เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1763 ไปไหว้บรรพบุรุษ
เธอชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน “แต่ทำไมต้องให้หยวนเส้าหยิน
อยู่ข้างในด้วยล่ะ! เป็นฉันไม่ดีกว่าเหรอคะ?”
ซู่เซี่ยงหยางมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ให้เธออยู่เหรอ? ฉันกลัว
ว่าเธอจะไปก่อเรื่องด้วยกันมากกว่า!”
ไจ๋โหรว “…”
เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าโต้แย้งอะไรอีก
จากนั้นก็ผ่านไปอีกหลายวัน ลัทธิเต๋าปิดปากเงียบเกี่ยวกับเรื่อง
ของตระกูลสั่ว ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้กับคนนอก ส่วนคนใน…ไม่มีใครรู้
ทุกคนรู้เพียงว่าสำนักเต๋าที่เคยมีความสัมพันธ์ดีกับตระกูลสั่วหลาย
แห่ง ต่างออกมาประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลสั่วแล้ว
ส่วนสั่วเฟิงนั้นหายตัวไป
ตอนนี้คนตระกูลสั่วไร้ผู้นำ นอกจากถูกสำนักเต๋าสำนักอื่นตัด
ขาดแล้ว ยังถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาสอบสวนและตรวจค้นซ้า
แล้วซ้าเล่า
หยวนเส้าหยินเล่าความเป็นไปทั้งหมดของตระกูลสั่วให้เฉิงยวน
ฟัง “ถ้าหาสั่วเฟิงให้เจอ ผมคิดว่าไม่ว่าจะเป็นสำนักเต๋าหรือหน่วยงาน
ที่เกี่ยวข้องก็จะจัดการกับเธอแน่นอน”
เฉิงยวนนั่งอยู่ที่โต๊ะ นิ้วมือเลื่อนโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว ราวกับ
ไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย
หลังผ่านไปหลายนาที เฉิงยวนก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
หยวนเส้าหยินรีบตามไปทันที “คุณจะไปไหน?”
“ไปไหว้บรรพบุรุษ!”
พูดว่าไปไหว้บรรพบุรุษ ก็คือการไปไหว้บรรพบุรุษจริง ๆ
เฉิงยวนออกจากมณฑลหนาน เดินทางด้วยการซื้อตั๋วนั่งรถไป
ใช้วิธีการเดินทางเยี่ยงคนเป็นจนมาถึงอีกเมืองหนึ่ง
เธอถือแผนที่ประวัติศาสตร์ เปรียบเทียบอดีตกับปัจจุบัน พลาง
มองพลางค้นหา
และในที่สุด…
เฉิงยวนมองสวนสาธารณะตรงหน้า ต้นไม้เขียวขจีเติบโตให้ร่ม
เงา ผู้คนมากมายกำลังเดินไปมาทำให้ดูคึกคักเป็นพิเศษ
เธอเก็บแผนที่ลง ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเงียบ ๆ อยู่สักพัก แล้วก้าว
เท้าเดินเข้าไป
หยวนเส้าหยินเดินตามหลัง เขามองซ้ายแลขวา แต่ไม่พบอะไร
เป็นพิเศษ
“คุณมาไหว้บรรพบุรุษที่นี่เหรอ?”
“อืม!”
“ไหว้ใคร?”
“ตัวข้าเอง”
หยวนเส้าหยิน “…”
เฉิงยวนเดินไปจนถึงริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง สวนสาธารณะแห่งนี้
ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี มีชาวบ้านผู้อาวุโสที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงไม่
น้อย เมื่อเว้นว่างพวกเขาก็จะมาตกปลาที่นี่
เธอเดินไปนั่งบนม้านั่งยาว มองคนตกปลาเงียบ ๆ
หยวนเส้าหยินนั่งลงข้างเธอ และมองตามสายตาของเธอไปทาง
คนแก่ที่กำลังตกปลาอยู่
“แม่หนูกับพ่อหนุ่มก็ชอบตกปลาเหมือนกันเหรอ!”
ชายตกปลาคนหนึ่งที่เพิ่งเดินมามองพวกเขาด้วยความสงสัย
เล็กน้อย
เฉิงยวนตอบ “ข้าไม่ได้ชอบตกปลา ข้าแค่มาดูบ้านของตัวเอง
เท่านั้น”
ชายตกปลา “…อะไรนะ? บ้านของเธอ?”
“ใช่ บ้านของข้า ที่นี่เคยเป็นบ้านของข้า แต่มันเปลี่ยนไปมาก
แล้ว!” เธอโบกมือกว้างขวาง เกือบจะครอบคลุมทั้งสวนสาธารณะไว้
ชายตกปลา “…”
เขาจัดเรียงคันเบ็ดพลางพูดอย่างหงุดหงิดไปด้วย “ถ้าอย้างนั้น
บ้านของแม่หนูคงรวยมากสินะ! แถวนี้ในสมัยสาธารณรัฐจีนน่ะเป็น
สุสานรกร้างทั้งนั้น เมื่อก่อนบ้านเธอคงเป็นสุสานรกร้างสินะ!”
“ไม่ใช่! มันคือจวนตระกูลเฉิง ข้า พ่อแม่ของข้า พี่ชายและ
พี่สะใภ้ของข้า…ทุกคนอาศัยอยู่ที่นี่”
ชายตกปลารู้สึกอึ้งมากกว่าเดิม
เขาหันไปมองเฉิงยวนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วมองหยวนเส้าหยิน
ด้วยรอยยิ้มขมขื่น และได้แต่ส่ายหัวไปมา
คนหนุ่มสาวสมัยนี้เครียดเกินไปจริง ๆ !
อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่สมองกลับมีปัญหาเสียแล้ว
ชายตกปลาอีกคนที่อยู่ไม่ไกลนักได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
จึงอดเหย้าแหย่ไม่ได้ “แม่หนู ตอนนี้เธออยากทำอะไรล่ะ? อยากซื้อ
บ้านของตัวเองคืนมาเหรอ?”
เฉิงยวน “ไม่ใช่ ข้ามาไหว้บรรพบุรุษ”
“ไหว้บรรพบุรุษ? ไหว้ใครล่ะ?”
สายตาของเฉิงยวนว่างเปล่า ราวกับกำลังมองทะลุภาพตรงหน้า
ไปยังเหตุการณ์เมื่อพันปีก่อน
“พ่อแม่ของข้า พี่ชายพี่สะใภ้…รวมถึงพวกหลาน ๆ ของข้า”
เธอยิ้มเศร้า “และตัวข้าเองด้วย”
พวกชายตกปลาที่เตรียมจะพูดแหย่สาวน้อยคนนี้สีหน้า
เปลี่ยนไปทันที
ไม่แปลกเลยที่เธอสมองไม่ดี ที่แท้คนในครอบครัวก็ประสบ
เหตุร้ายกันหมดนี่เอง!
ช่างน่าสงสารจริง ๆ !
ส่วนหยวนเส้าหยินฟังคำพูดเบา ๆ ของเฉิงยวนแล้วรู้สึกหนักอึ้ง
ในใจ
YOU MAY ALSO LIKE
