เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1718 เขำเลือกเส้นทำงของตัวเองแล้ว
จี้จิงเหิงเดินเร็ว ๆ เข้ำไปใกล้ มองหินบุพเพตรงหน้ำด้วยควำม
ตื่นเต้น
โต้วเหลียงยิ้มขมขื่น “ฉันบอกนำยแล้วไง ว่ำนำยกับหวำยอวี้น่ะ
เป็น…”
ก่อนที่เขำจะพูดจบ ก็เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมำ “ใครน่ะ! ใครอยู่ตรง
นั้น! ไม่มีใครบอกหรือไงว่ำส ำนักก ำลังจะเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ ศิษย์
ทุกคนต้องไปรวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ด้ำนใน”
“พวกนำยสองคน…”
“ศิำย์พี่เฉิงหยวน!” โต้วเหลียงเรียก
เฉิงหยวนที่อยู่ตรงหน้ำหรี่ตำมอง ท่ำทำงจดจ ำเขำไม่ได้ แต่ก็ยัง
พูดเสียงดุ “รีบไปที่ห้องโถงใหญ่ซะ จะอยู่รอควำมตำยที่นี่หรือไง”
โต้วเหลียง “พวกเรำมำดูหอบุพเพ…”
“หอบุพเพมีอะไรให้ดูกัน! นี่คือหอบุพเพที่อำจำรย์เฝิงสร้ำงขึ้น
หินบุพเพกับบันทึกบุพเพพวกนี้.. ล้วนสร้ำงขึ้นด้วยพลังของอำจำรย์
เฝิงทั้งนั้น”
“ว่ำกันว่ำมันจ ำลองมำจำกของภำยนอก สำมำรถรวบรวมพลัง
วิญญำณของคนธรรมดำได้บ้ำง แต่ไม่คิดว่ำมันจะท ำไม่ส ำเร็จ
สุดท้ำยก็ถูกทิ้งร้ำงไป”
เฉิงหยวนมองหอใหญ่ที่ทรุดโทรมด้วยควำมรังเกียจ “ที่นี่ถูกทิ้ง
ร้ำงมำเกือบยี่สิบปีแล้ว พวกนำยไม่รู้เหรอ?”
โต้วเหลียงเบิกตำค้ำง เขำค่อย ๆ หันหน้ำไปมองหินบุพเพที่สูง
ตระหง่ำน และบันทึกบุพเพที่ลอยอยู่เบื้องหน้ำหินบุพเพ
ทั้งหมดนี้…เป็นของปลอม
เขำคว้ำมือของเฉิงหยวนทันที “แล้วของจริงอยู่ที่ไหน?”
เฉิงหยวนมองเขำอย่ำงเบื่อหน่ำย “เวลำแบบนี้นำยยังจะถำมถึง
บันทึกบุพเพอีกเหรอ? สมองนำยมีปัญหำหรือเปล่ำ!”
“แต่ของจริงก็อำจจะอยู่ที่อำจำรย์เฝิงก็ได้! ดูเหมือนอำจำรย์เฝิง
จะได้หินบุพเพกับบันทึกบุพเพมำจำกที่ไหนสักแห่ง…”
โต้วเหลียงก้มหน้ำ พูดเสียงเบำ “หวำยอวี้เคยเป็นศิษย์ในของ
อำจำรย์เฝิงมำก่อน”
แม้จะไม่ได้ถูกสั่งสอนโดยตรง แต่ก็ได้เป็นศิษย์ในของเขำแล้ว
เฉิงหยวนเห็นทั้งสองคนนิ่งอึ้งไป จึงไม่สนใจพวกเขำอีก “ถ้ำ
อย่ำงนั้นพวกนำยก็ค่อย ๆ หำคู่บุพเพอะไรนั่นไปเถอะ! ฉันจะไปห้อง
โถงใหญ่แล้ว…”
“ผมจะไปด้วย!” โต้วเหลียงพูดหนักแน่น
ส่วนจี้จิงเหิงเงียบไปตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว
หลังทั้งสำมคนเข้ำไปในค่ำยกลภำยในห้องโถงใหญ่ พวกเขำก็
เห็นศิษย์จ ำนวนมำกอยู่ในค่ำยกลนั้น
โต้วเหลียงพูดว่ำ “เฝิงหรูอยู่ในห้องโถงนี้”
จี้จิงเหิงมองด้ำนในของห้องโถงใหญ่
โต้วเหลียงพูดว่ำ “ฉันอยำกรู้ว่ำหวำยอวี้เป็นคู่แท้ที่สวรรค์
ก ำหนดมำให้ฉันหรือเปล่ำ!”
เขำวิ่งพรวดเข้ำไปในห้องโถงใหญ่ จี้จิงเหิงก็วิ่งตำมไปด้วย
ณ ส ำนักเจิ้นเซียน
จี้ไจ่ยืนอยู่ที่ขอบหน้ำผำบนภูเขำเซียน เหม่อมองไปไกลอย่ำง
เงียบ ๆ
ไจ๋โหรววิ่งมำแต่ไกล เอียงหัวมองสีหน้ำของเขำแล้วพูดว่ำ “ถ้ำ
นำยเป็นห่วงนัก ตอนนั้นก็ไม่ควรยอมให้เขำไปสิ!”
“นำยก็รู้ว่ำโต้วเหลียงคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไร!”
จี้ไจ่ “เขำเลือกเส้นทำงของตัวเองแล้ว เขำต้องเดินต่อไปเอง ไม่
ว่ำผลจะเป็นอย่ำงไร มันก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรำ”
“ฉันแค่สงสัยว่ำ…ท ำไมหุบเหวเทพมรณะถึงไม่ยอมลงมือ?”
“ท ำไมแปดปรมำจำรย์ถึงไม่ลงมือ?”
“พวกเขำเหมือนก ำลังรอให้พวกเรำลงมืออยู่เลย!”
ไจ๋โหรวมองไปทำงแปดส ำนัก “แล้วถ้ำลงมือไปแล้ว พวกเรำจะ
กลับไปยังไง?”
ค ำถำมเหล่ำนี้ มีแต่เจ้ำนิกำย หัวหน้ำซู่ ประธำนฮั่ว และผู้
บัญชำกำรเฒ่ำฟำงเท่ำนั้นที่รู้
ภำยในห้องโถงใหญ่
จี้จิงเหิงถูกด้วยหม้อสัมฤทธิ์ใบใหญ่กดทับอย่ำงหนัก เขำพ่น
เลือดออกมำจำกปำก มองโต้วเหลียงด้วยสำยตำเคียดแค้น
โต้วเหลียงห่อไหล่ยืนอยู่ข้ำง ๆ ฉำงเหอ “ท่ำนอำจำรย์ฉำง นี่
คือ…หัวหน้ำตระกูลจี้จำกเจ็ดสิบสองส ำนักเซียนจำกโลกภำยนอก
เขำมีพรสวรรค์สูงมำก ควำมสำมำรถในกำรบ ำเพ็ญก็แข็งแกร่ง ผม
ตั้งใจพำเขำกลับมำมอบให้ท่ำนอำจำรย์โดยเฉพำะครับ”
ฉำงเหอช ำเลืองมองจี้จิงเหิง “เป็นต้นกล้ำที่ดีทีเดียว ไม่เสียแรงที่
นำยออกจำกหุบเหวเทพมรณะไปนำนขนำดนี้ แถมยังนึกถึงฉันอยู่!”
โต้วเหลียงก้มหน้ำลง “ศิษย์ไม่มีควำมปรำรถนำใด ๆ แค่อยำก
อยู่ในหุบเหวเทพมรณะอย่ำงสงบ”
ไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
