เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 186 เมืองภาพยนตร์และละครแสนประหลาด

บทที่ 186 เมืองภาพยนตร์และละครแสนประหลาด

ระบบเงียบไปอีกครั้งด้วยความรู้สึกหดหู่อย่างมาก

ฉู่ลั่วบำเพ็ญต่อ จนกระทั่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ระบบในสมองที่เงียบไปก็กลับมาทำงานอีกครั้ง

[นายหญิง ผมต้องกอบกู้ชื่อเสียงของตัวเองสักหน่อย! ผมไม่ใช่ระบบไร้ประโยชน์ ผมคือปัญญาประดิษฐ์ที่มีความสามารถในการประมวลผลขั้นสุดยอด!]

“งั้นเหรอ?”

นายหญิงยืนขึ้นอย่างไม่สนใจไยดี เธอเดินไปตรงหน้าโต๊ะ แล้วเริ่มวาดยันต์

ระบบกรีดร้องเสียงแหลม

[แน่นอนสิ! ผมเป็นระบบที่เก่งกาจมากเลยนะ ไม่ได้ จะปล่อยให้คุณดูถูกผมไม่ได้]

[นายหญิง ผมค้นหาสถานที่แถว ๆ นี้ที่จะทำให้บุญบารมีของคุณเพิ่มขึ้นได้แล้ว]

ฉู่ลั่วยังคงวาดยันต์ต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

[หากคุณแก้ปัญหานี้ได้ พลังวิญญาณของคุณจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แบบ… มากมากกก]

เธอยังคงวาดยันต์เหมือนเดิม

ระบบหยุดทำงาน ระบบคิดว่าตนเองกำลังโดนดูถูกจึงเอาแต่ตะโกนเสียงดังอยู่ในหัวฉู่ลั่วแว้ดแว้ดไม่หยุด

ในที่สุด ฉู่ลั่วก็วางปากกาลง “ที่ไหน?”

ระบบยิ้มอย่างผู้ชนะ

[เมืองภาพยนตร์และละครตี้จิง!]

…

เมืองภาพยนตร์และละครตี้จิงเป็นหนึ่งในสถานที่มีชื่อเสียงของประเทศ จำลองเมืองโบราณขนาดหนึ่งต่อหนึ่ง ซึ่งกองถ่ายจำนวนมากมักใช้ที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์และละคร

ทั้งยังมีนักท่องเที่ยวที่ไปเที่ยวเมืองภาพยนตร์และละครเพื่อพบกับไอดอลอีกด้วย

ฉู่ลั่วสะพายกระเป๋าเรียบ ๆ หนึ่งใบไว้บนหลัง แล้วมายังเมืองภาพยนตร์และละคร ด้านหน้ามีกลุ่มนักศึกษาสาวสวมชุดโบราณต่างยุคต่างสมัยกันกลุ่มหนึ่ง จับมือกันเดินอยู่ในเมืองภาพยนตร์และละครอย่างมีความสุข

“ได้ยินแล้วใช่ไหม? พี่อันของพวกเราถ่ายละครอยู่ที่นี่ อยากเข้าไปดูบ้างจังเลย!”

“เดี๋ยวนี้พวกทีมงานกองถ่ายเข้มงวดมาก ปกติแล้วเข้าไปไม่ได้หรอก”

“ครั้งนี้อันอิ้นกับอวี๋เซี่ยแสดงด้วยกันใช่ไหม ทางที่ดีอวี๋เซี่ยอย่ามาถ่วงแข้งถ่วงขาพี่ชายของพวกเราก็พอ ไม่อย่างนั้นฉันด่าเธอยับแน่”

“อวี๋เซี่ยฝีมือการแสดงใช้ได้นะ! แต่แฟนคลับของเธอนี่ไม่ไหวจริง ๆ”

ฉู่ลั่วเดินตามนักศึกษาสาวกลุ่มนี้เข้าไปในเมืองภาพยนตร์และละคร

นอกเมืองมีคนมาเที่ยวจำนวนมาก ยิ่งเดินเข้ามาข้างใน ก็จะมีบริเวณที่ถูกกั้นเอาไว้ให้กองถ่ายได้ถ่ายทำ นักท่องเที่ยวและแฟนคลับจำนวนไม่น้อยต่างก็เขย่งเท้ายกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป

บางครั้งก็มีเสียงกรี๊ดด้วยความดีใจดังขึ้นมาเป็นครั้งคราว

ระบบทำท่าทางได้ใจ [นายหญิง ให้ผมบอกคุณไหม ว่าสถานที่ที่เป็นเป้าหมายอยู่ตรงไหน?]

ฉู่ลั่วเงียบงัน “…”

ระบบทำเสียงเย่อหยิ่ง

[รีบสำนึกผิด แล้วชมว่าผมเป็นระบบที่ฉลาด เป็นระบบที่มีประโยชน์ แล้วผมจะบอกให้คุณรู้]

ฉู่ลั่วไม่มีความลังเล เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายฉลาดมาก เป็นระบบที่มีประโยชน์ที่สุดเลย”

[…]

ทั้งที่ฉู่ลั่วทำตามคำขอร้องแล้ว แต่ทำไมถึงยังรู้สึกโกรธอยู่นะ!

ความรู้สึกคับข้องใจแบบนี้มันอะไรกัน…

[เดินไปทางซ้าย]

ฉู่ลั่วเลี้ยวโค้ง แล้วเดินไปบนถนนทางซ้ายมือ

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ นักท่องเที่ยวก็ยิ่งน้อยลง แต่ยังสามารถเห็นนักท่องเที่ยวไม่กี่คนที่มากับไกด์ซึ่งเป็นหญิงอยู่

ไกด์สาวแนะนำว่า “ด้านหน้านี้เป็นตำหนักเย็นที่มีชื่อเสียงมาก ๆ ในเมืองภาพยนตร์และละครของพวกเราค่ะ ในปีนั้นตอนที่สร้างเมืองภาพยนตร์และละครขึ้น ก็มีปรมาจารย์ท่านหนึ่งบอกว่าสถานที่ตรงนั้นไม่ดี จำเป็นต้องสร้างห้องโถงใหญ่ขึ้นมาทับเอาไว้”

“แต่ตอนนั้นนักออกแบบทำตามคำแนะนำของนายทุน ที่คิดว่าตรงนี้สามารถสร้างให้เป็นสถานที่ถ่ายทำหนังสยองขวัญได้”

“ดังนั้นละครสยองขวัญเกี่ยวกับวังหลวงหลายเรื่องจึงมาถ่ายทำที่นี่ค่ะ เรื่องที่พวกเราคุ้นเคยกันดีอย่าง ‘เรื่องประหลาดในวังหลวง’ หรือเรื่อง ‘มเหสีอยู่หรือไม่?’ ต่างก็มาถ่ายทำในสถานที่ตรงหน้านี้ค่ะ”

มีนักท่องเที่ยวถามด้วยความสงสัย “มันมีอะไรแปลก ๆ จริงเหรอ?”

ไกด์สาวหัวเราะคิกคักอย่างคาดเดาไม่ถูก “แปลกหรือไม่แปลก พวกเราก็ไม่แน่ใจนักหรอกค่ะ แต่ตอนนี้ที่นี่ก็มีกองถ่ายทำภาพยนตร์สยองขวัญถ่ายทำอยู่ แถมยังเป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียงด้วยนะคะ”

“ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง…” ไกด์สาวพูดเสียงเบา บนทางเดินที่ทั้งแคบและยาวนี้ทำให้น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูน่ากลัวมาก “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งทำงานอยู่ในกองถ่ายนี้ค่ะ เธอเล่าว่า! ในกองถ่ายนี้มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นมากมาย ตอนนี้การถ่ายทำก็หยุดไปครึ่งเดือนแล้ว”

เหล่านักท่องเที่ยวอุทานด้วยความตกใจ

บางคนสนใจ อยากเข้าไปดูใกล้ ๆ

บางคนกลัวแล้วบอกให้อยู่ห่าง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้นสถานที่แห่งนี้อยู่ตรงขอบกำแพงเมืองภาพยนตร์และละครพอดี เมื่อมองข้ามกำแพงไปก็จะเห็นเนินเขารกร้างลูกเล็กลูกหนึ่ง ทั้งยังมีขยะที่เป็นเศษซากหลงเหลือจากการก่อสร้าง

“ที่นี่ชำรุดทรุดโทรมหมดแล้ว ไม่มีอะไรน่าดูหรอก”

“ที่นี่ไม่มีคนด้วย”

“ไปเถอะ ไปเถอะ!”

ไกด์สาวยกธงขึ้นมา “ในเมื่อทุกคนไม่อยากเข้าไปดู อย่างนั้นพวกเราเปลี่ยนที่กันดีกว่าค่ะ ตอนนี้พวกเราจะไปกันที่พระราชวังที่ใช้ถ่ายทำละครชื่อดังเรื่อง ‘ตำนานสนมเหย่า’ กันนะคะ ตอนนี้ไม่มีกองถ่ายมาถ่ายทำ ถ้าทุกคนสนใจสามารถเปลี่ยนชุดจากกองละคร เพื่อถ่ายรูปเชิงศิลปะได้เลยค่ะ”

ไกด์สาวเดินไปได้ไม่ไกล ก็หันกลับมามองฉู่ลั่วที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน “นักท่องเที่ยวท่านนี้… คุณไม่ไปเหรอคะ?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ฉันไม่ใช่ลูกทัวร์ของคุณค่ะ”

ไกด์สาวเองก็จำได้ว่าฉู่ลั่วไม่ใช่ลูกทัวร์ของเธอ แต่เธอก็ยังเตือนด้วยรอยยิ้มว่า “สถานที่แห่งนี้มีสิ่งชั่วร้ายจริงนะคะ คุณไม่ควรอยู่ตามลำพังนานเกินไป รีบกลับไปเถอะค่ะ!”

“ขอบคุณค่ะ”

รอจนพวกเขาเดินไปแล้ว ถนนคนเดินที่ทั้งแคบและยาวก็เงียบลง ลมเย็นพัดพาใบไม้แห้งเหี่ยวลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะตกลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า เมื่อเหยียบลงไปก็เกิดเสียงดังชัดเจน

ฉู่ลั่วเดินไปยังประตูตำหนักสีแดงชาดบานไม่ใหญ่ เพราะเป็นตำหนักจำลอง จึงไม่ได้ทำขึ้นมาประณีตนัก ตัวล็อกทองแดงทำขึ้นมาเช่นกัน โซ่ยาวลากไปบนพื้น

ฉู่ลั่วเพิ่งวางมือลงบนประตู เตรียมจะผลักออก

ทันใดนั้นประตูตำหนักก็เปิดออกเองแล้ว