เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1894 เป็นเด็กดี
วันต่อมา ไจ๋โหรวก็พาพวกซ่งเมี่ยวเมี่ยวกลับไปที่คฤหาสน์เมฆ
ใสเฝ้ามองตะวันในตี้จิง
เถาซูเยียนกับจิ่วฉานก็กลับมาด้วยกันทั้งหมด
ไจ๋โหรวมองเด็กน้อยทั้งสี่คน รวมถึงกระถางดอกไห่ถังที่ซ่งเมี่ยว
เมี่ยวอุ้มอยู่ “พวกเธอรู้ไหมว่าต้องเป็นเด็กดีรออยู่ที่นี่?”
เด็กน้อยทั้งสี่พยักหน้า
จิ่วฉานแสดงสีหน้ากังวล “ไม่จำเป็นต้องให้อาตมาไปด้วยจริง ๆ
หรือ?”
“เณรเป็นแค่เด็ก นี่ไม่ใช่เรื่องที่เณรต้องกังวล เณรกับซูเยียนไป
เรียนตามปกติเถอะ ถ้าเจอเหตุการณ์ผิดปกติ ก็ให้รีบกลับมาที่
คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันทันที อย่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด”
เถาซูเยียนและจิ่วฉานพยักหน้า
จิ่วฉาน “จิ่งเจียเหยียน…”
“เหยียนเหยียนไม่เป็นอะไร ฉันติดต่อไปแล้ว เธอเป็นปีศาจงูที่
บำเพ็ญตามวิถีพุทธ พลังวิญญาณนี้เหมาะกับการบำเพ็ญของเธอ
และตอนนี้เธอก็ทำสัญญากับมนุษย์แล้ว ถือว่าเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ
ของมนุษย์ พลังวิญญาณนี้ยิ่งทำร้ายเธอไม่ได้”
จิ่วฉานส่งเสียงรับรู้
ไจ๋โหรวมองคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันที่ใหญ่โต “พวกเธอ…
เป็นดีอยู่ที่นี่ รอให้พวกเรามารับ”
สี่เด็กน้อยพยักหน้า
จากนั้นไจ๋โหรวก็ออกไป
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือน ซ่งเมี่ยวเมี่ยวมักได้ยินเสียงค่ายกลถูก
โจมตีอยู่เสมอ ทั้งจากนักพรต ปีศาจ และแม้แต่มนุษย์ก็มาโจมตีค่าย
กลด้วย
ตอนแรกซ่งเมี่ยวเมี่ยวยังรู้สึกสงสัย มองคนพวกนั้นโจมตีใส่ค่าย
กล แต่ต่อมาก็รู้สึกเบื่อ
กระทั่งอีกไม่กี่วันต่อมา จิ่วฉานกับเถาซูเยียนก็อุ้มดอกไห่ถังมา
ปรึกษาพวกเธอสองคน
“ไม่เอา พวกคุณจะไปกันหมด จะทิ้งฉันกับถังถังไว้ที่นี่ ไม่เอา!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพองแก้มโมโห “แถมยังจะเอาดอกไห่ถังไปด้วย”
ปิ่งจ้าวถังก็โกรธเหมือนกัน เธอยกมือขึ้นเท้าเอว “ฉันก็ไม่เอา!”
จิ่วฉานกำลังจะปลอบพวกเธอ แต่ถูกเถาซูเยียนห้ามไว้
เถาซูเยียนพูดกับเด็กสองคนอย่างจริงจัง “มณฑลหนานเกิดเรื่อง
พวกปีศาจก่อเรื่องวุ่นวาย ทำร้ายผู้คนไปมากมายแล้ว ตอนนี้มีเพียง
ราชาปีศาจไห่ถังตนนี้เท่านั้นที่ไปได้ บางทีอาจจะสามารถข่มขวัญ
ไม่ให้พวกปีศาจก่อเรื่องวุ่นวาย”
“ป้าย่วนย่วน พี่เสี่ยวหลี พี่อาหมิง รวมถึงพี่ชายพี่สาวจากองค์กร
ทุกคนกำลังปราบปรามเผ่าปีศาจที่มณฑลหนาน และต่อสู้กับพวก
เทพอยู่ เมี่ยวเมี่ยว ถังถัง ฉันกับจิ่วฉานจะไปช่วยไห่ถังรักษา
สถานการณ์ พวกเธอสองคนอยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีรอพวกเรานะ”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวกับปิ่งจ้าวถังกำลังจะร้องไห้ออกมาแล้ว แต่ก็ยังไม่
ยอมร้อง
เถาซูเยียน “เป็นเด็กดีนะ! รอพวกเรากลับมา แล้วจะซื้อของ
อร่อย ๆ มาฝาก”
“งั้นพวกเธอต้องรีบกลับมาเร็ว ๆ นะ!”
“อื้ม”
เด็กน้อยสองคนยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน มอง
จิ่วฉานและเถาซูเยียนจากไป
ร่างเล็ก ๆ สองร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ดูโดดเดี่ยวและเศร้า
สร้อยเป็นพิเศษ
“ฉันกับถังถังจะเป็นเด็กดีและเชื่อฟัง พวกเธอต้องรีบกลับมานะ!
ต้องรีบมารับฉันกับถังถังนะ!” ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพยายามกลั้นเสียงร้องไห้
ปิ่งจ้าวถัง “เชื่อฟัง!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยว “อย่าทิ้งเมี่ยวเมี่ยวกับถังถังไว้ที่นี่นะ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ซ่งเมี่ยวเมี่ยวก็ซบไหล่ของฉู่ลั่วและร้องไห้
ออกมา “พวกเราไม่มีประโยชน์ใช่ไหมคะ หนูกับถังถังถึงไม่ได้ไป
ด้วย”
“ใครบอกกัน เธอกับถังถังมีประโยชน์มากเลย แค่ยังเด็กเกินไป
เท่านั้นเอง” ฉู่ลั่วตบหลังซ่งเมี่ยวเมี่ยวอย่างเห็นใจ
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวสะอื้น “พวกคนไม่ดี…บอกว่าพวกคุณไม่ต้องการ
หนูกับถังถังแล้ว รำคาญที่หนูกับถังถังเป็นภาระ”
ดวงตาของฉู่ลั่วหม่นลงเล็กน้อย “เธอบอกว่าพวกเขาเป็นคนไม่
ดี แล้วจะเชื่อคำพูดของคนไม่ดีได้ยังไง หรือว่าคำพูดของคนไม่ดี
พวกนั้นน่าเชื่อถือกว่าคำพูดของฉัน?”
“ไม่ใช่นะคะ!” ซ่งเมี่ยวเมี่ยวรีบส่ายหน้า “หนูเชื่อพี่ลั่วลั่ว”
เธอเงยหน้าขึ้น “หลังจากนั้น หนูก็ได้รับข่าวว่าหลานชายหาย
ตัวไป…แล้วก็…”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวทั้งเศร้าทั้งกังวล “หนูกับถังถังออกมานานขนาดนี้
ถ้าซูเยียนกับจิ่วฉาน กลับมาแล้วไม่เห็นพวกเรา จะคิดว่าหนูกับถังถัง
เป็นเด็กไม่ดีหรือเปล่า!”
“จะคิดว่าหนูกับถังถังไม่เชื่อฟังไหม”
YOU MAY ALSO LIKE
