เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1510 คุณยินยอมให้เธอติดตาม

แน่นอนว่าบนพื้นที่แสดงความคิดเห็นในไลฟ์สตรีมเต็มไปด้วย

คำพูดเยาะเย้ยทั้งหมด

ฉู่ลั่วไม่สนใจ ทำการติดต่อไปหาผู้โชคดีรายที่สอง [มอสองไม่ไร้

สมอง]

เพียงเชื่อมต่อกับไลฟ์สตรีมได้สำเร็จ ก็เห็นใบหน้าซีดขาวราว

กับไร้สีเลือดปรากฏขึ้นมา

มอสองไม่ไร้สมองอายุยังน้อย ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับไม่มี

ชีวิตชีวาเท่าไหร่ บรรยากาศรอบตัวก็ดูขมุกขมัว มองยังไงก็ไม่

เหมือนเด็กวัยรุ่นที่อายุสิบกว่าปี แต่กลับไร้ชีวิตชีวาเหมือนกับคนแก่

ใกล้ตายคนหนึ่ง

“ท่านปรมาจารย์ ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วยครับ!”

มอสองไม่ไร้สมองร้องไห้อย่างหนักต่อหน้ากล้อง

ถึงแม้เขาจะผอมบาง แต่เขาก็มีรูปร่างสูงโปร่ง ดูแล้วน่าจะสูงสัก

ประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบห้า แต่เพราะตอนนี้เขากำลังร้องไห้กระหืด

กระหอบ จึงทำให้ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมรู้สึกแปลก ๆ

[ตอนแรกอยากตะโกนบอกว่าพี่ชายหล่อจัง แต่ตอนนี้ตะโกนไม่

ออกเลย]

[เธอดูชุดนักเรียนนั้นสิ เขาเป็นเด็กม.ต้นอยู่เลยนะ เธอจะตะโกน

อย่างนั้นออกมาได้เหรอ?]

[เด็กสมัยนี้อาหารการกินดีขนาดนี้เชียวเหรอ?]

[ตอนนี้ฉันไม่พูดคงไม่ได้ เพื่อนสนิทของฉันไปตีสนิทกับพี่ชาย

คนหนึ่ง มันเป็นเรื่องราวตอนพี่ชายคนนั้นหยิบนาฬิกาอัจฉริยะ

ออกมา]

[พี่ชายตัวน้อย จะร้องไห้จนน่าสงสารเกินไปหรือเปล่า!]

มอสองไม่ไร้สมองร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเช็ดน้าตาพลางถาม

ว่า “ท่านปรมาจารย์ ดูท่าว่าผมจะกำลังถูกผีสิงครับ”

ฉู่ลั่วเอ่ยตอบทันควัน “ฉันเห็นแล้วค่ะ”

ตรงด้านหลังของมอสองไม่ไร้สมอง มีผีสาวผิวเขียวคล้าตาแดง

ก่าตนหนึ่งเกาะอยู่

มือทั้งสองข้างของผีสาวเกาะอยู่บนไหล่ของมอสองไม่ไร้สมอง

ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองมอสองไม่ไร้สมองด้วยความละโมบ สักพัก

ก็ลูกตาเคลื่อนมองฉู่ลั่วที่อยู่ในมือถือของเขา ทั้งยังเผยรอยยิ้มแปลก

ประหลาดแกมยั่วยุออกมาอีกด้วย

มอสองไม่ไร้สมอง “…”

พริบตาเดียวนั้น สีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดลงไปอีก

เขามองตามสายตาฉู่ลั่ว หันไปมองข้างหลังของตัวเอง ถึงแม้มัน

จะไม่มีอะไรอยู่เลย

แต่เขากลับหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิมแล้ว

ถึงเขาจะรู้ว่าตัวเองกำลังถูกสิ่งสกปรกพัวพันอยู่รอบตัว แต่เมื่อ

ฉู่ลั่วพูดยืนยันออกมา เขาก็กลัวหนักกว่าเดิมอีก

“ท่านปรมาจารย์ คุณช่วยผมได้ไหมครับ? ผม…ฮือ ฮือ ฮือ!”

มอสองไม่ไร้สมองร้องไห้อีกครั้ง

ฉู่ลั่วถอนหายใจออกมาหนึ่งที “ถ้าอยากไล่เธอให้ออกไปจากตัว

คุณ มันไม่ง่ายดายขนาดนั้นค่ะ เพราะคุณเป็นคนไปรับปากเธอเอง”

“รับปาก? รับปากเรื่องอะไรครับ?”

ฉู่ลั่วตอบ “ปกติแล้วผีที่เพิ่งตายใหม่ ๆ ยังมีความโลภอยู่ในโลก

มนุษย์ เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงได้ทำแบบนี้”

“เธอคงจะเรียกชื่อของคุณ แล้วคุณก็ตอบรับไป”

“มันแสดงว่าคุณยินยอมให้เธอติดตามคุณได้สักระยะหนึ่ง ยิ่งไป

กว่านั้นยังยินยอมให้เธอยืมร่างกายของคุณอีกด้วย”

“อ้าก! ผมไม่ได้ตอบตกลงอะไรเลยนะ!” มอสองไม่ไร้สมองส่าย

หน้ารัว ๆ “ผมไม่เคยตอบตกลงจริง ๆ”

“คุณตอบตกลงไปแล้วค่ะ! ถ้าคุณไม่ได้ตอบตกลง เธอจะไม่มี

ทางตามคุณได้หรอก”

มอสองไม่ไร้สมองทำหน้าขมขื่น แต่ยังคงยืนกรานว่าตัวเองไม่ได้

ตอบตกลง

ฉู่ลั่วพูดต่อ “ผีที่เพิ่งตายใหม่ ๆ แบบนี้ เป็นผีที่ยังมีความโลภอยู่

ในโลก ปกติจะตามติดคนที่จิตใจไม่มั่นคง จิตใจไม่นิ่ง หรือคนที่ช่วง

นี้มีเรื่องให้ตกใจ”

เธอจ้องมองมอสองไม่ไร้สมอง “ช่วงนี้คุณถูกทำให้ตกใจมาหรือ

เปล่าคะ?”

“ปกติแล้วผู้ชายอายุเท่าคุณจะมีพลังหยางเต็มเปี่ยม พวกผี

เร่ร่อนหรือผีป่าเองก็จะไม่มีทางเข้าใกล้คุณได้เลย”

แต่ผีสาวตนนี้ไม่เพียงกล้าเข้าใกล้เขา แต่ยังมาวนเวียนอยู่

รอบตัวเขาอีก

มอสองไม่ไร้สมองส่ายหน้าปฏิเสธ “ช่วงนี้ผมไม่ได้ถูกอะไรทำให้

ตกใจเลยนะครับ!”

ฉู่ลั่วถาม “คุณเคยดูหนังผีไหมคะ? เคยอ่านนิยายสยองขวัญ

หรือเปล่า? เคยยุ่งเกี่ยวกับวัตถุลี้ลับเหนือธรรมชาติไหม?”

มอสองไม่ไร้สมองชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบเสียงเบา “ช่วงนี้

ผมกำลังคลั่งไคล้นิยายลี้ลับเหนือธรรมชาติครับ! ผมอ่านไปหลาย

เล่มมาก มีหลายเรื่องเลยที่เขียนได้สมจริงสุด ๆ”

“ผมยังซื้อหนังสือเป็นเล่มมาเก็บไว้ด้วยนะครับ!”

เขาหันกล้องไปถ่ายยังชั้นหนังสือของตัวเอง บนชั้นหนังสือนั้นมี

นิยายลี้ลับเหนือธรรมชาติวางไว้จริง ๆ

และทั้งหมดเป็นนิยายลี้ลับเหนือธรรมชาติที่กำลังโด่งดังมากใน

ขณะนี้