่งทั้ง
สามซึ่งกำลังดูไลฟ์สตรีมอยู่ก็ร้อนใจเช่นกัน
ซ่งจือหนานเบิกตากว้าง “ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีลูก ตอนนี้มาบอก
ผมว่าลูกชายของผมจะอายุสั้นอย่างนั้นเหรอ?”
ฉิงจื่อฉิงลุกยืนขึ้นด้วยความร้อนรน “ทำไมถึงอายุสั้นล่ะ!
ครอบครัวเราทำความดีมาตลอดนะ!”
เธอเหลือบมองสามีของตัวเอง
ซ่งอวิ๋นชิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น “ที่รักจ๋า คุณไม่เชื่อในตัวผม
เหรอ?”
“ดูไลฟ์สตรีมกันไปก่อนเถอะ ดูว่าลั่วลั่วจะพูดว่ายังไง?”
ซ่งจือหนานพยักหน้า “ใช่ ใช่ ถูกต้องครับ พี่ลั่วไม่พูดอะไรแบบ
นี้โดยไม่มีเหตุผลหรอกครับ”
ในช่องไลฟ์สตรีม แม่ผู้แข็งแกร่งสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว “ลูกชาย
ของฉันดีขนาดนี้ ท่านปรมาจารย์อย่าพูดไร้สาระนะคะ!”
ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “ฉันบอกว่าเกรงว่าเขาจะอายุสั้นค่ะ! ส่วนเขาจะอายุ
สั้นหรือเปล่า ทั้งหมดมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ!”
“ฉัน?”
“ถ้าคุณยืนกรานจะตามหาพ่อผู้ให้กำเนิดของเขา ถ้าอย่างนั้น
เขาก็อายุสั้นค่ะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ แม่ผู้แข็งแกร่งก็อดแค่นหัวเราะไม่ได้ “ท่าน
ปรมาจารย์ คุณพูดแบบนี้หมายความว่า ลูกชายของฉันไม่สามารถ
ตามหาพ่อแท้ ๆ ของเขาได้ใช่ไหมคะ?”
“ใช่ค่ะ!”
“ถ้าตามหาพ่อผู้ให้กำเนิดของเขาเจอ เขาก็จะอายุสั้นใช่ไหม
คะ?”
“ถูกต้อง!”
แม่ผู้แข็งแกร่งหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา “ใครก็บอกว่าคุณเป็น
ปรมาจารย์ที่เก่งมากกัน คิดไม่ถึงว่า…คุณจะทำได้แค่สาปแช่งคนอื่น!
ลูกชายของฉันต้องการตามหาพ่อผู้ให้กำเนิด มันถือเป็นความผิดอัน
ใหญ่หลวงอะไรอย่างนั้นเหรอคะ?”
ไม่เพียงมีแค่แม่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้น กระทั่งคนอื่น ๆ ในช่องไลฟ์
สตรีมต่างก็รู้สึกไม่สบายใจเพราะคำพูดของฉู่ลั่วเหมือนกัน
[สาปแช่งเด็ก!]
[แถมยังไม่ยอมให้เด็กเจอพ่อแท้ ๆ อีก!]
[เธอนี่มัน…]
YOU MAY ALSO LIKE
