เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1906 เข้ามณฑลหนาน
พลังวิญญาณทะลักเข้าไปในลำคอ ราวกับจะตัดคอของสีไคให้
ขาด
เขารีบดิ้นรนต่อสู้ “ท่านเทพ ไว้ชีวิตผมด้วย! ผมไม่รู้จริง ๆ!”
ซีไป๋ปล่อยมือ
สีไคทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น กุมคอของตัวเอง มองวิดีโอ
ถ่ายทอดสดด้วยความตกใจ
ตอนนี้กล้องได้เปลี่ยนไปจับภาพผู้เข้าแข่งขันคนอื่นแล้ว แต่ก็
ยังคงเห็นเงาร่างของฉู่ลั่วอยู่
นั่นคือฉู่ลั่วไม่ผิดแน่
เขาจำคนไม่ผิดแน่นอน
คนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางจำผิดเช่นกัน
“ไม่มีใครสามารถหนีพ้นวิชาค่ายกลยมทูตของผมได้ ใครที่เข้า
ไปวิญญาณจะต้องแตกสลาย” สีไคส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไป
ไม่ได้เด็ดขาด!”
ซีไป๋นั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนจะ
พูดกับระบบ “นายไม่ได้บอกเหรอว่าเธอไม่มีลมหายใจแล้ว?”
ระบบ [ฉันก็บอกแล้วว่าฉู่ลั่วไม่ได้ตายง่าย ๆ แบบนั้น เสียดายที่
นายไม่เชื่อ]
ขณะนั้นเองในถ่ายทอดสดก็มีผู้บำเพ็ญที่กล้าหาญคนหนึ่ง ค่อย
ๆ เดินเข้าไปใกล้ฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ฉู่?”
ฉู่ลั่วลืมตามองเขา
ผู้บำเพ็ญยิ้มประหม่า จากนั้นถามเบา ๆ ว่า “ปรมาจารย์ฉู่ คุณ
ได้ดูวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตหรือยังครับ?”
“ดูแล้วค่ะ!”
“ในวิดีโอบอกว่าคุณบุกเข้าไปในสถาบันวิจัย แล้วก็ตาย…”
“ฉันไม่ได้ตายค่ะ แต่การบุกเข้าสถาบันวิจัยเป็นเรื่องจริง”
จู่ ๆ ฉู่ลั่วก็เงยหน้าขึ้นมองกล้อง เธอยิ้มเล็กน้อย “ฉันขอโทษที่
ทำลายสถาบันวิจัยนะคะ แต่หลังจากที่ฉันกลับมาจากมณฑลหนาน
แล้ว ฉันจะไป…ขอโทษด้วยตัวเองเอง”
“หวังว่าก่อนที่ฉันจะกลับมา จะดูแลสุขภาพให้ดีนะคะ”
สีไคแค่รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่คืบคลานขึ้นมาตามแผ่นหลัง
เขากลืนน้าลายลงคอ แล้วเข้าไปใกล้ซีไป๋ด้วยความหวาดหวั่น
“ท่านเทพครับ คุณต้องช่วยผมนะ!”
นับตั้งแต่เขาก่อตั้งสถาบันวิจัย ไม่มีใครที่เขาอยากฆ่าแล้วฆ่า
ไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เขาอยากเก็บสะสมแล้วเก็บสะสมไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นนักพรต ปีศาจ หรือแม้แต่วิญญาณที่ล่องลอย เขา
อยากฆ่าก็ฆ่า อยากเก็บสะสมก็เก็บสะสม
แต่ฉู่ลั่วไม่เหมือนกัน
เขาเกือบจะใช้อาวุธที่ดีที่สุดและใหม่ล่าสุดทั้งหมดที่มีอยู่ในมือไป
แล้ว
แต่ฉู่ลั่วไม่ตาย!
เธอไม่ตาย!
สีหน้าของสีไคซีดขาวเหมือนกระดาษ และยิ่งกลัวจนตัวสั่นไปทั้ง
ร่าง
ซีไป๋ไม่แม้แต่จะมองเขา “ก็รอดูว่าเธอจะมีชีวิตรอดออกมาจาก
มณฑลหนานได้หรือเปล่า”
“ความหมายของท่านเทพคือ…” สีไคเข้าใจในทันที “ท่านเทพ
คิดรอบคอบจริง ๆ ครับ”
ณ มณฑลหนาน
รถเหาะจอดลงที่ค่ายกลของมณฑลหนาน
หมอกควันที่ปกคลุมค่ายกลได้ซ่อนมณฑลหนานไว้อย่างมิดชิด
มันแตกต่างจากครั้งก่อน ตอนนี้ด้านล่างของค่ายกลมณฑล
หนาน มีเพียงช่องทางเดียวที่เปิดอยู่ มันสูงสิบเมตรและกว้างสิบเมตร
เมื่อผ่านช่องทางนี้ ก็สามารถมองเห็นสภาพภายในมณฑล
หนานได้ราง ๆ
รถเหาะจอดนิ่ง ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดลงมา
ผู้รับผิดชอบรีบไปเจรจากับฝ่ายมณฑลหนานทันที
จิ่งอีเดินมาอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว “อาจารย์ฉู่ ฉันไม่เข้ามณฑลหนาน
แล้วค่ะ”
ฉู่ลั่วมองเธอ
จิ่งอีพูด “พี่สาวกับแม่ของฉันหายตัวไป ฉันได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ
พวกเขาจากเหยียนเหยียน ฉันต้องไปช่วยพวกเขา”
“พอเข้าใกล้มณฑลหนาน การไลฟ์ก็จะถูกปิด ฉันจะฉวยโอกาส
นั้นหลบหนีออกไปค่ะ”
ฉู่ลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอจะไปคนเดียวได้เหรอ?”
“ปรมาจารย์ คุณสอนวิธีใช้เสวี่ยหลวนให้กับฉันแล้ว แถมยังมีห
ลิงฟางกับเยว่เยว่คอยช่วยเหลือฉันอยู่อีก พวกเราทำได้ค่ะ”
เวินหลิงเยว่กับหลิงฟางก็มาถึงแล้ว
ฉู่ลั่วมองหลิงฟาง “นายไม่ได้อยากเข้ามณฑลหนานมาตลอด
เหรอ?”
หลิงฟางบอก “ผมอยากไปจริง ๆ ครับ แต่เพื่อนมีปัญหา ผมไม่
สามารถเพิกเฉยได้! ถ้าปีนี้เข้ามณฑลหนานไม่ได้ ก็ค่อยเป็นปีหน้า
และอีกอย่าง…”
เขามองฉู่ลั่วด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “ลูกพี่กลับ
มาแล้ว ผมคิดว่าบางทีผมอาจไม่จำเป็นต้องไปมณฑลหนานก็
สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ครับ”
เวินหลิงเยว่มองฉู่ลั่วด้วยความกังวลเล็กน้อย “อาหญิง ถ้าไปคน
เดียว คุณจะไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ?”
“ไม่มีปัญหา” ฉู่ลั่วหยิบยันต์ออกมาให้พวกเขา “อย่าพึ่งพายันต์
พวกนี้มากเกินไปล่ะ”
ทั้งสามคนต่างพยักหน้า
จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็ถอยไปอยู่ท้ายแถว
ฉู่ลั่วเดินไปหน้าสุดของแถว ทันทีที่เธอขยับ สายตาทุกคู่ก็จับ
จ้องเธอ
YOU MAY ALSO LIKE
