เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1711 หวังจะประกอบร่างที่สมบูรณ์
ปัง! ยิงหนึ่งนัด อีกคนก็ล้มลง
เทพอู่ทงที่เมื่อครู่ยังทำตัวโอหังอยู่นั้น ตอนนี้เริ่มแสดงสีหน้า
หวาดกลัวออกมาบ้างแล้ว
ขณะต้าอีกำลังเล็งไปยังคนอื่น ๆ เทพอู่ทงก็โบกมือ ทันใดนั้น
สิ่งมีชีวิตประหลาดสิบกว่าตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“เจ้าพวกนั้นคือพวกสัตว์ประหลาดที่ไม่กลัวเจ็บไม่กลัวตาย!” ไจ๋
ไป๋เผยสีหน้ารังเกียจ
ส่วนเทพอู่ทงซ่อนตัวอยู่หลังสัตว์ประหลาดพวกนี้ รอโอกาส
หลบหนีไป
“พี่สาว!”
เด็กสาวที่นอนคว่าอยู่บนยันต์ร้องขึ้นมาทันที เธอคลานไปถึง
ขอบกระดาษยันต์ พลางร้องเรียกด้วยความดีใจ แต่เมื่อเห็นลักษณะ
ของพี่สาวชัดเจน เธอก็พลันชะงักไปทันที
มันเป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่มีศีรษะของพี่สาวเธอ มือ แขน
ลำตัว…ทั้งหมดถูกประกอบขึ้นจากแต่ละชิ้น
“กรี้ด!”
เด็กสาวร้องออกมา
ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น กระทั่งคนธรรมดาท่ามกลางกลุ่มคนก็ร้อง
ออกมาเช่นกัน “นั่นมันแขนของลูกชายฉัน เขามีปานอยู่บนแขน!
ลูกชาย ลูกชาย…”
“น้องสาว!”
“แม่!”
“พ่อ!”
เสียงเรียกดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไม่ใช่ว่าลูกสาวของฉันจะกลับชาติมาเกิดเป็นนักพรตหรอก
เหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ! พวกแกทำอะไรกับเธอ!”
“น้องสาวของฉันล่ะ? เธออยู่ที่ไหน?”
คนที่เคยหดหู่และหวาดกลัวเมื่อครู่ หลังเห็นกลุ่มสัตว์ประหลาด
เหล่านี้ก็ลุกขึ้นยืนทีละคน พวกเขาอยากเข้าใกล้สัตว์ประหลาด แต่
กลับถูกรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของมันทำให้ตกใจ
“นักพรตอะไรกัน!” ไจ๋ไป๋เคยตรวจสอบความทรงจำของสัตว์
ประหลาดเหล่านี้มาแล้ว “พวกเขาแค่ทรมานและทำร้ายคนเหล่านั้น
แล้วก็แย่งชิงบุญกุศลของพวกเขาไป”
“เพื่อทำลายศพและลบล้างร่องรอย ย่อมต้องทำให้วิญญาณของ
พวกเขาสลายไป”
เด็กสาวมองเขา “ปรมาจารย์หมายความว่า…พี่สาวของฉัน…”
ไจ๋ไป๋รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังเอ่ยปาก “น่าจะถูกสลายวิญญาณ
ไปแล้ว”
“ไม่!” เด็กสาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอร่วงลงจาก
ขอบยันต์ แต่ระหว่างนั้นก็ถูกไจ๋ไป๋คว้าตัวไว้ได้ทันและลงพื้นได้อย่าง
มั่นคง “นั่นไม่ใช่พี่สาวของเธออีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นเพียงสัตว์
ประหลาดที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเท่านั้น”
“คิดจะหนีเหรอ!” ต้าอีตะโกนเสียงดัง เร่งยันต์ให้ไล่ตามเทพอู่ทง
ที่กำลังจะหนีไป พร้อมกับสั่งให้เจ้าหน้าที่องค์กรยิงปืนสนับสนุน
เทพอู่ทงสองตนวิ่งแยกไปคนละทาง ไจ๋ไป๋ถูกสัตว์ประหลาด
ด้านล่างขัดขวาง ต้าอีจึงไล่ตามได้เพียงคนเดียว
พอเห็นว่าเทพอู่ทงกำลังจะหลุดพ้นสายตา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงปืน
ดังมาแต่ไกล เทพอู่ทงที่กำลังหนีล้มลงกับพื้นดังตุบ
ไจ๋โหรวขี่ยันต์มาแต่ไกล จับวิญญาณของเทพอู่ทงไว้ทันที
“ทำไมยังมีอีกตนที่หนีไปได้?”
ต้าอี “มีอีกคนวิ่งอยู่ตรงนั้น!”
ไจ๋โหรว “ฉันจะไล่ตามไปเอง!”
ต้าอีพาเจ้าหน้าที่องค์กรกลับมา ส่วนไจ๋ไป๋จัดการพวกสัตว์
ประหลาดไปหมดแล้ว ร่างกายของพวกมันแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ
ตอนนี้ มีคนไม่น้อยกำลังร่าไห้กอดซากเหล่านั้น
บางคนถึงกับค้นหาในซากร่างที่กระจายเป็นชิ้น ๆ หวังจะ
ประกอบร่างที่สมบูรณ์ให้กับญาติของตน
“เฮ้อ!” ต้าอีถอนหายใจ เก็บวิญญาณที่เหลือของเทพอู่ทง ใช้นิ้ว
หยิบแผ่นยันต์เหล่านั้น พูดอย่างดุดันว่า “ดูสิว่าพวกคุณทำอะไรลง
ไป”
“ช่างเป็นที่น่าอับอายนักสำหรับพวกเราเผ่าปีศาจ! ตอนนี้ผมขอ
ประกาศ ขับไล่พวกคุณออกจากเผ่าปีศาจ และจงกลายเป็นปีศาจที่
โดดเดี่ยวไปเสียเถอะ!”
จากนั้นเขาก็มองคนที่กำลังร้องไห้เหล่านั้น พลางพูดอย่างจน
ปัญญา “พวกคุณอย่าร้องไห้อีกเลย!”
พอปลอบอยู่พักใหญ่และเห็นว่าไม่มีใครขยับ เขาจึงต้องพูดว่า
“ถ้ายังชักช้าอยู่อีก พวกคุณก็ออกไปกันเองเถอะ!”
คนที่ยังไม่ขยับต่างลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา พลางยื่นมือช่วยเหลือ
ซึ่งกันและกัน
ไจ๋ไป๋คว้าตัวคนพ่อกับคนแม่ที่ได้รับบาดเจ็บ โยนพวกเขาลงบน
แผ่นยันต์ แล้วลอยนำหน้าขบวนไป
เขาหันกลับมามองซากศพที่ตกอยู่บนพื้นเหล่านั้นแวบหนึ่ง
หุบเหวเทพมรณะนี้มีมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใด
ที่ต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาอย่างนี้
หวังว่า…
หวังว่าตระกูลไจ๋จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย
YOU MAY ALSO LIKE
