เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1440 ลูกหลานตระกูลซ่ง

ซ่งอวิ๋นชิงหัวเราะเย็นชา “เธอรู้ข่าวเรื่องที่พวกเราตามหาคนจริง

ๆ สินะ”

ฉิงจื่อฉิงก็ทำสีหน้าไม่พอใจ

ซ่งจือหนานกะพริบตา “ในเมื่อรู้ว่าพวกเรากำลังตามหาคน แล้ว

ทำไมเธอไม่มาหาพวกเราตรง ๆ เลยล่ะครับ?”

“เธอจะไปร่วมไลฟ์สตรีมกับพี่ลั่วทำไม?”

เห็นลูกชายทำหน้าตาโง่เง่า ซ่งอวิ๋นชิงก็ยิ่งรู้สึกโกรธ มิน่าล่ะ

ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ไม่วางแผนจับคนอื่น แต่วางแผนจับลูกชายของ

พวกเขา

“เพราะเธออยากทำตัวดูเป็นคนดี อยากสร้างภาพว่าตัวเองเป็น

แม่ที่รักลูก เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้โลภหลงในลาภยศยังไงล่ะ!”

ซ่งจือหนานกลับยังไม่เข้าใจ “แต่ถ้าเธอรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเส

แสร้ง ทำไมถึงยังต้องไปร่วมไลฟ์สตรีมกับพี่ลั่วล่ะครับ?”

พี่ลั่วมีความสามารถขนาดไหน?

เธอยังคิดว่าจะเสแสร้งต่อหน้าพี่ลั่วได้อีก? พี่ลั่วมีความสามารถ

ในการทำนายนะ!

ฉิงจื่อฉิงแค่นหัวเราะเยาะ “เพราะเธอคิดว่าตัวเองจะปิดบังลั่วลั่ว

ได้ยังไงล่ะ”

ซ่งจือหนาน “แต่ผู้หญิงที่อยู่บนเตียงกับผมตอนนั้นก็คือเธอนะ

ครับ! ผมไม่มีทางจำผิดแน่นอน!”

ฉิงจื่อฉิง “เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน ลั่วลั่วให้โอกาส

เธอหลายครั้งขนาดนี้ เพราะคงไม่อยากจะเปิดโปงเธอในไลฟ์สตรีม”

ซ่งอวิ๋นชิงหัวเราะเสียงเย็นชา “แต่เธอทั้งโง่ ทั้งไม่รู้จักพอ”

ขนาดลั่วลั่วส่งสัญญาณเตือนชัดเจนตั้งหลายครั้ง เธอกลับคิด

ว่าลั่วลั่วทำตามที่พวกเขาตระกูลซ่งเป็นคนชี้นำ

และมันคือสิ่งที่แม่ผู้แข็งแกร่งคิดจริง ๆ

เธอรู้ว่าตระกูลซ่งกับฉู่ลั่วมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

ทุกครั้งที่ฉู่ลั่วไลฟ์สตรีม คนตระกูลซ่งก็มักจะโดเนทรางวัลให้

เสมอ

ก่อนหน้านี้ตอนฉู่ลั่วถูกคนใส่ร้าย ตระกูลซ่งก็ออกมาสนับสนุน

ฉู่ลั่วอย่างไม่ลังเลด้วย

ต้องเป็นเพราะตระกูลซ่งไม่ต้องการเด็กคนนี้ เลยจงใจให้ฉู่ลั่วพูด

แบบนี้กับเธอ

เธออุ้มลูกขึ้นมา แล้วขยับเข้ามาอยู่ตรงหน้ากล้องด้วยความ

โกรธ “ซ่งจือหนาน นี่คือลูกของคุณ คุณไม่ต้องการเขาเหรอ?”

ซุนหย่าจิ้งส่งเสียงไม่พอใจ “วิธีการนี้ มันระดับต่าเกินไปหน่อย

หรือเปล่า! ในตอนนี้ เธอต้องร้องห่มร้องไห้ต่างหาก แค่อุ้มลูกแล้วร้อง

ได้ก็พอ”

เธอส่ายหน้าไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ก็อดจะ

กล่าวชี้แนะอีกฝ่ายไม่ได้ “ร้องไปพูดไปด้วยว่า ‘ฉันรู้แล้วค่ะ ถ้าอย่าง

นั้นก็คือว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่คนตระกูลซ่งแล้วกัน’ ประโยคนี้ รุกฆาต!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวยังคงเบิกตากว้าง “พี่ลั่วลั่ว เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของ

น้องชายหนูจริงเหรอคะ?”

“ไม่ใช่!” ฉู่ลั่วจ้องหน้าจอ “เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของซ่งจือหนาน”

“ลูกชายของคุณไม่มีดวงชะตายิ่งใหญ่ ไร้โชคลาภวาสนา

โชคชะตากำหนดมาให้เกิดเป็นคนธรรมดา” ในตอนที่แม่ผู้แข็งแกร่ง

เบิกตากว้าง เธอก็พูดต่อไปว่า “ดวงชะตายิ่งใหญ่อยู่ที่มารดา หาก

ดวงชะตานี้ไม่ปรากฏก็แสดงว่ามารดาไร้ฐานะชื่อเสียง ไม่สามารถ

เชิดหน้าชูตาได้ ความมั่งคั่งอยู่ที่บิดา หากไร้โชคลาภวาสนาแสดงว่า

บิดาแข็งแกร่ง มีฐานะหรือมีความสามารถ แต่ไม่ได้มีภรรยาแค่คน

เดียว”

[ดังนั้น พี่สาวคนนี้คงคิดว่าลูกของตัวเองเป็นเด็กจากวัยรุ่นที่สูง

รวย และหล่อ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกของผู้ชายแก่ ๆ ที่มีภรรยาแล้ว]

[พวกเธอคิดดูสิ ในสถานที่อย่างผับบาร์แบบนั้น พอเมาก็ออกไป

ด้วยกันแล้ว จะเจอคนธรรมดาสักกี่คนกัน คิดจริง ๆ เหรอว่า พอเมา

แล้วตื่นมาจะได้หลับนอนกับคนหนุ่มที่สูงรวยหล่อ พอท้องป่องก็

มาตามทวงฐานะภรรยาได้?]

[ฉันก็เป็นคนเมืองเจียง เหมือนเติบโตมากับซ่งจือหนาน เด็กคน

นี้ค่อนข้างคล้ายซ่งจือหนานเลยนะ!]

[พูดตามตรง ฉันก็รู้สึกว่าค่อนข้างคล้าย]

[อุ้มเด็กมาหน้ากล้องอีกสิ จะได้ให้ทุกคนเห็นหน้าตาเขาชัด ๆ

หน่อย]

[ฉันรู้จักซ่งจือหนาน ที่จริงก็โตมาด้วยกันกับซ่งจือหนาน แค่เห็น

แวบเดียวก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้คล้ายซ่งจือหนานหลายส่วน]

ซ่งจือหนานที่อยู่อีกฟาก “เขาก็คล้ายผมอยู่นิดหน่อยจริง ๆ !”

เหมือนกันหนึ่งถึงสองจุด

แต่ทันทีที่ซ่งอวิ๋นชิงเห็นหน้าของเด็กคนนี้ ดวงตาก็พลันเบิก

กว้างขึ้นมาทันใด

“พ่อครับ พ่อก็คิดว่าเด็กคนนี้หน้าตาคล้ายผมใช่ไหม?”

ซ่งอวิ๋นชิงขี้เกียจจะสนใจลูกงี่เง่าของตัวเอง เขาโกรธจนหน้า

เขียวแล้ว

เขากัดฟันพูด “ไม่แปลกหรอกที่เด็กจะหน้าตาคล้ายแก! เด็กคน

นี้เป็นลูกหลานตระกูลซ่ง”

เพียงแต่ไม่ใช่ลูกหลานที่มาจากครอบครัวของพวกเขา